Come waste your time with me.

Me and You and Everyone we DON'T know.

2011-02-04T01:02:00.002+02:00

"Αν υπαρχει ενα πραγμα που δεν αντεχω, ειναι οι δηθεν ανθρωποι."

Αυτη τη φραση, διατυπωμενη με πολλους διαφορετικους τροπους, την εχω ακουσει/διαβασει/ισως ακομα και πει στο παρελθον οταν ημουν μικρη και τρομαχτικα λιγοτερο ωριμη απο οτι τωρα.
Γιατι τωρα καθε φορα που την αντικριζω, απλα χαμογελαω ειρωνικα. Γιατι συνηθως την αναφερουν οι "εναλλακτικοι" νεοι, που ακουνε "ψαγμενη" μουσικη και που βλεπουν περιεργες ταινιες και που εχουν διαβασει τρια βιβλια του Φρουντ, οποτε θεωρουν οτι εχουν καθε δικαιωμα να θεωρουν δηθεν οσους εχουν διαβασει...εχμ... μονο ενα βιβλιο του.
Πραγματικα δε καταλαβαινω γιατι καποιοι ανθρωποι νιωθουν την αναγκη να αυτοχαραχτηριστουν "εναλλακτικοι". Εντος εισαγωγικων ξανα, γιατι δεν πιστευω οτι υπαρχει κανενας εναλλακτικος ανθρωπος.
Τους προσφερει αραγε αυτοπεποιθηση? Νιωθουν πολυ cool πιστευοντας οτι ειναι οι μοναδικοι που εχουν διαβασει καποιες θεωριες του Νιτσε, οποτε μπορουν να υποτιμουν οποιους δεν τον εχουν ακουμπησει? Και αληθεια, γιατι ολοι διαβαζουν παντα Νιτσε? Εχει ανακηρυχθει ο γαματος φιλοσοφος της indie κουλτουρας ενω ας πουμε ο Κοντ, ο Χιουμ, ο Μπασελαρ και ολοι οι υπολοιποι απειροι φιλοσοφοι που υπαρχουν ειναι λιγοτερο αξιοι αναφορας? Μμμμ οκ....
Και εστω αγαπημενε μου "εναλλακτικε" φιλε, οτι εχεις διαβασει οντως φιλοσοφια. Και εχεις δει ταινιες και σειρες που δεν απευθυνονται στο συνολο του πληθυσμου. Και ακους μουσικη που δεν παιζεται στα ραδιοφωνα. Και εχεις συλλογη βινυλιων. Και θεωρεις οτι η Αγγλια ειναι η πιο φανταστικοαπιθανη χωρα που υπαρχει.
Και λοιπον?
Το ιδιο κανουν και χιλιαδες αλλοι ανθρωποι στον κοσμο. Γιατι πιστευεις οτι εισαι ξεχωριστος απο αυτους? Και ακομα χειροτερα, τι σε κανει να πιστευεις οτι εχεις το δικαιωμα να κρινεις καποιον που δεν ασχολειται με τα πραγματα που σου αρεσουν ως ανεγκεφαλο και οσους αρχιζουν τωρα να ασχολουνται με αυτα δηθεν ανθρωπους! Πραγμα που ειναι ακομα πιο ηλιθιο, γιατι και εσυ καποια στιγμη στην πορεια της ζωης σου αρχισες να ακους "ψαγμενες" μελωδιες, δε μεγαλωσες με τα τραγουδια των Coldplay/Radiohead/White Stripes/etc/etc να σε νανουριζουν τα βραδια ενω εσυ κοιταγες γαληνια τα κρεμαστα αστερακια πανω απο την κουνια σου. Οποτε, πραγματικα... ΠΟΙΟ ΤΟ ΝΟΗΜΑ?
Εγω προσωπικα αν εβλεπα μια σειρα για παρα πολλα χρονια και ξαφνικα την μαθαινε περισσοτερος κοσμος, θα χαιρομουν που θα ειχα και αλλους ανθρωπους να την σχολιαζουμε παρεα, δε θα αρχιζα να γκρινιαζω οτι εγινε mainstream.

Βασικα αυτη τη στιγμη κανω αυτο που σιχαινομαι περισσοτερο. Κρινω οσους πιστευουν οτι ειναι "εναλλακτικοι" για το οτι κρινουν τους "δηθεν" ανθρωπους. To παραδεχομαι, I' m weak ;ρ
Απλα ειλικρινα πιστευω οτι κανενας δεν εχει το δικαιωμα να κρινει τους αλλους. Αλλο να λες οτι δε σου αρεσει εσενα ενα ειδος μουσικης, και αλλο να θεωρεις τον εαυτο σου ανωτερο επειδη ακους αυτην που εσυ και μονο εσυ θεωρεις "σωστη" μουσικη. Λες και υπαρχει σωστο η λαθος στην τεχνη. Πφ
Οποτε, επειδη κακα τα ψεματα, δεν ειμαι μονο εγω αδυναμος χαραχτηρας και ολοι κατα καιρους εχουμε υποπεσει στο σφαλμα του να επικρινουμε τους γυρω μας, ας προσπαθησουμε να το σταματησουμε αυτο. Κανενας μας δεν ειναι ανωτερος απο καποιον αλλον, γιατι ολοι ειμαστε τελειως διαφορετικοι. Και αυτο ειναι το συναρπαστικο με τους ανθρωπους, το πως δυο τελειως διαφορετικοι χαραχτηρες αλληλεπιδρουν. Δε θες καποιους ανθρωπους στη ζωη σου? Δε σου τους επιβαλλει κανεις,. εχεις καθε δικαιωμα να τους αγνοησεις. Δεν εχεις ομως το δικαιωμα να τους υποτιμησεις.

Επισης, κανενας μας δεν γνωριζει πραγματικα τους γυρω του. Σιγουρα τους φιλους μας και την οικογενεια μας τους γνωριζουμε σε εναν αρκετα μεγαλο βαθμο. Αλλα ουσιαστικα ποτε ενας ανθρωπος οσο δεμενος και αν ειναι με καποιον δε θα καταφερει να αντιληφθει πληρως τον τροπο λειτουργιας του μυαλου του, τις φοβιες και τα συναισθηματα που κραταει μονο για τον εαυτο του, κ για να επανελθω στο αρχικο μερος του ποστ, το τι ακριβως σκεφτεται οταν ακουει ενα τραγουδι η οταν βλεπει μια ταινια.
Και απο την στιγμη που δε το ξερουμε και ουτε θα το μαθουμε ποτε, γιατι να μπουμε στη διαδικασια να το κρινουμε? :/

Woh, αυτο και αν ηταν ασυναρτητο ξεσπασμα. Και ειλικρινα δεν εχω ιδεα απο που προεκυψε. Μερικες φορες με ξαφνιαζει οχι οτι δε ξερω τους αλλους αλλα το οτι δε θα καταφερω να μαθω ποτε τον εαυτο μου ;ρ
Oh well... Yποθετω οτι φταιει η διαρκης εξελιξη που υπαρχει στον καθεναν μας, οποτε ετσι δε θα με βαρεθω ποτε ;ρ

Μεχρι λοιπον να σταματησω να προσποιουμαι οτι διαβαζω συνεχεια (;ρ) κ να ξαναγραψω...

Ξερεις πως με αγαπας:*

Everyone has a secret...Well, i hope they didn't.

2011-01-30T23:40:00.002+02:00

Το τελευταιο διαστημα λογω δουλειας και επερχομενης εξεταστικης, εχω περασει απειρο χρονο με το να διαβαζω αμετρητα post στα διαφορα sites της Spartz Network. Και σημερα ημουν στο Six Billion Secrets και καποια στιγμη πραγματικα ηθελα να κλεισω την οθονη και να αρχισω να ουρλιαζω. Το μονο που διαβαζα ηταν για ανορεξικες κοπελες, για ανθρωπους που αυτοτραυματιζονται συστηματικα, για αποπειρες αυτοκτονιες, για ανθρωπους που εχουν κακοποιηθει σωματικα κλπ,κλπ,κλπ.
Τι στο καλο παει τοσο απελπιστικα λαθος στον κοσμο που ζουμε? Ποτε οι ανθρωποι εγιναν τοσο απιστευτα δυστυχισμενοι ωστε να μην εχουν δυναμη να παλεψουν? Ποτε ακριβως αρχισε αυτη η μανια του να κακοποιεις το ιδιο σου το σωμα για να σταματας να νιωθεις... η ακομα χειροτερα ακριβως για να νιωσεις κατι?
Ενταξει δε ζω σε φυσσαλιδα, ουτε σε καποια χρωματιστη, ονειρικη, δικη μου πραγματικοτητα. Ξερω οτι ο καθενας εχει τα προβληματα του, λιγοτερο η περισσοτερο σημαντικα. Αλλα πραγματικα με τρομαζει αυτη η νοοτροπια που εχει πλημυρισει τους ανθρωπους. Νεους ανθρωπους, εφηβους η λιγο μεγαλυτερους. Πως μπορει ενας ανθρωπος στα 16 του να θελει να αυτοκτονησει επειδη θεωρει οτι η ζωη του ειναι τελειωμενη? Κανονικα η ζωη του δε θα επρεπε καν να εχει αρχισει!!!
Απλα στο μυαλο μου υπαρχουν μονο "γιατι" αυτη τη στιγμη. Για ποιο λογο να νιωθει ετσι ενα παιδι-γιατι παιδια ειναι ακομα σε αυτη την ηλικια!

Ισως φταιει το πως ζουν σημερα οι εφηβοι. Υπερβολικα γρηγορα, υπερβολικα βιαστικα... Βιαζονται να αφησουν πισω τους την παιδικη τους ηλικια, να μεγαλωσουν, να χασουν την οποια αθωοτητα τους εχει απομεινει. Σημερα θεωρησαι αποτυχημενος αν δεν εχεις κανει sex στα δεκαπεντε! Οταν γεννηθηκα εγω, στα δεκαπεντε τα παιδια επαιζαν ακομα κυνηγητο και ποδοσφαιρο στις πλατειες. Ποσο τεραστια διαφορα νοοτροπιας και σταση ζωης υπαρχει αναμεσα σε μολις δυο γενιες...

Δε ξερω, δε βγαζει τιποτα νοημα στο μυαλο μου αυτη τη στιγμη. Νιωθω απιστευτα θλιμενη για ολους αυτους τους ανθρωπους που νιωθουν ετσι. Ελπιζω να βρουν δυναμη μεσα τους και να σταματησουν να αυτοκαταστρεφονται.
Και ακομα περισσοτερο ελπιζω να μην ακολουθησουν αυτο το δρομο ακομα περισσοτερα, ακομα πιο νεα παιδια..

Αν και φοβαμαι οτι αυτο θα γινει.

Μein Gott, ich hasse unsere Gesellschaft!

Is it over or what???

2010-12-31T22:21:00.002+02:00

Ακομα μια χρονια φτανει στο τελος της. Θυμαμαι το αντιστοιχο περσινο ποστ, για την ακριβεια θυμαμαι τις τελευταιες ωρες του 2009 και τις πρωτες μερες του 2010, οταν το μονο που με ενοιαζε απο την χρονια που μολις ειχε μπει ηταν στο τελος της να την θυμαμαι ως μια χρονια που γενικα τα οσα θα γινοντουσαν θα ειχαν καποια λογικη.
Και σημερα, την τελευταια μερα του 2010, απλα συνηδειτοποιω ποσο αισιοδοξη ημουν γιατι... Oh, well! Nothing makes sense to me :p Aλλα δε πειραζει, συνειδητοποιησα οτι ως ανθρωπος που λειτουργει κυριως με βαση το συναισθημα και οχι την λογικη, ποτε η ζωη μου δε θα καταφερει να μην ειναι γεματη απο περιεργες, αλλοκοτες, καταστασεις που μετα απο λιγο καιρο δε θα καταλαβαινω γιατι φερομουν ετσι οταν τις ζουσα ;ρ

Think of it long enough to make a memory.
Εχω την αισθηση οτι το 2010 διερκησε πολυ παραπανω απο 365 μερες. Πραγματικα, νομιζω οτι εγιναν τοσα πολλα πραγματα που οταν προσπαθω να τα σκεφτω ολα, απλα το μυαλο μου υπερφορτωνεται και αρνειται να συνεργαστει ;ρ
Και εγω πρεπει να διαλεξω τωρα υποτιθεται μονο 10? :/ Ποσο απειρως δυσκολο παιζει να ειναι αυτο? ;ρ Μμμ οκ, για να δουμε...

Childhood's friendships are always important. Οσο και αν εχουν αλλαξει πλεον οι προτεραιοτητες σας, παντα μπορεις να μιλας με απιστευτη ανεση για τα παντα σε καποιον που μεγαλωσατε μαζι. Και πραγματικα συγκινηθηκα οταν ειδα την Εφη, που στο μυαλο μου ειναι παντα το 5χρονο κοριτσακι με το οποιο παιζαμε στο δημοτικο, να βαφτιζει τον γιο της.
Για ενα αρκετα σημαντικο διαστημα στην αρχη του 2010 με ειχε πιασει μια τρομερη κριση εκνευρισμου με τον Παυλο και προσπαθουσα να σταματησω να του μιλαω. Και θεωρω απιστευτα σημαντικη την 10η Μαρτιου γιατι ηταν η μερα που αποφασισα οτι οχι, τελικα ειναι υπερβολικα αγαπημενος μου ανθρωπος ωστε να σταματησω να τον ανεχομαι ;ρ
01/06/2010. Finally, after all that waiting! I won't write much about that, it's a way too personal moment. Just yours and mine :)
Τα γενεθλια της Αγαθας, που τα γιορτασαμε ξενυχτωντας στην παραλια κατω απο τα (ανυπαρκτα λογω του αθηναικου ουρανου) αστερια. Και καπως ετσι εσβησε ενας ακομα ευσεβης ποθος απο τα things to do μου ;ρ
Γενικα ηταν μια χρονια που δεθηκα περισσοτερο με καποιους ανθρωπους. Κυριως με την Ναταλια, αλλα και με την Κριστυ και τον Αλεκο. Και χαιρομαι για αυτο.
Μετα απο πολυ καιρο που ειχαμε μια επικοινωνια μονο χαρη στις γιορτες, τα Χριστουγεννα και τα γενεθλια μας, ξαναρχισα να κανω πολυ παρεα με την Αρριανα. Και περασα τις πιο ξεγνοιαστες, χαρουμενες και αστειες μερες των τελευταιων μηνων στην αγαπημενη Θεσσαλονικη οταν πηγα να την δω. Γνωρισα απιστευτα συμπαθητικους ανθρωπους, συναντησα και παλι τον Ανδρο, την Κοννι και τον Παλπινο, χορεψαμε στην μεση της Εγνατειας, πηγαμε σε ολα τα παρτυ που διοργανωνονταν στο Αριστοτελειο εκεινες τις μερες, καταπατησαμε τον νομο κλεβοντας γαλα απο τον Τζον, και γενικα θυμηθηκα γιατι λατρευω αυτην την πολη.
Το Comicdom, που τα τελευταια χρονια εχει καταφερει να εξασφαλισει μονιμη θεση σε αυτες τις λιστες ;ρ Γιατι καθε χρονια βλεπω γνωστους που μοιραζονται την αγαπη μου για τα comics, γιατι οτι αγοραζουμε εχει κ σκιτσακι απο τον εκαστοτε δημιουργο του και γιατι ο Τασος παντα μου δινει καποιο απ τα εξαφανισμενα πλεον comics της giganto :ρ
Καποια στιγμη κατα τη διαρκεια της καλοκαιρινης εξεταστικης ειχα παθει ολοκληρωτικο κρασαρισμα. Ειχα να βγω απο το σπιτι αρκετες μερες λογω διαβασματος, δε μπορουσα να φαω με τιποτα λογω της ζεστης, και φυσικα γκρινιαζα για ολα τα παραπανω. Και ο Γιωργος με αυτην την απιστευτη ηρεμια που εχει, και την βοηθεια μερικων επιτραπεζιων και σπιτικου παγωτου της μαμας του, με εκανε να τα ξεχασω ολα αυτα.
Ως φαν της σειρας, δε θα μπορουσα να μην θεωρω αλησμονητης σημασιας γεγονος το serial finale του Lost. It's the end of an era. Για πρωτη φορα μετα απο αρκετα χρονια δεν προσμενω το τελος Ιανουαριου ωστε να ξεκινησει ακομα ενας κυκλος επεισοδιων του και μου λειπει αυτο :/
Μια πραγματικα, πραγματικα, πραγματικα ωραια μερα ηταν στις 24 Νοεμβριου. Οταν τιποτα δε φαινοταν να πηγαινει καλα, ολοι (δηλαδη εγω, η Ιωαννα, η Ναταλια και ο Ηλιας) ειχαμε αγχος και στεναχωριομασταν για διαφορα θεματα και ομως εκεινη την ημερα, καθισμενοι στον κηπο του 6 D.O.G.S. δεν μπορουσαμε να σταματησουμε να μιλαμε. Και χωρις καποιον ιδιεταιρο λογο, απλα επειδη ημασταν μαζι και χαιρομασταν για αυτο <3

See You at the Movies.... Not ;p
Στο θεμα των ταινιων φετος εχω υποπεσει σε τεραστιο fail. Δεν βγηκαν αρκετες που να μου τραβηξουν το ενδιαφερον, δε πηγα καν στις Νυχτες Πρεμιερας, αλλα και αρκετες απο οσες βγηκαν και ηθελα να τις δω απλα δε καταφερα να τις παρακολουθησω. Και κυριως εβλεπα ταινιες προηγουμενων ετων. Οποτε αυτες που αγαπησα ηταν οι...

Wristcutter: A Love Story, τοσο ομορφο που το ερωτευτηκα αρκετα πριν τελειωσει.
Kick-Ass, γιατι ειναι αστειο, εξυπνο και γεματο αναφορες στην pop κουλτουρα.
Toy Story 3 γιατι καταφερε να με κανει να αισθανθω και παλι 6 χρονων.
Inception. Οταν το blockbuster αγαπησε την ποιοτητα
Mister Lonely. Τρομακτικα ομορφη.
The Kids Are Alright, η πιο feel good ταινια που ειδα φετος.
Nine. Ηταν η πρωτη ταινια που ειδα το 2010 στο cinema και απολαυσα το καθε δευτερολεπτο των τραγουδιων της.
Sherlock Holmes, το αγαπησα χωρις καποιο συγκεκριμενο λογο ;ρ
Blues Brothers, μονο κ μονο για το απιστευτο στυλ της ;ρ
Mister Nobody, γιατι ολοι περναμε τη φαση που ανησυχουμε για το αν καναμε σωστες επιλογες.

So yeah, we are ready for the shows!
Εκτος απο τις ταινιες, δε θελω να σκεφτομαι καν το ποσο λιγο ασχοληθηκα με cd :ρ Αλλα! Μπορει να μην εδωσα καθολου σημασια σε στουντιο, τυποποιημενες εκδοσεις των τραγουδιων (;ρ) αλλα τιμησα με το παραπανω τις συναυλιες ;ρ Ειδα διαφορους καλλιτεχνες με την ευγενικη χορηγια των ραδιοφωνικων σταθμων της πολης, αφου κερδιζαμε με την Αγαθα παντου προσκλησεις (νια νια ζηλεψτε ;ρ) κ καποιους τους πληρωσα κιολας, αμε ;ρ
Απολαυσαμε λοιπον και Δρογωση, και Ιωαννιδη, και Παυλιδη, και Μουζουρακη, και Κοτσιρα, και Πασχαλιδη και αρκετους ακομα, αλλα εγω απο ολα τα live που ειδα ξεχωρισα αυτα:

Subways. Για τις επομενες τρεις μερες ειχα ενα χαμογελο ζωγραφισμενο στο προσωπο μου.
Maraveyas Illegal. Απλα πιστευω οτι ειναι ο πιο χαρισματικος μουσικος επι σκηνης που εχω δει ποτε μου. Τρομερη ενεργεια και για εμενα προσωπικα ειναι εγγυημενο οτι θα περασω καλα στις εμφανισεις του.
Ο Δεληβοριας στο Metro. Γιατι ειναι ο Φοιβος, και τον αγαπω. Τοσο απλα.

Read, people, read!
Το μονο πραγμα που δε μπορει να με κατηγορησει κανενας, ειναι οτι δε διαβασα βιβλια φετος ;ρ

Box Office Poison, ενα graphic novel που πρεπει να διαβασουν ολοι οσοι αγαπουν τα comics
Trinkets, τα comics συναντουν τα διηγηματα και φτιαχνουν μαζι ενα απο τα αγαπημενα μου βιβλια για φετος.
A Long Way Down, απλα μου θυμισε γιατι θεωρω τοσο ταλαντουχο τον Honbry
Last Chance Saloon, γιατι το εχω δηλωσει, η Keyes ειναι μια απο τις ενοχες απολαυσεις μου ;ρ
Freedom του Jonathan Franzen. Δε θα πω τιποτα, διαβαστε το για να κρινετε μονοι σας.

Γενικα δεν ηθελα να το γραψω αυτο το ποστ. Το εκανα κυριως για χαρη της παραδοσης του μπλοκιδιου, και του Παυλου, του Αλεξη και της Μελινας που τους αρεσει να τα διαβαζουν ;ρ
Απλα δε θεωρω οτι τελειωνει μια χρονια. Ισως γιατι τις τελευταιες μερες βρισκομαστε ετσι και αλλιως σε διαρκη φαση αλλαγων. Απλα σκεφτομαι πως ξεκινησε αυτη η χρονια και πως τελειωνει και με εντυπωσιαζει το ποσο διαφορετικα ειναι τα πραγματα, κυριως στις σχεσεις μου με τους αλλους. Και με το οτι δεν μπορω να ειμαι σιγουρη για το τι θα γινει αυριο. Ποτε δε μπορεις να εισαι φυσικα, αλλα ποτε δεν εχω ξανανιωσει τοσο αβεβαιη για το μελλον. Και οσο περιεργο και αν ακουγεται αυτο, δε με τρομαζει. Χρειαζομαι μια μεταβαση σε κατι νεο, ολοι την χρειαζομαστε.

Οποτε 2011, ελα. Δε φοβαμαι το τι θα συμβει γιατι ξερω πως οτι και να γινει θα το ξεπερασουμε. Στηριζοντας ο ενας τον αλλον. Οπως και τωρα δηλαδη :)

Σσσσσ.....Ακου.... Το λεει και ο Φοιβος.

Ξερεις πως με αγαπας :*

Αν θες μείνε λίγο ακόμα, μέχρι το πρωί

2010-11-27T17:32:00.005+02:00

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου…
Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου,
Και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,
Και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,
και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,
Και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια
και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου
Και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.
Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου,
τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς, και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο, και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.
Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου, και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία, και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου
ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου,
το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω
γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδειος χωρίς εσένα,
Και να θέλω ότι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,
Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου
γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο,
Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω,
Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω
άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακατάλυτο
Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα,
Τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,
ερωτα μου για εσενα

^^ Αυτο υποτιθεται οτι ειναι ενας μονολογος απο το "Λαχταρω" της Sarah Kane , αλλα επειδη ειναι ακομα πιο μεγαλος στην πραγματικη του εκδοχη, καποιους στιχους που δε μου αρεσουν τους αγνοησα ;ρ
(Μμμμ ξερω, δε μεταφερω σωστα τα κειμενα αλλα τεσπα ;ρ)
Το διαβαζα χθες στο τρενο, στο αποσπασμα που ειχα γραψει καποια στιγμη στην ατζεντα μου, κ απλα σκεφτομουν το ποσο περιεργα ειναι τα παντα στις ανθρωπινες σχεσεις.
Βασικα γιατι οι περισσοτεροι νομιζουν οτι πρεπει να γινει κατι ιδιεταιρο για να δεθεις με καποιον? :/

Εγω με κανεναν απο τους πολυ σημαντικους ανθρωπους στη ζωη μου δεν εχω ζησει κατι συγκλονιστικο μαζι. Με ολους τους εχω αρχισει να μιλαω για τελειως ακυρους λογους.
Οταν γνωρισα τον Γιωργο ημασταν οι μονοι που προσεχαμε την ταινια που επαιζε στο σπιτι της Αννας και καθοταν αρκετα κοντα μου ωστε να σχολιαζουμε τις σκηνες.
Με την Ιωαννα περιμεναμε σε μια ατελειωτη ουρα για την εγγραφη στη σχολη και για να μη βαριομαστε αρχισαμε να μιλαμε.
Οταν πηγαινα Α λυκειου το σχολειο μας συμμετειχε σε ενα προγραμμα ανταλλαγης μαθητων. Με την Εμμα λοιπον γιναμε φιλες απλα επειδη φιλοξενουσε και εκεινη μια Ιταλιδα στο σπιτι της και αρχισαμε να μιλαμε στις εκδρομες που τους πηγαιναμε.
Με την Αγαθα γνωριστηκαμε σε μια χαζη συναντηση ενος φορουμ και ημασταν μονο 5 ατομα οποτε δε μπορουσα να μη της μιλησω ακομα κ αν ηθελα να την αγνοησω. Τον Παυλο τον γνωρισα επισης στο ιδιο φορουμ κ ο μονος λογος που βγηκαμε για πρωτη φορα real life ηταν επειδη τον ειχε κατασυμπαθησει η Αγαθα-εγω ημουν σε περιοδο που αν και μιλαγαμε με εκνευριζε ;ρ.
Με την Ζαννα και την Εφη που ειναι παιδικες μου φιλες, ουτε καν θυμαμαι πως καναμε παρεα, λογικα θα μοιραζομασταν τις πλαστελινες μας η κατι εξισου χαζο ;ρ
Ο Christopher μου ηταν ψιλοαδιαφορος και του φερομουνα με τυπικη ευγενεια οταν βγαιναμε ολοι μαζι μεχρι που βρεθηκαμε να παιζουμε κρυφτο σε ενα τεραστιο εμπορικο κεντρο του Oberhausen και μπηκαμε και οι δυο σε να μαγαζι με διακοσμητικα και μας αρεσαν ακριβως τα ιδια αντικειμενα.

Και ουτε μετα εγινε κατι σημαντικο. Απλα τους συμπαθησα (ουτε καν, συνηθως τους περισσοτερους τους αντιπαθησα η μου ηταν αδιαφοροι και στην συνεχεια απλα τους ομουν μεχρι να τους συμπαθησω τελικα ;ρ) και αρχισαμε να κανουμε παρεα. Να βγαινουμε για καφε. Να διαφωνουμε για βιβλια. Να συζηταμε για ταινιες. Να βαζουμε ο ενας στον αλλον μερικα απο τα αγαπημενα μας τραγουδια. Να τσακωνομαστε γιατι δεν μας αρεσαν αυτα τα τραγουδια. Να δημιουργουμε εναν τελειως ιδιεταιρο, δικο μας τροπο επικοινωνιας -oooh, welcome inside joke- που οι αλλοι δε καταλαβαινουν. Να γκρινιαζω εγω και αυτοι να με ανεχονται ;ρ

Ουτε δραματα, ουτε καβγαδες, ουτε κεραυνοβολες φιλιες, ουτε υποσχεσεις παντοτινης αγαπας και αλληλοκατανοησης. Απλα ενα πρωι, συνηθως αρκετο προς πολυ καιρο απο την στιγμη που τους γνωρισα, ξυπνησα και ηξερα οτι τους θελω στη ζωη μου.
Και παρολο που για τους περισσοτερους ξερω οτι λογικα θα ειμαστε φιλοι για πολλα πολλα χρονια, δε με νοιαζει. Σημερα, τους αγαπαω και αυτο ειναι που εχει σημασια.
Με το αυριο θα ασχοληθω οταν αυτο ερθει :)

P.S. Οταν το ξεκινησα σκοπευα να γραψω περισσοτερο γενικα για σχεσεις απο το να αναφερω προσωπικα βιωματα αλλα επειδη η Ελενη αρχικα και ο Θοδωρης μετα μου στελναν μηνυματα για το τι θα γινει το βραδυ, εχασα καθε οιρμο σκεψης οποτε κατεληξε ετσι ;ρ

P.S. 2. Αναρωτιεμαι αν εστω και ενας ανθρωπος που να γνωριζω εχει ζησει μια τοσο απλη αλλα ταυτοχρονα ουσιαστικη σχεση οπως αυτη του μονολογου :/

Ξερεις πως με αγαπας:*

Come as you are.

2010-10-20T01:42:00.003+03:00

Ανανεωμενο το μπλοκιδιο. Νεα εμφανιση, νεος τιτλος... Μμμμμμ (οοοοοοκ :ρ)
Ηθελα μια αλλαγη. Χωρις ιδιεταιρο λογο, δεν ενιωθα την δραματικη αναγκη να αλλαξω σελιδα στην ζωη μου or something. Απλα λατρευω τις μικρες, ασημαντες αλλαγες που σε κρατουν σε εγρηγορση ωστε να μη βαριεσαι. Γιατι εχω κ την κακη συνηθεια να βαριεμαι ευκολα ;ρ
Και o νεος τιτλος απλα περιγραφει κατι που συζηταγαμε πριν μερικους μηνες με τον Γιωργο. Ολα τα πραγματα που κανουμε, απ το να δουμε μια ταινια η το να βγουμε εξω, εως το να ασχολουμαστε με καποιο χομπι, ολα τα κανουμε για να "σκοτωσουμε" ευχαριστα την ωρα μας, μεχρι να κανουμε κατι αναγκαιο. Και διαλεγουμε ανθρωπους να την περασουμε μαζι τους ακριβως γιατι μας κανουν να νιωθουμε καλα.
Δε ξερω αν βγαζει νοημα, ημασταν ελαφρως ζαλισμενοι απο υπερβολικη καταποση κοκκινου κρασιου οταν το λεγαμε κ δε θυμαμαι ολες τις λεπτομερειες :ρ
Απλα στο μυαλο μου την εχω συνδιασει με αυτη τη κουβεντα τη συγκεκριμενη φραση γιαυτο κ μου αρεσει πολυ ;ρ

Τωρα, υπαρχουν πολλα πραγματα που εχουν γινει το τελευταιο διαστημα και αξιζουν αναφορα.
Και δε θα πω τιποτα για κανενα απο αυτα.
Προσεχως θα γινει κ αυτο.
Definitely... Maybe.

Αλλαγη σχεδιου, θα πω ενα μονο απο ολα αυτα τα σημαντικα γεγονοντα :ρ
Σημερα ολοκληρωσαμε με τον Παυλο το εικοστο τριτο κεφαλαιο του Beside You In Time.!
*Ενα δακρυ συγκινησης αργοκυλα στο μαγουλο μου*
Νιωθω σαν τον αγαπημενο μου Thompson που προσπαθουσε επι πεντε χρονια να τελειωσει το Habibi κ το καταφερε πριν λιγες βδομαδες!

Στελνω νοερες, νυσταγμενες αγκαλιες

Ξερεις πως με αγαπας :*

Angel of Music, guide and guardian! Grant to me your glory!

2010-10-12T23:32:00.005+03:00

Xθες ηταν μια ατελειωτη, ατελειωτη, ατελειωωωωτη μερα. Μετα απο ενα εξαωρο δουλειας, πηγα στην Αγαθα για μεσημεριανο φαγητο. Και αφου φαγαμε φτιαξαμε απο μια αξιοσεβαστου μεγεθους κουπα ζεστη σοκολατα και αραξαμε στο κρεβατι της βλεποντας επεισοδια του How I Met Your Mother( Σ.τ.Ρ.: αυτο ηταν, σε ολα τα μελλοντικα ποστ θα αναφερεται ως H.I.M.Y.M., απλα εχω σιχαθει να γραφω ολοκληρο τον τιτλο σε καθε νεα αναρτηση :ρ) αγκαλια με τα μπισκοτα. Και μετα ηρθε ο Παυλος και γυρισαμε στην δουλεια να με βοηθησει να κολλησουμε αυτοκολλητα με το τηλ του καταστηματος σε 3500(!) φυλλαδια της εταιρειας, ο καλος μου. Και απλα φυγαμε απο εκει στις 22.40, για το ονομα της Σιφ!!!

Ενταξει, δεν ηταν τοσο τραγικα οσο ακουγεται. Ειχαμε ανοικτο τον υπολογιστη και μιλαγαμε και ηταν πολυ ωραια. Και ακουγαμε μουσικη. Ολο το απογευμα.

Και σημερα, στις 6.30 το πρωι που εφυγα απ το σπιτι μεσα στη βροχη, νυσταζοντας, χωρις να χω πιει καφε, η πρωτη μου κινηση ηταν να ανοιξω οχι την ομπρελα-αφου ετσι κ αλλις ποτε δεν κραταω ανοικτες ομπρελες οταν βρεχει- αλλα το mp3 μου. Και αργοτερα στην Diverso που καταφυγαμε με την Τζοτζο για αυτον τον πολυποθητο καφε, παρατωντας το μαθημα, καθομασταν και ακουγαμε τραγουδια του Φοιβου. Και οταν πηγαμε στα Jumbo μαζι με τον Ηλια κ την Μαρια να παρουμε ενα αρκουδακι στην Νατασα, κ εγω επεμεινα να παμε στους διαδρομους με τα σχολικα για να παρω τετραδιο για τα γερμανικα, εριξα στο καλαθι κατι συνδετηρες που τους διακοσμουσαν οι μουσικες νοτες, ενθουσιασμενη μαζι τους.
Ακομα και τωρα που καθομαι και γραφω, μου κρατανε παρεα οι Arctic Monkeys.

Και απλα σκεφτομαι ποσο σημαντικη ειναι η μουσικη στη ζωη μου. Συνηθως το ξεχναω. Γιατι παντα ημουν περισσοτερο ενθουσιασμενη με τις ταινιες, κ τα comics, και τα βιβλια, και τα fanfictions, και τις περιεργες, αστειες συζητησεις που εχω κατα καιρους με τους φιλους μου, που απλα δε προσεχω οτι η μουσικη ειναι συνεχεια και αυτη καπου εκει γυρω. Οτι δε μπορω να κανω τιποτα χωρις να εχω ανοικτο το ραδιοφωνο η το windows media player, οτι ακομα κ οταν βλεπω μια ταινια δινω μεγαλη σημασια στο soundtrack της.

Ποια ακριβως μουσικη ομως? Γιατι σιγουρα δεν ειμαι απ τους ανθρωπους που "ακουνε τα παντα, αληθεια σου λεω!". Για την ακριβεια, απλα αντιπαθω αυτην την εκφραση. Μου φαινεται αδιανοητο. Εχω την κακια συνηθεια να πιστευω πραγματικα οτι η μουσικη που ακους κ οι ταινιες που βλεπεις και τα βιβλια που διαβαζεις δεν υπαρχουν απλα για να γεμισεις ευχαριστα τον χρονο σου. Οτι ουσιαστικα μπορουν να φανερωσουν πολλα, μικρα πραγματα για τον χαραχτηρα σου.

Ισως γιατι την θεωρω αρρηκτα δεμενη με τα συναισθηματα. Aν ενα τραγουδι με κανει να νιωσω κατι εντονο, τοτε θα το αγαπησω χωρις να με νοιαζει η τεχνικη δομη του, ουτε ποσο περιπλοκη ειναι η μελωδια του, ουτε αν εχει ψαγμενους sτιχους. Και αυτο μπορει να μου το προκαλεσουν σχετικως διαφορετικα ειδη μουσικης ως να σημειο, αλλα σε καμια περιπτωση δε μπορω να καταλαβω πως γινεται να σε συγκινουν δυο εκ διαμετρου αντιθετα μουσικα ειδη.

Αλλα πραγματικα με ξαφνιαζει το ποσο μπορει να σε επηρεασει ενα τραγουδι. Η ενταση των συναισθηματων που μπορει να σου μεταδωσει, η ηρεμια που σου χαριζει το να ακους ενα αγαπημενο τραγουδι οταν εισαι ταραμενος. Και το ποσα μπορεις να συνδεσεις με την μουσικη. Καταστασεις, κουβεντες, ανθρωπους, στιγμες... Και ακουγοντας την, να τα ξαναζεις ολα απ την αρχη.
The power of music, you see.

Kαι οταν τα λογια απλα δε μπορουν να περιγραψουν τιποτα παραπανω...

Ξερεις πως με αγαπας:*

Αποσπασμα απο το ημερολογιο μιας groupie, part 1

2010-09-30T16:55:00.007+03:00

Θα το εξομολογηθω δημοσιως. ΔΕΝ μου αρεσει ο ηχος της κιθαρας. Η τουλαχιστον, δε μου αρεσει ιδιεταιρα ο ηχος της κιθαρας οταν ειναι το μονο οργανο που ακουγεται σε ακτινα πεντε χιλιομετρων. Εχω ξοδεψει απειρες ωρες απ τη ζωη μου ακουγοντας πιανο και βιολι, και αργοτερα τσελο, αλλα με την κιθαρα παντα ειχα προβλημα. Ακομα και σημερα που εχω συμβιβαστει μαζι της ( ας μπορουσα να κανω και αλλιως, εχει καταφερει να επικρατησει η ατιμη) συνεχιζω να προτιμω τα υπολοιπα οργανα που απαρτιζουν ενα αξιοπρεπες rock συγκροτημα- βλεπε drums :ρ

Βεβαια μπορει εμενα να μη με συγκινει, αλλα οι περισσοτεροι φιλοι μου την λατρευουν!
Ο Στελιος για παραδειγμα εχω την υποψια οτι θα παντρευοταν την δικια του αν μπορουσε :ρ
Και οπως καθε κιθαριστας που σεβεται τον εαυτο του, εχει περασει την διαδικασια δημιουργιας συγκροτηματος. Πολλες φορες :ρ

Ξεκινησε με τους Hallowed Fate, που πρεπει να ειχαν αλλαξει συνθεση γυρω στις 3 η 4 φορες- δε θυμαμαι ακριβως. Περσι ειχε καποια παραλληλα project και τον Φεβρουαριο που αρχισε να μιλαει περισσοτερο με τον Παυλο δημιουργηθηκαν οι Saints VS Omen. Αυτο πραγματικα μου αρεσε, αλλα ειχαν ολοκληρωθει μονο 2 τραγουδια. Το ενα απο αυτα, το αγαπημενο Missing, ακομα και σημερα συνεχιζει να αποτελει τον υπερηφανο ηχο κλησης του κινητου μου :ρ
Απο τοτε εως και το φετινο καλοκαιρι πραγματικα δεν εχω ιδεα για τις μουσικες του περιπετειες γιατι ειτε ημασταν σε περιοδο που δεν πολυσυμπαθιομασταν (συμβαινει συχνα αυρο :ρ) ειτε απλα δε μιλαγαμε λογω των 1000 διαφορετικων πραγματων που κανουμε καθημερινα :ρ
Αλλα ειμαι στην ευχαριστη θεση να ανακοινωσω οτι πριν λιγο καιρο δημιουργηθηκαν οι Ιn Valid <3>

Οι Ιn Valid αποτελουνται απο τους δυο προαναφερθεις αγαπημενους καλλιτεχνες μας, τον Νικο, εναν φιλο του Παυλου που ανελαβε τα ντραμς, και τον Σταυρο, συγκατοικο/κολλητο του Στελιου στην μακρινη και βροχερη Αγγλια.Την περασμενη βδομαδα λοιπον καταφερα να τους δω σε προβα και το αποτελεσμα ηταν κατι παραπανω απο ικανοποιητικο :D

*inside joke mood on*
Ta τραγουδια ειναι ως επι το πλειστο διασκευες διαφορων αγαπημενων τραγουδιων, (με μια μικρη αδυναμια στην δισκογραφια του Παυλιδη :ρ) αλλα πραγματικα δεν μπορω να καταλαβω ποιο ειναι αυτο το περιεργο κομματι με τιτλο "Ασημενια Σφηκα" που επιμενουν να παιζουν καθε φορα :/
Eνω θα μπορουσαν να λενε στην θεση του για παραδειγμα την Ασημενια Σφαιρα, σνιφ.
*inside joke mood off*

logo by JoJo Ⓡ

Bεβαια εχουν μια ταση να μην ικανοποιουν απολυτα τις επιθυμιες του φανατικου κοινου τους, αφου εξορησαν απο την set list διαφορα τραγουδια που μας αρεσαν :'(
Αλλα οταν παιζουν τοσο ωραια τον Βροχοποιο πως να μην τους αγαπησεις??? <3>

Για περισσοτερες λεπτομεριες, παραθετω αποσπασμα απο την Reapedia:

In Valid: Ταλαντουχο Aθηναικο συγκροτημα που σχηματιστηκε το καλοκαιρι του 2010. Εχουν ηδη αποκτησει ενα μικρο και αφοσιωμενο κοινο, κυριως αναμεσα στους φοιτητες τους Παντειου Πανεπιστημιου.

Συνθεση:
Στελιος-κιθαρα, φωνητικα
Παυλος- πληκτρα, φωνητικα
Νικος- ντραμς
Σταυρος- μπασο.

ΕP:
"In Valid"
1)Ταξιδιάρα Ψυχή
2)Βροχοποιός
3)Ρόδες
4)People are strange
5) Song 2

See Also:
In Valid live review: Υπο κατασκευη

Ξερεις πως τους αγαπας :*

Slowly breaking through a daylight

2010-08-29T22:43:00.003+03:00

Ειμαι απο τους ανθρωπους που τους αρεσει να κοιταζουν τα αστερια. Δεν ξερω να αναγνωριζω ουτε εναν αστερισμο, απλα τα κοιταω και σκεφτομαι διαφορες αγαπημενες αναμνησεις και νιωθω ομορφα.
Και στεναχωριεμαι απιστευτα που στην Αθηνα δεν μπορουμε το βραδυ να διακρινουμε τον εναστρο ουρανο απο τον καταιγισμο του νεφους κ του ηλεκτρικου φως που πλημυριζει την πρωτευουσα.
Χθες λοιπον εκανα κατι που ηθελα εδω και μερικα χρονια.
Με αφορμη τα σημερινα γενεθλια της Αγαθας περασαμε ολο το βραδυ σε μια παραλια. Με ολο τον απαραιτητο εξοπλισμο φυσικα -βλεπε ψαθες, πετσετες, φαναρακια με κερι, σανγκρια, μπυρες, finger food, κιθαρες etc.
Και αναμεσα στο αναμα των γενεθλιων κεριων πανω σε muffins, νυχτερινες βουτιες στη θαλασσα, χαζολογημα και προσπαθεις να κοιμηθω παρα την κιθαρα που δε σταματουσε λεπτο να βγαζει νοτες ακριβως διπλα στο κεφαλι μου, καθομουν ξαπλωμενη και κοιταγα τον ουρανο.
Καποια στιγμη μαλιστα θυμηθηκα κ αυτο το διαλογο
Clementine: Show me which constellations you know.
Joel: Um... oh... I don't... know any.
Clementine: Show me which ones you know!
Joel: Okay... okay... oh! There's Osidius.
Clementine: Where?
Joel: Right there... see? Sort of a swoop and a cross, Osidius the Emphatic.
Clementine: You're full of shit, right?
Joel: Nope. Osidius, right there, swoop and cross.
απο την πιο αγαπημενη μου ταινια ολων των εποχων <3 και αφου το ειπα στον Παυλο για λιγα λεπτα δημιουργουσαμε δικους μας ασχετους αστερισμους :ρ
Καποια στιγμη αποκοιμηθηκα διπλα στην Ιωαννα για μιση ωρα αλλα ξυπνησα απο το κρυο κ την ελλειψη ανθρωπου διπλα μου που θα μπορουσα να αγκαλιασω :ρ
Οποτε απλα αποφασισα να παραιτηθω απο την προσπαθεια και να απαγγειλω στην Ιωαννα τους πρωτους στιχους της Σονατας του Σεληνοφωτος, δεδομενου οτι το φεγγαρι βρισκοταν ακριβως απο επανω μας εκεινη τη στιγμη :ρ

Παντως παρα το κρυο, το γεγονος οτι σημερα το πρωι που εφθασα σπιτι διαπιστωσα οτι ειχα αμμο στο μεγαλυτερο ποσοστο του δερματος μου, την ελλειψη υπνου και μερικες ατυχες στιγμες που δε θα μπω στον κοπο να τις αναφερω γιατι απλα εκνευριζομαι με το να τις σκεφτομαι, ηταν ενα πολυ ωραιο βραδυ :)

Να το ξανακανονησουμε-για καποια βραδια μετα απο δυο τρια χρονια κατα προτιμηση, ειναι αρκετα κουραστικο για να γινεται πιο συχνα :ρ

Ξερεις πως με αγαπας:*

Beautiful addiction, it feels so wrong

2010-08-05T17:43:00.000+03:00

Guilty Pleasures!
Oλοι εχουμε μερικες, σωστα? Ειναι πρακτικα αδυνατον να μην εχεις, παρολο που ολοι παριστανουμε οτι ειμαστε "πολυ ανετοι για να ντρεπομαστε για κατι" μπλα μπλα μπλα :ρ
Επειδη λοιπον σημερα αν και ηθελα να κανω μια αναρτηση δε μπορω να σκεφτω τιποτα αξιολογο, αποφασισα να εξομολογηθω τις δικες μου ;ρ

Ο τιτλος της κυριοτερης, της απολυτης Guilty Pleasure στην ζωη μου νομιζω οτι ανηκει δικαιωματικα στην ζαχαρη. Σε αυτο το σημειο να τονισω οτι δεν υπαρχει τιποτα κακο στο να καταναλωνεις την γλυκεια αυτη, κρυσταλικη ουσια. Η ποσοτητα που καταναλωνω ομως καθημερινα ειναι κατι παραπανω απο αρκετη. Στην πραγματικοτητα δε θα ξαφνιαζομουν αν μαθαινα οτι στις φλεβες μου δεν κυλαει αιμα, αλλα καθαρη ζαχαρη :ρ Ξερω οτι πρεπει να την μειωσω, η ακομα καλυτερα να την σταματησω τελειως, αλλα απλα δε μπορω να της αντισταθω. Σνιφ.
Tεσπα, ολοι δικαιουμαστε μια ταση αυτοκαταστροφης και αφου ουτε καπνιζω, ουτε πινω συστηματικα, και (ξανα)εβγαλα και την coca cola απο την ζωη μου (εχω να πιω δυο βδομαδες περιπου!), επιλεγω για δικια μου την ζαχαρη, χα :ρ

Ενα πραγμα ακομα στο οποιο καταφευγω συχνα ειναι τα αναλαφρα, αστεια, χωρις νοημα βιβλια. Οκ, γενικα δυσκολα θα αγαπησω ενα βιβλιο και τα περισσοτερα η θα ειναι comics/graphic novels η θα ειναι πραγματικα εξυπνα και ενδιαφεροντα, αλλα ειλικρινα, δεν υπαρχει τιποτα που να ταιριαζει καλυτερα στη δουλεια απο αυτα τα βιβλια. Διασκεδαζεις οσο τα διαβαζεις και δεν χρειαζεται να σαι απολυτα συγκεντρωμενος σε αυτα-προσπαθησε να διαβασεις αγγλικη ποιηση στο πρωτοτυπο στη δουλεια και θα σοκαριστω αν καταφερεις να διαβασεις πανω απο τρεις στιχους στην σειρα χωρις να σε διακοψουν :ρ
Xθες το πρωι δουλευα στο περιπτερο και ψαχνωντας να βρω το ΣΙΝΕΜΑ ανακαλυψα ενα βιβλιο τσεπης με τιτλο Dark Moon. Που οπως διαπιστωσα μεσα σε τρια δευτερολεπτα διαβαζοντας την περιληψη ειναι τομος με ιστοριες αγαπης γεματες βρυκολακες, δαιμονες, Αρπυιες, πνευματα ενος αλλου κοσμου-το πιασατε το νοημα φανταζομαι. Επειδη δεν ειχα τιποτα αλλο να κανω και πραγματικα απορουσα για το πως γινεται να συνδιαζονται αυτα τα τοσο διαφορετικα ειδη λογοτεχνιας (ναι, θεωρω ακομα οτι οι βρυκολακες ταιριαζουν μονο σε περιπετειες και βιβλια τρομου και οχι σε ρομαντζα) το εψαξα στο νετ, και η μια ιστορια ειναι μερος μιας σειρας που εχει κανει τρελες πωλησεις στην Αμερικη-και οχι δεν ειναι το Twilight :p
Βεβαια υπαρχει και η Marian Keyes. Που ναι, εχει ηρωιδες που δεν ξερουν τι θελουν, και ψαχνουν την αγαπη και την ευτυχια etc, αλλα γραφει με τοσο εξυπνο και αληθινο τροπο που απλα την αγαπω. Δινει αλλο νοημα στο διαβασμα αυτων των βιβλιων :ρ

Ι am a gossip girl. Kind of. Πιστευω οτι στην πραγματικοτητα ολοι οι ανθρωποι σχολιαζουν τους υπολοιπους. Εγω παντως το κανω σιγουρα. Και οι περισσοτεροι γνωστοι μου το ιδιο. Και προσωπικα δεν βρισκω τιποτα κακο σε λιγο καλοπροαιρετο κουτσομπολιο. Ειναι διασκεδαστικο, ειναι ανωδυνο και ταιριαζει με το αραγμα στις πολυθρονες των Starbucks :P

Αμα εχω την τηλεοραση ανοικτη και πετυχω επεισοδιο απο τα Μυστικα της Εδεμ, θα κατσω να το δω, το παραδεχομαι ;ρ Τα σηριαλ αυτου του ειδους ειναι τοσο ψευτικα και οι διαλογοι τοσο εξωφρενικα γελοιοι (ποιοι ανθρωποι τριαντα χρονων που διαθετουν εστω και απειροελαχιστη αξιοπρεπειας θα αυτοαποκαλουνταν η Παρεα της Φεγγαροπετρας στην πργματικη ζωη?) που καταντανε απιστευτα διασκεδαστικοι :ρ
Στην ιδια κατηγορια ανηκει και το Twilight. Mπορει να εχω μια ιδιεταιρη αγαπη στον ευρωπαικο και καναδεζικο ανεξαρτητο κινηματογραφο, αλλα το να παρακολουθω τις συγκεκριμενες ταινιες με τους φιλους μου ειναι απο τις πιο αστειες εμπειριες των 22 χρονων μου :ρ

Αυτες ειναι οι κυριοτερες βασικα. Υπαρχουν καποιες ακομα αλλα δεν εχω χρονο να τις γραψω, με περιμενει η Αγαθα για καφε. Στον Πειραια, για το ονομα του Κοραλον! Εχουμε να παμε μαζι στον Πειραια γυρω στα 3.5 χρονια! Ο.ο

P.S. Στην Αυστραλια αυτη τη περιοδο εχει χειμωνα. Ποιος προσφερεται για ταξιδακι αναψυχης? ΔΕΝ αντεχω την ζεστη που εχει η Αθηνα, θελω κρυο και παπλωματα και ζεστες σοκολατες με αρωμα mon cheri. (χειμωνα στην Γερμανια θελω βασικα, αλλα δε με βλεπω να το απολαμβανω για τα προσεχη χρονια :ρ)
Μετρω τις μερες για τον Νοεμβριο με την ανυπομονησια του καταδικου που περιμενει να βγει απο τυην φυλακη!

Ξερεις πως με αγαπας:*

I know you. So... you know me?

2010-07-28T22:18:00.004+03:00

Σημερα βαριομουν φρικτα και αποφασισα οτι θα ηταν καλη ιδεα να περασω την ωρα μου σερφαροντας στο ιντερνετ, με τον πιο χαζο κ ταυτοχρονα αστειο τροπο που υπαρχει: απαντωντας σε διαφορα τεστ! Οποτε με μεγαλη μου χαρα παραχωρω τα credits αυτου του post στην Εκατη, αφου εκεινη ειχε κανει πρωτη ενα παρομοιο στο δικο της μπλοκ.
Συμφωνα λοιπον με το Blogthings:

Aν ημουν καφες θα ημουν Cappuccino

I am not an easy girl, but i am easy to be with.

Απο τους προσφατους Αμερικανους προεδρους, μοιαζω περισσοτερο στον Bill Clinton-θα παω να αυτοκτονησω αμεσως μολις τελειωσει το ποστ.

Δεν θα ημουν μια οποιαδηποτε ταινια, θα ημουν Indie! Οκ, εδω ομολογω οτι χαρηκα γιατι στα movie matchs μου ειχε το αγαπημενο Garden State

Αν ημουν μαγισσα, εκτος απο το οτι θα ημουν Σλυθεριν, θα ονομαζομουν Maeve

Το γαλλικο μου ονομα ειναι Belle Lafont.

Απο εδω και περα μπορω να συστηνομαι και με το πειρατικο μου ονομα, Bloody Princess of the Reine. Yarrgh!

Αν ημουν υπερκακια ομως θα λεγομουν Red Wolf- και μαλλον με τετοιο ονομα θα εκανα παρεα με τον Jacob.

Αν η αξιοτιμη Jane Austen ειχε σκεφτει να γραψει ενα βιβλιο για την ζωη μου, θα με ονομαζε Miss Susanna Partridge.

Το ονομα με το οποια θα πρωταγωνιστουσα σε μια σαπουνοπερα θα ηταν το Florence Αudrey Corbin, the Fourth. Δηλαδη θα ημασταν ολοκληρη δυναστεια, οποτε κ μονο που σκεφτομαι τις ιντριγκες το ψηνω :ρ

Κανονικα θα επρεπε να σπουδαζω στο Reed College στο Πορτλαντ και οχι να να χανω τον χρονο μου στην Παντειο.

Βεβαια στην πραγματικοτητα ισως να μην επρεπε καν να βρισκομαι στην Γη, αφου καταγομαι απο τον πλανητη Αφροδιτη, οποτε υποθετω οτι δε πειραζει που δεν παρακολουθω τα μαθηματα του Reed.

Ειμαι σχεδον ετοιμη να παντρευτω! Ο.ο

Οποτε ισως αυτο εχει σχεση με το οτι σε δεκα χρονια θα ζω την ζωη των ονειρων μου.

Απο εδω και περα θα πρεπει να ζω τρωγοντας μονο νατσος.

Την επομενη φορα που θα αγορασω μαγιο πρεπει να ψαξω να βρω ενα κιτρινο μπικινι.

Τα γονιδια μου ειναι τελειως λαθος, επρεπε να χα γεννηθει με σπαστα μαλλια και σκουρα μπλε ματια.

Το δαιμονιο μου θα ειχε την μορφη ενος τζαγκουαρ. (Wtf? Tι απεγινε η τιγρης μου? Ο.ο )

Απο ολους τους τροπους πειθους που υπαρχουν, εγω προτιμω την επικληση στο συναισθημα.

Το βασικο μου προσον ειναι το θαρρος...

Αλλα και αυτο το χανω οταν δω αραχνες, αφου εχω τρομερη Αραχνοφοβια.

Ειμαι μονο 40% Καρκινος, οποτε μαλλον πρεπει να σταματησω να διαβαζω το συγκεκριμενο ζωδιο στην Athens Voice.

Ισως θα επρεπε να κανω αιτηση στο Εθνικο Θεατρο, αφου εχω το απαραιτητο ταλεντο για να γινω αξιολογη ηθοποιος.

Μοιαζω στην Σαμανθα του Sex and the City κατα 70%-αυτο καλυτερα να μην το μαθει ο μελοντικος μου συζυγος.

Η αποχρωση του μυαλου μου ειναι μπλε γιαυτο περναω πολυ χρονο με το να σκεφτομαι τους συγγενεις, τους φιλους και την ζωη μου.

Η γιορτη του Αγιου Βαλεντινου ειναι πολυ σημαντικη για εμενα και μου αρεσει να την γιορταζω ακρως ρομαντικα. Wtf?

Αν ειχα γεννηθει με καποια μεταλλαξη δε θα χρειαζοταν να πληρωνω πλεον την ΔΕΗ, αφου θα ελεγχα τον ηλεκτρισμο.

Ειμαι λιακαδα! Αιωνια ελπιζω ;ρ

Απο ολες τις πριγκιπισσες της Dinsney εγω ειμαι η Belle, βρειτε και εσεις τις δικες σας να κανουμε μετα εναν μαραθωνιο των ταινιων μας :ρ

Αν ζουσα στην Ιαπωνια τα Pocky που θα ετρωγα θα ηταν μονο με γευση πρασινου τσαι.

Ειμαι οξυθυμη και ωωω ναι! Σωστα το μαντεψατε, ειμαι και κυνικη!

Τουλαχιστον μπορω να κοιμαμαι ησυχη οτι το σπιτι μου δεν ειναι στοιχιωμενο.

Ειμαι τοσο weird, που εχω καταληξει να πιστευω οτι ειμαι απολυτως φυσιολογικη!

Καπου εκει σταματησα να σημειωνω και τα εκανα just fon fun οποτε καποια στιγμη μπορει να ακολουθησει κ συνεχεια :ρ

Ξερεις πως με αγαπας:*

I don't need your civil war, it feeds the rich while it buries the poor

2010-07-20T23:01:00.003+03:00

Αποψε θα ηθελα παρα πολυ να κατσω να γραψω για κατι χαρουμενο και αναλαφρο. Για παραδειγμα για το ποσο τελεια περναει η ωρα σε ενα τεραστιο μαγαζι με παιχνιδια. Για το ποσο ωραια περασα χθες που ειδα επιτελους την Νατασα απο κοντα. Για τα μαλλια μου που ακομα δεν εχω βρει πως να τα στεγνωνω ωστε να μην με εκνευριζουν μετα οι αφελειες. Η κατι εξισου ανουσιο και διασκεδαστικο.

Αλλα δε νιωθω ετσι. Καθομαι μπροστα στον υπολογιστη και διαβαζω τι εγραφε ο ξενος τυπος για την δολοφονια του Γκιολια.
Τον συγκεκριμενο δημοσιογραφο δεν μπορω να ισχυριστω οτι τον συμπαθουσα εως χθες το πρωι. Εξαλλου δεν ηξερα πολλα γιαυτον περα απο τα βασικα: εγραφε ρεπορταζ στιβου σε αθλητικες εφημεριδες, ηταν διευθυντης στο ραδιοφωνο του Πρωτου Θεματος, ηταν αρχισυντακτης του Τριανταφυλοπουλου με τον οποιον τωρα βρισκοταν στα δικαστηρια, μπλα μπλα μπλά. Αδιαφορα γεγονοντα. Ειλικρινα το τελευταιο που με ενδιαφερει ειναι αν ηταν οντως ο ελευθερος, μαχητικος δημοσιογραφος που περιγραφουν σημερα ολοι.
Παραμενει ενας νεος ανθρωπος, μολις 37 χρονων, που δολοφονηθηκε εξω απο το ιδιο του το σπιτι με 13 σφαιρες. Λιγα μολις μετρα μακρια απο τα δωματια στα οποια κοιμοντουσαν το διχρονο αγορακι του και η εγκυος συζυγος του. Ενας ανθρωπος που κανονικα τωρα θα επρεπε να ηταν ζωντανος αλλα σκοτωθηκε με τοσο φρικτο τροπο.
Κουραστηκα, αηδιασα πια αυτην την χωρα. Δεν αντεχω αυτην την αισθηση. Κανονικα θα επρεπε να αγαπω την χωρα μου, ετσι δεν ειναι?
Απο εφηβη ειχα αποφασισει οτι θα εφευγα καποτε απο την Ελλαδα για μονιμη εγκατασταση στο εξωτερικο. Με την λογικη οτι ηθελα τα παιδια μου να μεγαλωσουν σε ενα σωστα οργανωμενο κρατος. Και τωρα ευχομαι πραγματικα το μοναδικο προβλημα αυτης της χωρας να ηταν το συστημα παιδειας. Η της υγειας. Η το οικονομικο. Οτιδηποτε αλλο απο αυτην την πληρη διαλυση που επικρατει. Απο την διαφθορα που υπαρχει παντου.

Τα τελευταια τρια μονο, εχουμε ζησει την δολοφονια ενος δεκαεπταχρονου παιδιου απο αστυνομικο οπλο, σκανδαλα στο Βατοπεδι και φυσικα στην Siemens( αυτα θα τα συζητανε ακομα και τα εγγονια μου αφου για ακομα μια φορα η δικαιοσυνη απεδειξε οτι εχει επιλεκτικη οραση) , ροζ dvd με πρωταγωνιστες πολιτικους, πολιτικους να διοριζουν συγγενεις, φιλους και τους κουμπαρους των συγχωριανων τους στο Δημοσιο με απολυτη φυσικοτητα, οικονομικη κριση που οδηγησαν σε οικονομικα μετρα ανευ προηγουμενου, ολοσχερης διαλυση του ασφαλιστικου συστηματος, τουλαχιστον δυο τρομοκρατικες επιθεσεις που οδηγησαν στον θανατο αστυνομικων, τον θανατο τριων υπαλληλων απο ανευθυνοτητα του ιδιοκτητη της τραπεζας και των "επαναστατων" που της εβαλαν φωτια σε επεισοδια που εγιναν μετα απο πορεια, για υγεια και παιδεια ουτε καν μιλαω γιατι μια ζωη κατεστραμμενες τις θυμαμαι, δηλαδη ασυδοσια, βια, εκμεταλευση, βια, καταχρηση εκουσιας, βια ξανα και ξανα και ξανα και ξανα...

Και φυσικα τα μεσα ενημερωσης να στηνουν το δικο τους πανηγυρακι. Σιχαθηκα να ακουω τους πολιτικους να τσακωνονται στα καναλια, και να κατηγορει ο ενας τον αλλον. Βαρεθηκα να βλεπω τους μεγαλοδημοσιογραφους, οπως τον Πρετεντερη, να προσπαθουν να χειραγωγησουν τον κοσμο. Κουραστηκα, απογοητευτηκα. Νιωθω οτι οσο και να προσπαθουμε δεν υπαρχει πλεον νοημα.

Το ποστ ξεκινησα να το γραφω για να εξωτερικευσω καπως την οργη που αισθανομουν τη στιγμη. Πλεον νιωθω μονο αυτο το κενο που την ακολουθει.
Καπου μεσα μου υπαρχει ακομα μια μικρη ελπιδα, το ξερω. Οπως ξερω οτι μεσα σε δυο, τρεις, το πολυ τεσσερις μηνες θα εχει συμβει παλι κατι που θα με ξανακανει να νιωσω ετσι.
Εως τοτε...Μπορω παντα να κλεινω τα ματια μου και να ονειρευομαι εναν καλυτερο κοσμο. Και μετα να προσπαθω με οποιον τροπο μπορω να τον κανω πραγματικοτητα. Οχι γιατι ειμαι τοσο αφελης ωστε να πιστευω οτι θα αλλαξω την κατασταση μονη μου η εστω μαζι με 1000 ακομα. Απλα για να νιωθω καλα με εμενα.

Ξερεις πως με αγαπας:*

And for the last night I lie. Could I lie next to you?

2010-07-11T21:56:00.004+03:00

I like it when you lie just to please me.
You know that, right? I am sure you do :)
Don't worry, it's gonna be alright.
And smile! You have ever hear anyone say that Peter Pan is sad? Cause I haven't.
Read MLIA, it will make you laugh :P
Oh, and you were sooo right. I had forgotten how boring is that book. I left it unread. Again! Wtf?
Anyway, you see that little hug next to you? It's from me :*

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Λοιπον σημερα ειναι μια ιστορικη μερα. Κηρυσσω επισημως την επαναφορα των ποστ για τα "Πραγματα που αγαπω". Ειχα κανει στο παρελθον μερικα, αλλα τα σταματησα γιατι... Εχμ, γιατι ειχα σταματησει να ποσταρω γενικα :ρ
Αλλα κατοπιν γενικης απαιτησης (η Μελινα το ζητησε, κατηγορηστε αυτην :ρ) αποφασισα να τους δωσω μια ακομα ευκαιρια :ρ
Το παρον ποστ ειναι αφιερωμενο στον υπνο.
Εχω αναφερει ποτε ποσο λατρευω το να κοιμαμαι? Εχω σχεση απυθμενης αγαπης με τον υπνο. Αν και μπορω να αποδωσω αριστα με τεσσερις ωρες υπνου (ενιοτε και με δυο), ειμαι ευτυχισμενη μονο οταν συμπληρωσω τουλαχιστον εφτα. Επειδη ομως ειμαι τραγικη ιδιοτροπη, δε μπορω να κοιμηθω για πολυ ωρα σε μερη που δεν εχω συνηθησει. Τα ξενοδοχεια ειναι η κολαση μου. Ξυπναω συνεχεια και καταληγω να κοιταω το ταβανι περιμενοντας καρτερικα να ξημερωσει.

Απο ολα τα μερη στα οποια εχω κοιμηθει, το πιο λατρεμενο ειναι το κρεβατι μου στην Γερμανια. Το στρωμα ειναι απιστευτα μαλακο, το μαξιλαρι το ιδιο και το κλιμα της πολης κανει πραγματικη απολαυση τις ωρες που βρισκεσαι ξαπλωμενος κατω απο το ζεστο και απαλο παπλωματακι σου. Καθε πρωι ξυπναω απιστευτα ξεκουραστη και γεματη ενεργεια.
Καταραμενη Αθηνα με την απιστευτη ζεστη που δε σε αφηνει να συνελθεις οταν ξυπνας!

Στο δωματιο μου εδω βεβαια, κοιμαμαι πολυ ευκολα γιατι με χαλαρωνει τελειως η ατμοσφαιρα του. Δε ξερω αν ισχυει, αλλα πιστευω οτι απλα μπαινοντας στο δωματιο μου μπορεις να μαθεις πολλα για μενα. Ειναι τοοοοοοσο Ρεα!
Επισης βοηθαει κ το το οτι εχω δυο μαλιξαρια κ τον Garry παντα διπλα μου οποτε ικανοποιω αμεσα την αναγκη του να αγκαλιασω κατι :ρ

Στου Γιωργου εχει τυχει να αποκοιμηθω μερικες φορες, και πρεπει να το παραδεχτω, δεν υπαρχει πιο αβολο κρεβατι απο αυτο! Ειναι σκληρο. Ειναι μονο, που κανει εμας τους υπερηφανους ιδιοκτητες των ημιδιπλων να υποφερουμε. Το μαξιλαρι του ειναι ΚΑΙ σκληρο ΚΑΙ μικρο. Αλλα ποσο λατρεια ειναι να ξυπνας και να ακους διπλα σου τον Salvatore να γουργουριζει χαρουμενος? (Ναι, τα ανεβαζω πανω στο κρεβατι του τα γατια. Και με αφηνει. Δεν ειναι απεριγραπτα καλος? *Ματς*)

Στης Αγαθας λατρευω να κοιμαμαι οχι γιατι μου αρεσει το στρωμα της, αλλα γιατι συνηθως κοιμαμαι εκει οταν εχουμε παει το προηγουμενο βραδι στις αγαπημενες μουσικες σκηνες της Αθηνας. Και ειναι παντα ευχαριστο να ξυπνας και να βλεπεις καποιον που αγαπας :)

Επισης το μαξιλαρι του Παυλου ειναι πολυ καλο για αγκαλιες και υποψιαζομαι οτι πρεπει να ειναι αρκετα ανετο το κρεβατι του Ηλια. Οσες φορες εχω μισοξαπλωσει, εχω σηκωθει με δυσκολια μετα. Χμ.

Νιωθω ιδιεταιρα περηφανη για το οτι μπορω να κοιμηθω με μεγαλη ευκολια παντα και παντου. Τα ανοικτα φωτα και η δυνατη μουσικη δεν ειναι αρκετα για να με σταματησουν. Τα παιδακια της γειτονιας πρεπει να με μισουν γιατι τα Χριστουγεννα ματαια μου χτυπανε το κουδουνι για να μου πουν τα καλαντα. Το τηλεφωνο επισης συνηθως δεν αποτελει πηγη προβληματος επισης. Σπανια θα με ξυπνησει ο θορυβος απο καποια κληση. Ωστοσω εχει τυχει αρκετες φορες να το σηκωσω και να απαντησω κανονικα σε οσα μου λενε χωρις να εχω ξυπνησει πραγματικα. Οποτε οταν ξυπναω και βλεπω στο κινητο οτι το χα σηκωσει αναγκαζομαι να ξαναπαρω τηλεφωνο για να βεβαιωθω οτι ναι, οντως ειχε πραγματοποιηθει αυτη η συζητηση και δεν ηταν απλα ενα ονειρο :ρ

Τωρα που το ανεφερα βεβαια, τα ονειρα μου συνηθως δε τα θυμαμαι, αλλα οσα εχει τυχει να τα θυμηθω δεν βγαζουν νοημα. Αφενως ειναι υπερπαραγωγες, αφετερου τις περισσοτερες φορες εχουν ως χαραχτηρες ανθρωπους που ουτε καν υπαρχουν :ρ
Αλλα το προτιμω ετσι, γιατι μπορω οταν ξυπναω να καθομαι ξαπλωμενη στο κρεβατι και να σχηματιζω στο μυαλο μου σεναρια για την ζωη τους. Καποια στιγμη θα τα μαζεψω και θα φτιαξω μινι βιβλιο με διηγηματα, χα :ρ

Ooooh, sweet sleep! I really love you, I do!

Ξερεις πως με αγαπας:*

We stick together, we can see it through 'Cause you've got a friend in me

2010-07-04T23:25:00.005+03:00

Οι βολτες για ταινια ειναι παντα απο τις αγαπημενες μας εξοδους. Για εχθες λοιπον ειχαμε αποφασισει να αγνοησουμε την Twilightoταινια (αν και θα ερθει και η σειρα της, εχουμε ηδη ετοιμες τις Team Alucard μπλουζες μας :ρ) και να παμε να δουμε το Toy Story 3. Αφου λοιπον βρεθηκαμε στα Village με την Εμμα, τον Ηλια και τον Αγγελο, εφοδιαστηκαμε με ποπ κορν και πατατακια και μπηκαμε σε μια σχεδον αδεια αιθουσα. Και εκει συνηδειτοποιησα οτι δεκαπεντε ολοκληρα χρονια μετα το πρωτο, ιστορικο Toy Story η Pixar εξακολουθει να κανει αυτο που ξερει καλυτερα: να φτιαχνει απιστευτα ωραιες ταινιες. Αφου λοιπον μας χαρισε τα τελευταια χρονια μερικα animation-διαμαντακια, μαζι με τους χαραχτηρες της πρωτης της ταινιας, καταφερε να γυρισαει και εμας πισω στα παιδικα μας χρονια.
Κυριολεκτικα καποια στιγμη νομιζα οτι ημουν παλι μικρουλα. Ισως γιατι
μεγαλωσα αγαπωντας τον Woody και την παρεα του. Οποτε λατρεψα την ταινια, για καθαρα υποκειμενικους λογους. Η αληθεια παντως ειναι οτι ειχε στην σωστη δοση ολα τα απαραιτητα συστατικα ενος αξιοπρεπους "κινουμενου": γελιο φυσικα, αλλα και δραση, αγωνια, συγκινηση- το παραδεχομαι, καποια στιγμη ενιωσα δυο-τρια δακρυα να κυλανε ελευθερα ;ρ
Σχολια καμενα δεν ειχαμε, αλλα τουλαχιστον γελαγαμε ανετα αφου ημασταν μολις 11 ατομα στην αιθουσα :ρ

Φευγοντας απο την ταινια πηγαμε στο Alloy. Εννοειται οτι παιξαμε στα χαζα, αγαπημενα μας παιχνιδια τυπου "ριχνεις τρεις μπαλες και κερδιζεις ενα κουκλακι" και τελικα καταφεραμε μετα απο μηνες προσπαθειας να δουμε το Haunted House. Τρελη φασαρια στην αιθουσα, με ολους οσους ημασταν εκει να φωναζουμε και να μιλαμε δυνατα αλλα ηταν υπεροχο.
Τελικα αποφασισαμε να παμε ενα απογευμα μεσα στο μηνα στο Alloy, να αγορασουμε βραχιολακια ημερας και να μπουμε σε ολες τις 4D προβολες και τα παιχνιδια που μπορουμε να αντεξουμε ;ρ

Εννοειται οτι μετα απο τοσες ωρες ενασχολησης με απολαυσεις της παιδικης μας ηλικιας, γυρνωντας σπιτι ετρεξα να αγκαλιασω τα αγαπημενα μου αρκουδακια :ρ
Τα παιδικα μου παιχνιδια τα εχω χαρισει σε μικροτερα ξαδερφια/αδερφακια φιλων/ορφανοτροφεια κλπ, αλλα αυτα δε θα τα αποχωριστω ποτε <3
Ουτε καν τα παιδια μου δε θα αφησω να ακουμπησουν τον Γκαρι, ειναι δικος μου και μονο δικος μου!
(Ωωωωω θεε, ειμαι τοοοοσο πολυ σε 5 χρονων mood ;ρ)

Ξερεις πως με αγαπας:*

Come into my world, see through my eyes.

2010-06-25T23:52:00.004+03:00

Εχθες προτου γυρισω σπιτι μου μετα απο μια ελαφρως κουραστικη μερα, περασα για λιγο απο το σπιτι του Γιωργου για να δωσω απο μια τεραστια αγκαλια στα γατοπαιδια μας. Κλασικα ηταν εκει και ο Αντωνης-πραγματικα εχω αρχισει να πιστευω οτι εχει σταματησει να κοιμαται στο σπιτι του. Ειναι τοσο συχνα στο σπιτι του Γιωργου που σε λιγο οι γονεις του θα τον υιοθετησουν και επισημα και μετα θα πηγαινουν ολοι μαζι τα καλοκαιρια διακοπες με τροχοσπιτο.
(Δεν ξερω γιατι αλλα μου ακουγεται τελειως 50'ss αυτη η ιδεα :ρ)

Οσο λοιπον εγω χαιδευα τον Leonardo και τον Salvador, τα αγορια αγορια μιλαγαν για mundial (sooo boys) και ειλικρινα δεν εχω ιδεα πως κατεληξε εκει η κουβεντα, αλλα καποια στιγμη καταλαβα οτι μιλαγαν για ανθρωπινα ελλατωματα. Ενθουσιαστηκα , το παραδεχομαι, γιαυτο και αποφασισα να συμμετασχω ενεργα στην συζητηση. Και ενω μετα απο ωρα σοβαρης συζητησης, αρχισαμε να κουτσομπολευουμε τους γνωστους μας λεγοντας ποιο ειναι το μεγαλυτερο ελλατωμα τους, ο Αντωνης κατεληξε οτι το χειροτερο ελλατωμα μου ειναι πως αρνουμαι να παραδεχθω οτι εχω ελλατωματα!

Απλα fail δηλαδη γιατι εχω απειρα, αλλα η ελλειψη αυτογνωσιας δεν ηταν ποτε ενα απο αυτα. Γ ια να το αποδειξω λοιπον κατεγραψα μερικα απο αυτα. Για παραδειγμα:
-Νευριαζω πολυ ευκολα και κυριως για πραγματα που δεν εχουν καν σημασια. Ωωωω κυκλοθυμια, μονο εσυ δε θα με εγκαταλειψεις ποτε!
-Γκρινιαζω, αρα ζω. Τοσο πολυ που θα μπορουσε να θεωρηθει αγαπημενο χομπι. Το μυστικο ειναι να μη μου δινετε σημασια οταν γκρινιαζω ' συνηθως γκρινιαζω χωρις ιδιεταιρο λογο.
-Μιλαω πολυ. Παααρα πολυ. (Αυτο ειναι το ιδιο αυθορμητο με την ενταση της φωνης. Οσο και να προσπαθω απλα δε μπορω να εχω τον παραμικρο ελεγχο απανω του :/ )
-Ειμαι πολυ ιδιοτροπη. Σιχαινομαι απιστευτα να φαει καποιος απο το κουταλι μου-τα ποτηρια και τα καλαμακια μου ομως θα μπορουσαν να θεωρηθουν ανετα κοινοχρηστα. Αντιπαθω οσους μου αγγιζουν τα μαλλια. Δεν αντεχω την υπαρξη φαγητου η καπνου μεσα στο δωματιο μου. Δεν μπορω να κοιμηθω αν δεν αγκαλιαζω κατι. Οσοι αποδεχονται τα παραπανω, κερδιζουν αυτοματα μια διαβιου θεση στην καρδια μου.
-Οταν γνωριζω ανθρωπους εχω την εμφυτη ταση να τους αντιπαθω. Φυσικα αυτο στην πορεια αλλαζει, ειδικα αν σκεφτει κανεις οτι απο ολους μου τους φιλους ειναι ελαχιστοι αυτοι που ειχα συμπαθησει εξαρχης. (Και Αντωνη λυπαμαι που στο λεω, αλλα δεν εισαι ενας απο αυτους ;ρ). Αλλα ακομα και αν παραδοξως συμπαθησω καποιον...
-Ειμαι πραγματικα ανικανη να συγκρατησω τα ονοματα (ενιοτε και τα προσωπα) οσων γνωριζω. Αυτο κατα καιρους μου εχει δημιουρησει διαφορα προβληματα.
-Η διακριτικοτητα με αποχαιρετησε οριστικα ελαχιστη λεπτα υστερα απο την στιγμη που ο γιατρος ανακοινωσε στην μητερα μου οτι ειχε αποκτησει ενα υγιεστατο και πανεμορφο κοριτσακι. Με αποτελεσμα μερικες φορες να φερομαι περισσοτερο αποτομα απο οτι θα επρεπε.
-Αν και γενικα ασπαζομαι την τεχικη του "θα το κανω και αυτο την τελευταια στιγμη" εχω παρανοια με το να ξερω εκ το προτερων τι θα κανω την επομενη βδομαδα. Η ακομα καλυτερα τον επομενο μηνα.
-Παρολα αυτα εξακολουθω να πιστευω οτι ειμαι αξιαγαπητη.

Σ.σ.: Η συγκεκριμενη λιστα μπορει να οριστει και ως οδηγος επιβιωσης για τους Μαλκαβιανους που θα αποφασισουν οτι θα συνεχισουν να με εχουν στη ζωη τους ;ρ

P.S: Τελειωσα την εξεταστικη μου σημερα το πρωι. Δεν ξερω πως τα εχω παει και ουτε με νοιαζει. Απλα...Τελειωσα. Ειμαι ενας ευτυχισμενος ανθρωπος.

Ξερεις πως με αγαπας:*

I feel my luck could change

2010-06-23T17:04:00.006+03:00

Σημερα ξυπνησα νιωθοντας την αναγκη να μην κανω απολυτως τιποτα. Στην ουσια, αυτο που προσπαθουσα να κανω ηταν να περιορισω στο ελαχιστο το διαβασμα των Κοινωνικων Κινηματων. Ξεκινησα την ημερα μου λοιπον αφιερωνοντας αρκετη ωρα στην NOVA. Ειδα Simpons, Family Guy, Low and Order (απο αυτο ειδα μονο το μισο γιατι με νευριασε η υποθεση), Garfield που ειχα να δω αιωνες και πολυ χαρηκα, μια ταινια που ουτε καν μου αρεσε αλλα βαριομουν να σηκωθω απο τον καναπε οποτε την μισοπαρακολουθαγα διαβαζωντας ταυτοχρονα τους Βεντρου (το 5ο απο τα συνολικα 13 βιβλια του Vampire: The Masquerade) και τελικα αναζητησα παρηγορια στον υπολογιστη μου. Ενω λοιπον μιλαγα με την Ναταλια στο Facebook θυμηθηκα οτι χθες μου ειπε η Γιαννα οτι ειχε κανει νεα αναρτηση στο μπλοκ της. Ενθουσιασμενη ανοιξα νεα καρτελα και μολις φορτωθηκε η σελιδα ειδα οτι μου ειχε δωσει και εμενα βραβειο σε ενα απο τα παιχνιδια που υπαρχουν κατα καιρους στα μπλοκιδια, οπου καποιος αποδιδει ενα βραβειο σε αλλους μπλοκερς για να το δωσουν με την σειρα τους σε ακομα περισσοτερους.

Πρωτα απο ολα λοιπον να ευχαριστω την Γιαννα *ματς ματς ματς* και να τονισω την αγαπη μου για το μπλοκ της, χιχι.
Εγω αποφασισα να το δωσω τοσο σε φιλους οσο και σε ανθρωπους μπορει να μην ξερω, μπορει να μην εχω τους αφησει καν ενα εστω και ενα σχολιο, αλλα διαβαζω τα μπλοκ τους καιρο και μου αρεσουν πραγματικα.
Στον Ηλια. Απλα γιατι ειναι ο Ηλιας και ξερω οτι θα μου αρεσε οτι και αν εγραφε :)
Στον Κομφουκιο γιατι γραφει για ενδιαφεροντα πραγματα με απιστευτα ξεκουραστο τροπο . Και επισης γιατι ειναι τοσο ευκολο να ανοιξει συζητηση στα κομμεντς για το θεμα του κειμενου που λατρευω να σχολιαζω στα ποστς του, ωωω ναι!
Στην Λιζα του HarryWorld γιατι η κοπελα εχει πιασει το νοημα της ζωης. Οι λεπτομερειες εχουν σημασια :)
Στην Κοννι, επισης απο το HW, γιατι τα αυτοσαρκαστικα της ποστς με κανουν και γελαω. Και τα σοβαρα ποστς της με κανουν να θυμαμαι πως ειναι να εισαι 16 και να μην εχεις ιδεα τι θες απ τη ζωη.
Στην Λενα, γιατι περιγραφει τον μικροκοσμο της με τοσο εξυπνο τροπο που σε κανει να χαμογελας.
Στην Cinderella, που αν και πιθανοτατα δε το ξερει γιατι εχω να κομμενταρω χρονια, με φιλοξενει πολυ συχνα στον καναπε της.
Στον Λευτερακο, γιατι τα ποστς του ειναι τοσο συνηδειτοποιημενα που πραγματικα χαιρεσαι να τα διαβαζεις.
Και τελος, στην Εκατη που αδικα ελπιζω οτι θα συνεχισει τις αναρτησεις, αλλα οσες εχει ειναι τοσο χαραχτηριστικες της που μου θυμιζουν γιατι ενω την αντιπαθουσα μετα την αγαπησα :ρ

Σταματαω εδω γιατι αν συνεχιζα θα εμπαιναν γυρω στα 100 ακομα-λατρευω να διαβαζω μπλοκ!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Τα δυο τελευταια χρονια χρονια ελεγα οτι η ζωη μετα το φιναλε του Lost δε θα εχει νοημα. Οκ, για πλακα το ελεγα αλλα υπηρχαν στιγμες που το πιστευα.
Ενα μηνα λοιπον μετα το τελος της λατρεμενης μου σειρας, διαπιστωνω οτι ενω τοσα χρονια δεν εβλεπα συστηματικα αλλες σειρες για να μην μου αποσπανε χρονο απο αλλα πραγματα, πλεον εχω καταφερει ακριβως το αντιθετο.
Μεσα σε 4 βδομαδες εχω δει:

-Τις πεντε seasons του How I met Your Mother, το οποιο ειναι απίστευτα, απιστευτα, απιστευταα -wait for it- υπεροχο! Αγαπαμε Barney!
-Tην πεμπτη season του House M.D που ειχα αφησει στην μεση περσυ-συντομα θα προχωρησω στην 6η.
-Οσα επεισοδια του Hellsing εχουν καταδεχτει να κυκλοφορησουν- μονο λατρεια ηταν το εβδομο. Εκλαιγα απο την αρχη ως το τελος.
-Τα τρια πρωτα επεισοδια του Glee, που ολοι λενε οτι ειναι καταπληκτικο αλλα θα αποφασισω αν μου αρεσει αφου δω μερικα ακομα.
Και εχω σημειωσει στα προσεχως το Flash Forward, γιατι μπορει να δω το trailer του 5 φορες την ημερα στην NOVA και θα το βλεπω απορροφημενη και τις 5 φορες. Εχω τρομερα τεραστιες προσδοκιες απο αυτην την σειρα.

Παραλληλα με τις σειρες βρηκα χρονο για τα εξης συγκλονιστικα (or not) πραγματα:
-Πηγα Γερμανια για πεντε ημερες που ηταν απο τις πιο ομορφες ημερες που μπορω να θυμηθω. <3 style="color: rgb(0, 153, 0);">Ελενη.
-Διαβασα απειρες λεπτομερειες για την ιστορια της δημιουργιας του Διαδικτυου για να καταφερω να περασω το μαθημα του Κυβερνοχωρου.
-Εντυπωσιαστηκα απο τους πληροφορικαριους φιλους μου που θεωρουν ενδιαφεροντες τις εν λογω λεπτομερειες. Εκεινοι εντυπωσιαστηκαν που διαβαζα 3 μερες τις εξισου απειρες πληροφοριες για την βια στις πρωταρχικες μορφες κοινωνιας χωρις να παραπονεθω.
-Συνηδειτοποιησα οτι εξακολουθω να χαμογελαω χωρις λογο οταν μυριζω δυο συγκεκριμενες κολονιες. <3 style="color: rgb(0, 153, 0);">Women's Murder Club, οποτε μπορω πλεον να το δωσω στον Ηλια με μεγαλη μου χαρα
-Με αφορμη την φραση "οσο ασχημα και αν ειναι τα πραγματα στον κοσμο, we still have sugar" σε μια συζητηση μας, αποφασισαμε με την Ελενη και τον Αντωνη να ιδρυσουμε τους Α.Ζ. (Ναι, Ανωνυμοι Ζαχαρομανεις σημαινει)
-Απορησα με το γιατι πεθαινουν παντα οι αγαπημενοι μου χαραχτηρες στις ταινιες/βιβλια/σειρες.
-Κατα τη διαρκεια μιας "δεν ξερω τι θελω να κανω" βολτας με τον Γιωργο πηγαμε στο Alloy και θυμηθηκαμε γιατι αγαπαμε αυτο το μερος.

Οχι και ασχημα αν λαβω υποψη το οτι εχω περασει παρα πολλες ωρες διαβαζοντας για την εξεταστικη :ρ

Ξερεις πως με αγαπας:*

April's Days

2010-04-18T12:58:00.006+03:00

Οι δυο τελευταιες βδομαδες ηταν γεματες, γεματες και ακομα πιο γεματες!
Εκμεταλευομενοι τις διακοπες(?) του Πασχα επισκεφτηκαμε με τον Ηλια και τον Αγγελο το χωριο της Γιαννας, οπου (επι)ζησαμε την φιλοξενια οχι μονο της μαμας της αλλα και του παππουλη/πιθανου σχιζοφρενη δολοφονου, προτου καταληξουμε στα Καλαβρυτα για να ικανοποιησουμε την αναγκη του Ηλια για ψητες μπριζολες στην σχαρα. Και επειδη μια εκδρομη δεν πρεπει να ειναι βαρετη, το αμαξι του Αγγελου φροντισε να μας κρατησει σε εγρηγορση αφου χαλασε γυρω στα 45 χιλιομετρα απο την Αθηνα και γυρισαμε σπιτια μας 2 το πρωι χαρη στην οδικη βοηθεια :ρ
Μολις τρεις μερες αργοτερα ξαναβρεθηκαμε παλι στο αμαξι, με προορισμο αυτη τη φορα την Λαμια. Η οποια ναι, τελικα ειναι οντως η πολη του αραγματος ;ρ Τις εννια ωρες που κατσαμε εκει αφου συναντησαμε τον Παυλο φαγαμε σε εναν φουρνο, ανεβηκαμε στο καστρο της πολης, γυρισαμε στο κεντρο για να διαπιστωσουμε οτι ολες οι πλατειες ειναι σε αποσταση 5 λεπτων η μια απο την αλλη, κατσαμε σε μια πλατειουλα μιλωντας για λοστ, φαγαμε μεσημεριανο, περασαμε γυρω στις 2.5 ωρες στο Καθ Οδον (που ειναι υπεροχο <3) μιλωντας για την θεωρια της Σχετικοτητας και βλεποντας στον κινητο του Ηλια τα βιντεο της ταινειας μας (σ.σ βλεπε αναρτηση Φεβρουαριου), Ορφεα προκειμενου να δουμε πως ειναι ;ρ Δηλαδη τις 7.5 -τουλαχιστον- ωρες απλα καθομασταν σε μαγαζια η/και τρωγαμε :ρ

Τις επομενες δεκα μερες βγηκα με τις παλιες μου συμμαθητριες στο Μικρολιμανο, ειδα απειρα επεισοδια σειρων, παρακολουθησα τα μαθηματα των μοναδικων αξιολογων καθηγητων της σχολης (σ.σ με την Ιωαννα συμφωνησαμε οτι ο Βατικιωτης στα νιατα του θα ηταν τρελο αλανι ;ρ) ,αποκτησαμε για 10 λεπτα την Wonderland, ενθουσιαστηκαμε με την ειδηση οτι του χρονου η Αγαθη θα περασει το εαρινο εξαμηνο στην Ουαλια και περασα πολυυυ χρονο στο κεντρο της Αθηνας.
Αλλα το τελευταιο τριημερο...ααααααααααααχ...
Την Πεμπτη ειχαν συναυλια/παρουσιαση του νεου τους cd οι Modrec, που πολυ τους εκτιμαμε, οποτε πηγα να τους δω μονη μου, γιατι κανεις δε καταδεχτηκε να ερθει μαζι μου. *γκουχ*
Το live ηταν απιστευτα ωραιο, τελειωσε και νωρις για να προλαβουμε τελευταια μετρο κλπ, και το cd αν και το εχω ακουσει μονο μια φορα και δεν εχω ακομα σιγουρη αποψη, μου αρεσε πολυ :D
Α ναι, κ καποια στιγμη καθομουν στο ιδιο τραπεζι με την Γαλανη, οπως διαπιστωσα αργοτερα, γιατι για να πω την αληθεια δεν την αναγνωρισα :ρ

Και χθες ειχαμε το ετησιο ραντεβου μας με το Comicdom <3
Πηγαμε λοιπον στον παγκο της Giganto για να προμηθευτουμε τα νεα Common Comics και Krak και ξαναθυμηθηκα γιατι συμπαθω τοσο πολυ τα συγκεκριμενα παιδια, αφου φευγοντας ειχα μαζι μου 4 απο τα post it που διακοσμουσαν το work in progress περιπτερο γιατι σημερα που θα μοιραστουν στον κοσμο εγω θα δουλευω κ δε θα μπορω να παω, και *συγκινηση* το εξαντλημενο Φανζιν για τις εμφανισεις Δεληβορια του με τον Στεφανου στο Μετρο το 2004.
Επισης σημερα θα κληρωθουν και αυτες οι φιγουρες και παρα τις προσπαθειες μου να πεισω τον Παν Παν να στησουμε την ψηφοφορια δεν δεχτηκε, σνιφ :ρ
Αφου ψωνισαμε (γω παντως ξεχασα τα κομιξ και ευτυχως που ειδαμε τον Παναγιωτη πριν φυγουμε και μου το ειπε γιατι αλλιως θα χαν μεινει εκει ;ρ) πηγαμε στον παγκο της Jemma να παρω το νεο κομιξ του Δερβενιωτη και στην συνεχεια πηγαμε να παρουμε το Trinkets που στην Αγαθα θυμιζε παρα πολυ το Coraline και ειχαμε μια απιστευτα αστεια συζητηση με τον Διαλυνα οταν ρτου προτειναμε να σκεφτει σοβαρα το ενδεχομενο να προσπαθησει να γινει ο Ελληνας Gaiman :ρ
Η υπολοιπη βραδια ειχε καφε στο μαγαζι μας για τα γενεθλια του Ηλια ( Λιακοοο περιμενουμε σκιτσα απο το δωρο μας :ρ), αναγνωση των κομιξ μας, ρακομελα στην Ιριδα, βολτα στο Ψυρρη και επιστροφη στο σπιτι με ταξι :ρ
Και ναι, καταφερα αυτο που ελεγα στον Παυλο την Πεμπτη το απογευμα. Μεσα σε δυο μερες ξοδεψα περισσοτερα λεφτα απο οτι ολες τις προηγουμενες μερες του μηνα μαζι :ρ
Αλλα oh well... Aξιζε!
Ηταν απλα οι μερες που σου θυμιζουν γιατι αγαπας το να ζεις σε αυτην την πολη.
Until next time,

Ξερεις πως με αγαπας :*

The simple things they are the best

2010-03-24T19:08:00.002+02:00

Η Πεμπτη ηταν μια τοσο μοναδικα αξεχαστη μερα που θα αξιζε δικο της ποστ, αλλα μετα ακολουθησαν 100 διαφορετικα πραγματα και δεν προλαβα να γραψω τιποτα. Και νιωθω ασχημα γιαυτο, κ το ακομα χειροτερο ειναι οτι δεν εχω χωρο/χρονο να αναφερω και πολλα :/
Η συντομη εκδοση ειναι οτι πηγαμε με την Αλεξια, τον Παυλο και κατι αλλους φιλους/γνωστους στo live των Subways, (κ ηταν τοσο ωραια, που ακομα και τωρα που το γραφω χαμογελαω ευτυχισμενη!) και αφου βρεθηκαμε κατα τυχη κοντα στην πλατεια Καραισκακη, καταληξαμε στα McDonalds του Συνταγματος εως τις 2.30 το πρωι να λεμε διαφορα χαζα πλην αστεια πραγματα. Τα περισσοτερα τα ελεγε η Μαρια τωρα που το σκεφτομαι, την οποια ειχα να δω απο τον Νοεμβριο και χαρηκα απιστευτα που καταφεραμε να βρεθουμε σε μερα που ολοι ειχαν καλη διαθεση :ρ

Την Παρασκευη το πρωι λοιπον, ελεγα στην Εμμα ποσο υπεροχα ηταν στην συναυλια και οτι γυρνωντας Πειραια με το 040 διαβαζα παλι την ιστορια που μου ειχε γραψει σε ενα τετραδιο οπου εγω γραφω ποιηματα/στιχους/πραγματα που μου αρεσουν κ οι φιλοι μου γραφουν βλακειες για εμενα :ρ
Και μου ζητησε να της δωσω το βραδι το αντιστοιχο τετραδιακι των λυκειακων μας χρονων. να σημειωσω οτι αυτο το τετραδιακι καλυπτε την περιοδο 2005-2007.
Πηγαινοντας λοιπον με την Αγαθη στο art therapy το απογευμα της Παρασκευης το ξεφυλλιζαμε στο μετρο.

Και πραγματικα σοκαριστικα οταν σκεφτηκα ποσο πολυ εχουμε αλλαξει απο τοτε οχι μονο εγω αλλα και οι αλλοι.
Πραγμα που ειναι καλο φυσικα, αφου η η ζωη ειναι μια συνεχης πορεια και δεν μπορουμε να μενουμε στασιμοι. Και ειναι αναμενομενο να αλλαξεις καποιια στιγμη στη ζωη σου την μουσικη που ακους η τα βιβλια που διαβαζεις η ακομα και τους φιλους που εχεις.
Απλα δεν το ειχα καταλαβει. Ισως οταν εισαι με τον αλλον καθε μερα μαζι να μην μπορεις ετσι και αλλιως να καταλαβεις αν εχει αλλαξει σταδιακα...

Και μου αρεσε το κοριτσι για το οποιο διαβαζα. Που εβγαινε με φιλους και επαιζαν Θαρρος η Αληθεια στα στενα του θησειου και που εγραφε στα θρανια της στιχους απο τραγουδια που αγαπουσε, και που ειχε ολες τις γνωστες ανασφαλειες της εφηβειας και το ηξερε.Και μου αρεσε και η γνωμη που ειχαν για αυτην. Αλλα μου αρεσει ακομα περισσοτερο το κοριτσι που ειμαι τωρα. Και οι φιλοι που εχω τωρα.

Μου αρεσει απλα που το Σαββατο κατσαμε με τα κοριτσια και τον Ηλια στην Αραιοπαγιτου με μπυρες και πατατακια και βρισκαμε απο ποια αρχαια θεοτητα καταγεται ο καθενας μας, και γελαγαμε τοσο πολυ που ισως και να ενοχλησαμε οντως τους διπλανους. Μου αρεσει που μετα πηγαμε με την Αγαθα στις 2 το πρωι στο παρτι της Αμαντας και ακουσαμε τον Παυλο, τον Αντωνη και τον Ηλια να παιζουν μουσικη και που ειδαμε ατομα που αληθινα συμπαθω και που απο τις 3 και κατι εως τις 5 ημασταν ξαπλωμενες με την Μαριαννα στο δωματιο με τα παλτα και μιλαγαμε για σχεσεις και φιλους και αστεια περιστατικα. Μου αρεσει που σε αυτην την πολη ειναι τοσο ευκολο να λαβεις ενα τελειο μηνυμα απο μια φιλη σου και 2 ωρες μετα να ειστε μεσα σε ενα καταστημα ρουχων και να ψαχνετε δωρα.

Γιατι τελικα, ισχυει απολυτα αυτο που εγραψε ο Παυλος στην νεα εκδοση του τετραδιου. Συνεχιζω να δουλευω ολη μερα και να μην εχω χρονο να κανω πραγματα που αγαπω και να εχω σταματησει να γραφω και να εκνευριζομαι και μονο στη σκεψη της σχολης μου και να μην ξερω τι πραγματικα θελω στη ζωη μου. Αλλα εχω ακομα τους φιλους μου και ξερω οτι και αυτοι σκεφτονται κατι παρομοιο και οτι η Αγαθα εχει και αυτη δικιο. Ο,τι και να γινει, ακομα και αν αλλαξει τελειως η ζωη ολων μας, ειμαστε αρκετα δεμενοι ωστε να αγαπαμε και να χρειαζομαστε παντα ο ενας τον αλλον. Και αυτο ειναι το μονο που μετραει για να εισαι ευτυχισμενος.

Ξερεις πως με αγαπας :*

Love is...

2010-02-15T23:39:00.003+02:00

Must the story end happily for the love to have been real? There are many kinds of love, after all.
Love that cannot harm and love that never abandons and love that cannot imagine betrayal.
And then there is love that corrupts, and love that destroys, and love that works in the blood like poison.
And they are not so far apart as you might think.

Και τοτε? Τι ειναι καλυτερο να κανεις οταν βλεπεις πως αυτη η αγαπη σε οδηγει αργα αλλα σταθερα στην αυτοκαταστροφη?
Παντα πιστευα - και ακομα πιστευω- οτι οι ανθρωποι διαλεγουν να δημιουργησουν μια σχεση, οποιασδηποτε μορφης, γιατι περνανε πραγματικα ωραια μαζι. Γιατι το να εχουν τον αλλον στην ζωη τους, τους γεμιζει ευτυχια και αισιοδοξια και ηρεμια.
Και ομως ξερω οτι αυτο δεν ισχυει παντα. Γιατι οντως υπαρχουν σχεσεις που απλα δε θα επρεπε να εχουν δημιουργηθει ποτε. Γεματες γκρινια, και τυψεις, και ανασφαλειες, και δυστυχια.
Και απλα αναρωτιεμαι. Ποσο μπορεις να αντεξεις μια σχεση η οποια σε κανει να αισθανεσαι ασχημα με τον ιδιον σου τον εαυτο? Επειδη ξερεις οτι ειναι ψυχοφθορα και οτι πρεπει να φυγεις αλλα απλα, δεν μπορεις γιατι νιωθεις οτι χρειαζεσαι τον αλλον?
Αρκετο καιρο ωστε οταν ερθει το τελος να εχεις χασει καθε εμπιστοσυνη στον εαυτο σου και σε ολον τον υπολοιπο κοσμο, θα ελεγα.
Πριν 20 χρονια ηταν ολα πολυ πιο απλα, πως στο διαολο τα καναμε ολα ετσι? :/

Ξερεις πως με αγαπας :*

And....Action!

2010-02-07T12:40:00.004+02:00

Εχθες μετα απο ~~απαιτηση~~, εχμ...παροτρυνση εννοω φυσικα, του Ηλια και της Γιαννας μαζευτηκαμε στο σπιτι μου. Ειχε περασει καιρος απο την τελευταια φορα που καταφεραμε να βρεθουμε ολοι μαζι για περισσοτερο απο μια ωρα, οποτε ολοι συμφωνησαμε οτι ηταν καλη ιδεα.
Αφου λοιπον καταφεραν να ερθουν σπιτι μου ο Παυλος με τον Αγγελο (που αναρωτιοντουσαν με απορια "τι στο καλο ακουμε" και νομιζω οτι δεν πρεπει να το εκτιμησαν ιδιεταιρα οταν εμαθαν οτι ακουγαν την Polly Scattergood :ρ), και λιγο αργοτερα η Γιαννα με τον Ηλια, πηγαμε στο δωματιο μου οπου θαυμασαν για αλλη μια φορα τα poster, τον πινακα ανακοινωσεων που μου εφτιαξε η Αγαθα και ειναι γεματος με φωτογραφιες και ατακες απο λατρεμενες ταινιες, τις φιγουρες και φυσικα τον υπεροχο καθρεφτη μου ;ρ Α ναι, και την φωτογραφια που εχω κορνιζαρισμενη και δειχνει εμενα, την Αγαθα και τον Παυλο απο την βραδια που τραγουδαγαμε στον Θησειο και στο Μοναστηρακι. Την αγαπω αυτην την φωτογραφια!
Καπου εκει αποφασισα να επιβαλλω την ταξη και να τους πεισω να διαλεξουμε το τι ταινια θα βλεπαμε, με τον παντα δημοκρατικο μου τροπο. Αυτοι ειπαν διαφορες γνωμες και στο τελος αποφασισα εγω :ρ Με το Let the Right Be In λοιπον στο χερι, κατευθυνθηκαμε στο σαλονι οπου κατσαμε ολοι μαζι στο πατωμα (στο τελος της βραδιας θα ειχα πλεον αποφασισει οτι ηταν κακιστη ιδεα αφου ειχε πιαστει ολο το αριστερο μου χερι απο τον τροπο με τον οποιο ειχα κατσει αγκαλιαζοντας τον Παυλο :/) και ειδαμε την ταινια κανωντας φυσικα τα απαραιτητα καμμενα σχολια ;ρ Η αδερφη μου εκατσε μαζι μας καποια στιγμη, αλλα μας σνομπαρε επιδεικτικα και ξαπλωσε στον καναπε οποτε δε μετραει κ πολυ ;ρ
Η ταινια τελειωσε στις 11.30 αλλα η τηλςεοραση παρεμεινε ανοικτη και ολοι κοιταγαν με προσηλωση την ενδειξη "Philips" που αναβοσβηνε στην κενη, μαυρη οθονη αφου κανεις μας δεν σκεφτηκε να σβησει κ το dvd player ;ρ καπου εκει αποφασισα οτι πειναω και οτι αφου η μανα μου δεν προλαβαινε να μαγειρεψει και εγω βαριομουν φρικτα να φτιαξω ακομα και ενα τοστ, θα παραγγελναμε πιτσες. Εψαξα λοιπον για κανα τεταρτο το σπιτι προσπαθωντας απεγνωσμενα να βρω καποιον καταλογο, μετα συνηδειτοποιησα οτι σε σπιτι ανθρωπων που δε τρωνε απεξω σχεδον ποτε ειναι λιγο δυσκολο να υπαρχουν και στραφηκα στο ιντερνετ οπου μαζι με τον Αγγελο καταληξαμε στην λυση της Dominos. Εδωσα την παραγγελια εν μεσω της πιο σουρεαλιστικης συζητησης που ειχα ποτε με πιτσαρια, αφου καταληξαμε να γελαμε ολοι (ναι, και η κοπελα που επαιρνε την παρραγελια. Για την ακριβεια αυτη περισσοτερο απο ολους μας ;ρ) και στην συνεχεια μιλησαμε ολοι μας μαζι με την Ιωαννα και στειλαμε την Γιαννα και τον Ηλια να παραλαβουν την Αγαθη απο τον ηλεκτρικο. Εν τω μεταξυ εμεις καθομασταν και διαβαζαμε στο Facebook διαφορα γκρουπ τυπου "40 Τροποι για να κανεις τον πιτσαδορο να νιωσει αμηχανια", "30 πραγματα που μπορεις να κανεις στην εξεταστικη οταν ξερεις οτι θα κοπεις ουτως η αλλως" κλπ ενω παραλληλα ο Παυλος επεμενε να σβησουμε τις μισες απ τις επαφες μου στο μσν :ρ
Το φαγητο ηρθε, τα παιδια επεστρεψαν και αφου θαυμασαμε την Αγαθη με την στολη του χορου, την αφησαμε να βαλει πιτζαμες και κατσαμε να φαμε και να κουτσομπολεψουμε :ρ Ελαχιστη ωρα αργοτερα ηρθαν και η Εμμα με τον Κωστα, οποτε εκαναν και αυτοι τα δικα τους πετυχημενα σχολια :ρ
Μιση ωρα αργοτερα, εχοντας πλεον φαει οτι ειχαμε μπροστα μας, και σχολιαζοντας ενα ελληνικο εργο στην τηλεοραση (καποιος ειχε σκεφτει να βαλει Alpha) ο Παυλος ειχε την απιθανη ιδεα να γυρισουμε μια δραματικη ταινια μικρου μηκους. Καταληξαμε ολοι στο περιορισμενου χωρου για 8 ατομα δωματιο μου οπου βρηκαμε τους χαραχτηρες και την πλοκη του αριστουργηματος μας ;ρ

Η Αγαθη υποδυοταν με αρκετη αληθοφανεια την απατημενη συζυγο που ανησυχει για τον αντρα της ο οποιος γυρναει σπιτι μεθυσμενος και την αγνοει συστηματικα.
Ο Παυλος ηταν ο εν λογω συζυγος (και σκηνοθετης/καμεραμαν αρκετων απο των σκηνων στις οποιες δεν εμφανιζοταν :ρ)
Εγω ημουν η αδερφη της Αγαθης που ενω παριστανει οτι την αγαπαει, στην ουσια την αντιπαθει και ειναι ερωμενη του αντρα της :ρ
Ο Αγγελος ηταν ο ελαφρως αντικοινωνικος/ψυχαναγκαστικος ξαδερφος του Παυλου
Η Γιαννα η εφηβη αδερφη του η οποια ζουσε το δικο της προσωπικο δραμα...
Το οποιο ηταν οτι την βιαζε κατ εξακολουθηση ο πατερας τους, ο Ηλιας!
Η Εμμα ηταν η καλυτερη φιλη της Αγαθης και εμενα και αντιμετωπιζε προβληματα με τον γαμο της γιατι ο αντρας της θεωρουσε εσφαλμενα το οτι αυτη εφταιγε που δεν μπορουσαν να αποκτησουν παιδια.
Και τελος ο Κωστας (που ηταν το αστερι της ταινιας, αφου καθε του εμφανιση ηταν γαματη :ρ) ηταν ο στειρος συζυγος της Εμμας, που εξοργιστηκε οταν εμαθε οτι η γυναικα του ειχε ενα παιδι που ειχε δωσει για υιοθεσια.

Κατα ενα περιεργο τροπο, ο Παυλος και εγω ημασταν ακομα πιο αντιπαθητικοι χαραχτηρες και απο τον Ηλια που υποτιθεται οτι βιαζε την κορη του ;ρ Λογω χαμηλου προυπολογισμου (σ.σ: ηταν 2.30 το βραδυ και ολοι κοιμοντουσαν οποτε τους ειχα περιορισει σε ενα μικρο μερος του σπιτιου ;ρ) ολες οι σκηνες διαδραματιστηκαν στους εξης χωρους: Το Δωματιο των Κλαματων, Το Μπαρ των Αναστεναγμων , Το σαλονι του Οδυρμου, και Την Τραπεζαρια του Θανατου.
Συνολικα πρεπει να ειναι γυρω στα 20 λεπτα και ο Ηλιας ανελαβε να ενωσει τα βιντεακια σε ενα ενιαιο ωστε να την απολαμβανουμε σε αναλογες βραδιες που μαζευομαστε ολοι μαζι :D

Αφου ολοκληρωσαμε το δημιουργημα μας, αντιγραψαμε τα βιντεο/φωτογραφιες σε φλασακια κλπ και η Αγαθη ανελαβε να διωξει τους παντες απο το σπιτι για να πεσουμε για υπνο. Μετα με αναγκασε να ξαπλωσω στο κρεβατι της για να της κανω αγκαλιτσες και να κοιμηθει! Στη συνεχεια εδιωξε και εμενα, και εγω που δε νυσταζα πια κατεληξα να διαβαζω Persepolis ξαπλωμενη και αγκαλια με το υπεροχο μαξιλαρι μου :ρ
Το επομενο πραγμα που θυμαμαι ειναι να με ξυπναει 5.30 ωρες αργοτερα για να πιουμε καφε ;ρ

Κατι βραδιες σαν την χθεσινη με κανουν και θυμαμαι γιατι τους αγαπω ολους τους τοσο πολυ! (Ναι, ακομα και αν δε τους συμπαθω παντα ολους :ρ)

Next Week mission: Dark and Poisonous παρτυ στο σπιτι της Αγαθης. Αναρωτιεμαι τι θα σκεφτουμε εκεινη την μερα και κυριως το αν θα μας πτοησει το οτι θα ειναι και αλλοι φιλοι της εκει. Well, i think not :P

Ξερεις πως με αγαπας :*

Sonnet 116.

2010-01-05T23:50:00.002+02:00

Let me not to the marriage of true minds
Admit impediments. Love is not love
Which alters when it alteration finds,
Or bends with the remover to remove:
O no! it is an ever-fixed mark
That looks on tempests and is never shaken;
It is the star to every wandering bark,
Whose worth's unknown, although his height be taken.
Love's not Time's fool, though rosy lips and cheeks
Within his bending sickle's compass come:
Love alters not with his brief hours and weeks,
But bears it out even to the edge of doom.
If this be error and upon me proved,
I never writ, nor no man ever loved.

Εχω την αισθηση οτι ειμαι ετοιμη να ξαναρρωστησω. Δικη μου χαζομαρα, γιατι την Κυριακη το βραδυ ειχα κατσει στο παρκο απεναντι απ το σπιτι μου και μιλαγα με τον Παυλο μιση ωρα, χωρις να ειμαι πολυ ζεστα ντυμενη. Χμ.
Τεσπα, οταν κρυωνω οπως σημερα εχω την ταση να γινομαι αγενης και κακια, οποτε αποφασισα να το προλαβω. Οταν γυρισα λοιπον απ την δουλεια εβαλα τα πιο ζεστα ρουχα που βρηκα, μιλησα λιγο στο μσν με τα παιδια του harryworld και οταν το ρολοι εδειξε 10, γεμισα ενα ποτηρι με κρασι και πηρα τλφ τον Αλεξη. (Που σχεδον τον αντιπαθησα γιατι χθες ηταν Κολωνια, πφ ζηλευω, ζηλευω, ζηλευωωωω!)
Και ειχαμε μια τελειως αλλοπροσαλη πορεια στην συζητηση μας. Ξεκινησαμε τυπικα απο τον καιρο (εκει χιονιζει, ζηλευω ξανα!) και σχολιαζοντας στην πορεια βολτες με φιλους, ταινιες, τις επαγγελματικες επιλογες της Πενελοπε Κρουζ, την μανια του Γουντι Αλεν στην δυσκολια των ανθρωπινων σχεσεων, βιβλια και διαφορα αλλα ασχετα καταληξαμε στον Σαιξπηρ και την αγαπη.
Και αυτο ειναι το πιο αγαπημενο μου απο ολα τα σονετα του.
Και ηθελα να του δωσω μια θεση σε ενα ποστ :)

P.S: Πηρα την μεγαλη αποφαση να αναζητησω την Παρασκευη τα βιβλια της εξεταστικης μου :ρ
Δεν ελπιζω οτι θα μου τα δωσουν, αλλα τη Δευτερα δουλευω πρωι και το βραδυ σκεφτομαστε να παμε στον Μαραβεγια οποτε την Τριτη δε θα μπορω με τιποτα να υποστω την ταλαιπωρια του ψαξιματος στα βιβλιοπωλεια του κεντρου και πραγματικα θα τα χρειαστω την αλλη βδομαδα. Οποτε ας κανω τουλαχιστον μια προσπαθεια.

P.S 2: Θα ευχομουν ευτυχισμενο το 2010 αλλα με την Αγαθη συμφωνησαμε την πρωτη μερα του νεου χρονου οτι δε μας νοιαζει καν το αν θα ειναι απλα καλο. Μας αρκει οσα γινουν, μετα απο δωδεκα μηνες να βγαζουν νοημα. Οποτε , αυτο που θα ευχηθω ειναι να ειναι ηρεμο και χωρις υπερβολικα πολλες απερισκεπτες, aυθορμητες πραξεις που μετα απο μερικες βδομαδες θα τις θυμομαστε και θα σκεφτομαστεμε φρικη "τι στο καλο με ειχε πιασει οταν εανα αυτο το πραγμα!".
Τake Care :)

Ξερεις πως με αγαπας:*

The end of a year, is the beginnig of a new one.

2009-12-31T23:37:00.004+02:00

Σε λιγα λεπτα μας αποχαιρετα το 2009, και κατα την παραδοση πλεον, θα προσπαθησω να συνοψισω τις καλυτερες στιγμες του μεσα σε ενα ποστ. Η αυτες που κατεληξκαν να σημαινουν κατι με το περασμα του χρονου. Ετσι λοιπον απο αυτες τις 365 μερες που περασαν, ξεχωρισαν τα εξης γεγονοντα:

Germany-twice! Συνολικα τρεις υπεροχες βδομαδες, γεματες με ομορφα μερη, ωραια μουσικη, αγαπημενες ταινιες, πολλα παγωτα και σοκολατες, ταξιδια με τρενα και το κυριοτερο, ανθρωπους που πραγματικα αγαπω.
Η εξεταστικη περιοδος του Φεβρουαριου. Το ξερω, ειναι παραλογο να εχεις σε αγαπημενες αναμνησεις εναν ηνα κατα τον οποιον διαβαζεις. Μονο που εγω παραλληλα εκανα και απιθανες συζητησεις με τα παιδια στο msn ( που κατεληξαν και στην δημιουργια των Saints vs Omen :ρ). Και ηταν απο τις περιοδους που ολα ηταν σχεδον ιδανικα :)
Το τριημερο 26-28/06. Τα γενεθλια μου φετος επεφταν Κυριακη, η εξεταστικη μου τελειωσε για πρωτη φορα πιο νωρις, οποτε περασα 3 ολοκληρες μερες με μονη ενασχοληση να βγαινω βολτες με φιλους και γνωστους.
Εκανα (επιτελους!) εγχειρηση laser στα ματια μου και ανακαλυψα ξανα πως ειναι το συναισθημα του να μπορεις να βλεπεις χωρις γυαλια ;ρ
21.04.2009. Την ημερα που γραφτηκα στο Harryworld, ηθελα απλως να περασω με χαζο τροπο την ωρα μου. Και κατεληξα να γνωρισω την Γιαννα, που την συμπαθησα απο τη πρωτη στιγμη που την ειδα και λιγους μηνες αργοτερα την θεωρω πλεον πολυ καλη μου φιλη :)
Τον Οκτωβριο περασα ενα πραγματικα υπεροχο Σαββατοκυριακο στην Θεσαλλονικη. Οτι και να γραψω απλα δε θα ειναι αρκετο. Αρα δε προσπαθω καν :)
Ο Ηλιας μας καλεσε μια μερα σπιτι του για να παιξουμε Μunckhin, λεγοντας μας οτι θα μας αρεσει. Τελικα δε μου αρεσε. Το ερωτευτηκα ομως ;ρ
Τους τελευταιους δυο μηνες ειχα ενα θεματακι διαθεσης, (κοινως ειχα γινει μιζερη και ελαφρως εκνευριστικια :ρ), αλλα η 12η Δεκεμβριου ηταν μια απιστευτα ωραια βραδια. Οχι μονο για το cinema και τις ατακες που λεγαμε με τον Ηλια και την Γιαννα που μετα κατεληξαν inside jokes, ουτε για το παρτυ του Αλεξανδρου στο οποιο πηγα αργοτερα. Απλα για το συναισθημα του να εισαι με φιλους και να περνας πραγματικα καλα ;)
Νυχτες Πρεμιερας. σαφως κατωτερες απο περσυ βεβαια αλλα και παλι. Εχουν αλλη αισθηση. Και τις αγαπω.
Ολες (σχεδον :ρ) οι στιγμες που περασα μαζι με τους φιλους μου. Οι σοκολατες με την Αγαθη στα Starbucks, τα βραδια που καθομασταν στο σπιτι της Εμμας, οι τοσες πολλες ωρες που εχω μιλησει στο τηλεφωνο με τον Παυλο, οι εξωφρενικα αστειες συζητησεις με τον Γιωργο, οι βολτες με τον Ηλια, οι ωρες αναμεσα στα μαθηματα που περναμε με την Ιωαννα και την Μαρια στην Diverso παιζοντας επιτραπεζια και μιλωντας... και τοσες ακομα...Love you all :)

Ταινιες που ξεχωρισα μεσα στο 2010

Waltz with Bashir
Coraline
An Education
Hangover
500 Days With Summer
The Reader
Milk
Le premier jour du reste de ta vie
The Curious Case Of Benjamin Button
Let the Right One In

CDs που αγαπησα. (Αντιθετα με τις ταινιες δε βγηκαν απαραιτητα φετος :/

Either/or -Elliot Smith. Το βαζω στο 2009 και οχι στο 2008 γιατι φετος μου το εκανε δωρο ο Παυλος :) (Τον αγαπαμε για αυτο. Καλα, οχι μονο για αυτο, αλλα οπως κ να το κανουμε... ;ρ)
All or Nothing- The Subways. Αρρηκτα συνδεδεμενο με την Γερμανια και τις διαδρομες με το τρενο.
The Age of the Understatement- The Last Shadow Puppets. Εμενα μου αρεσει, οτι κ αν λετε :ρ
Sweeney Todd OST. Ουτε που θυμαμαι ποσες φορες εχουμε περπατησει με την Γιαννα και εννιοτε και την Εκατη στο Θησειο τραγουδοντας τραγουδια του ;)
Polly Scattergood-Polly Scattergood. Ισως επειδη το εχω συνδυασει με συγκεκριμενες στιγμες. Παρολα αυτα το βρισκω ωραιο cd.

Kαι τρια ελληνικα:

Η αγαπη στο τελος νικα-Σταθης Δρογωσης. Το συμπαθησα πριν καν κυκλοφορησει, εχοντας ακουσει μονο το Βοχ. Μετα ακουσα και την Νυχτα και το αγαπησα. Αργοτερα εκτιμησα και τα υπολοιπα :ρ
Ο Καθρεφτης-Φοιβος Δεληβορριας. Το εχω τοσα πολλα χρονια και ειχα σταματησει να το ακουω. Αλλα τον τελευταιο μηνα ταιριαζε πολυ στην διαθεση μου και αυτο με βοηθησε να το ξαναγαπησω. Και εχει ενα απο τα πιο αγαπημενα μου Χριστουγεννιατικα τραγουδια :)
Ηοpscotch-Fingers Crossed. Ουδεν Σχολιο. Ειναι γνωστο οτι τους συμπαθω.

Λοιπον... Ηταν ωραια χρονια. Γνωρισα πολλα συμπαθητικα ατομα, αρχισα να κανω περισσοτερη παρεα με αλλους που ηξερα αλλα δεν ημασταν τοσο δεμενοι, και υπηρξαν μερικες πραγματικα μοναδικες μερες. Οι δυο τελευταιοι μηνες μπορουσαν να λειπουν αλλα whatever :P
Happy 2010 :)

Ξερεις πως με αγαπας :*

Searching IMDb

2009-11-30T21:58:00.002+02:00

H ψηφοφορια του seagazing τελειωνει σημερα και πριν λιγες ωρες αποφασισα να φτιαξω και εγω τη δικη μου 20αδα ταινιων της τρεχουσας δεκαετιας. Οι ταινιες αυτες ξερω πολυ καλα πως δεν ειναι οι καλυτερες απο τεχνικη αποψη, αλλα τις αγαπησα ολες τους. Καθεμια για καποιον διαφορετικο λογο αλλα κυριως γιατι ολες με εκαναν να νιωσω εντονα κατι. Να γελασω, να συγκινηθω, να προβληματιστω... Εχμ...Λοιπον ξεκιναω *Ξεροβηχει αμηχανα*

20) Moulin Rouge!
Πρωτα απο ολα ειναι musical. Δευτερον η υποθεση μου θυμιζει πολυ την Κυρια με τις Καμελιες που την αγαπω απο τα γεματα κλασσικη λογοτεχνια γυμνασιακα μου χρονια. Τριτον η διασκευη του Roxanne ειναι πιθανοτατα οτι πιο ωραιο εχω ακουσει τα τελευταια χρονια σε soundtrack. Αλλα ο βασικοτερος λογος που βρισκεται εδω ειναι οτι ακομα νιωθω συναισθηματικα δεμενη μαζι της :)
19) The Assassination of Jesse James
Υπεροχες μελωδιες στο soundtrack δια χειρος Nick Cave (ο οποιος κανει και ενα cameo ετσι, just for fun) και πολυ δυνατες ερμηνειες.
18) Hallam Foe
Στο Δαναο την ειχα πρωτοδει αυτην την ταινια, μαζι με τον Γιωργο. Και μετα περπαταγαμε επι μια ωρα μεσα στη βροχη πινοντας σοκολατα απο τα Starbucks. Δε θυμαμαι τι ακριβως λεγαμε, αλλα ηταν μια απο τις πιο ωραιες Παρασκευες της ζωης μου.
17) Tim Burton's Corpse Bride
Ειναι μελαγχολικη με εναν αισιοδοξο τροπο, οπως θα μπορουσε να ειναι μονο μια ταινια του Tim. :)
16) The Educators
Την απευφεγα για πολυ καιρο και τελικα την ειδα την Πρωτοχρονια του 2007. Αγαπησα την υποθεση και ερωτευτηκα τους πρωταγωνιστες και το τελος της. Η διαρκεια μου ειχε φανει λιγο κουραστικη αλλα παρολα αυτα την ξαναειδα στην Γερμανια με τον συνδυασμο Γερμανικη γλωσσα- Αγγλικοι υποτιτλοι- Πολυ σοκολατα και περιεργα σχολια και τοτε αποφασισα οτι τελικα δυστυχως δεν ηταν και τοοοοοσο μεγαλη :ρ
15) C.R.A.Z.Y.

Οφειλω να ομολογησω πως εκτιμω τον καναδεζικο ανεξαρτητο κινηματογραφο. Και η συγκεκριμενη ταινια ειναι αστεια, τρυφερη και αξιαγαπητη. Επισης αυτη πραγματικα εχει μεγαλη διαρκεια αλλα βλεπετε τοσο ευχαριστα που δε το πολυσκεφτεσαι αυτο.

14) The Fountain
Αυτη η ταινια θα μπορουσε να ειναι μια εκθεση ζωγραφικη, τοσο ομορφη οπτικα ειναι! Tην ειδα στο cinema την πρωτη βδομαδα που ειχε κυκλοφορησει και ενω ολοι οι υπολοιποι στην αιθουσα ειχαν στεναχωρεθει , εγω κραταγα το χερι του Γιωργου και χαμογελαγα. Οh well, το ξερω πως η φυσιολογικη αντιδραση στο Fountain ειναι αυτη των αλλων, αλλα εγω την θεωρω μια απο τις πιο αισιοδοξες ταινιες για την αγαπη που εχουν δημιουργηθει ποτε.
13) The Science of Sleep
Οταν ενας ανασφαλης νεος με προβλημα στο να διαχωριζει το φανταστικο απο την πραγματικοτητα ερωτευεται την εξισου ιδιορυθμη γειτονισσα του, συνηθως το καταστροφικο τελος κρυβεται καπου κοντα. Η τουλαχιστον αυτο συμβαινει στην πραγματικη ζωη. Γιατι στο cinema ο Gondry χρησιμοποιησε την αστειρευτη φαντασια του, το ταλεντο του Bernal και μερικα προσεκτικα επιλεγμενα τραγουδια και μας χαρισε ενα σουρεαλιστικο παραμυθι για την ζωη και τον ερωτα.
Και νομιζω πως ειμαι ο μονος ανθρωπος στον κοσμο που κλαιει με αυτην την ταινια :ρ
12) Vals Im Bashir
Οσες φορες και αν εχω προσπαθησει μου ειναι αδυνατον να περιγραψω με λογια αυτην την ταινια. Πρεπει να την δει κανεις για να αντιληφθει την τελειοτητα της.
11) Almost Famous
Rock n Roll, groupies, ναρκωτικα και ενα αυτοβιογραφικο ταξιδι ενηλικιωσης. Τι αλλο να ζητησει κανεις απο μια ταινια? ;ρ
10) Sweeney Todd
Η πιο απιστευτη τριαδα του συγχρονου cinema, ενα musical με ιδιεταιρη προτιμηση στο μακαβριο χιουμορ και... πολλες πιτες!
"It's priest, have a little priest..."
09) Milk
Θυμαμαι την ημερα που ειδα το Milk. Την αδεια αιθουσα στο cinema. Τον Γιωργο να λεει οτι με αυτην την ταινια συμπαθησε πραγματικα τον Sean Penn και εμενα να αρνουμαι να πιστεψω πως ο σκηνοθετης ηταν οντως ο Van Sant. Θυμαμαι στην σκηνη της πορειας στο τελος του εργου, να κοιταω τα κερια και να νιωθω τοσο φορτισμενη συναισθηματικα που απορουσα γιατι δεν εκλαιγα. Ειναι κατι παραπανω απο μια ωραια ταινια.
08) Garden State
Το αγορι γυριζει στο πατρικο του για την κηδεια της μητερας του. Στην πορεια συνανταει το κοριτσι και μαζι της θυμαται πως ειναι να αγαπας και να συγχωρεις.
Μονο που η ταινια ειναι πολυ πιο εξυπνη και αστεια και η Natalie Portman ειναι πραγματικα αξιολατρευτη σε αυτον τον ρολο.
07) Little Miss Sunshine
Μια δυσλειτουργικη και ελαφρως αποτυχημενη οικογενεια ξεκιναει ενα καταστροφικο road trip με προορισμο ενα διαγωνισμο ομορφιας για μικρα κοριτσια στην Καλιφορνια.
Ισως η πιο feel good ταινια του 2006.
06) Persepolis
Παλι Δαναος, αυτη τη φορα μαζι με την Αγαθα. Εξαιρετικο το comics, υπεροχα τρυφερη η μεταφορα του. Μια διαφορετικη εκδοχη ισως των ιστορικων γεγονοντων αλλα σιγουρα πολυ πιο αληθινη απο αυτην που διαβαζουμε στις εφημεριδες.
05) High Fidelity
Δε θα μπορουσε να λειπει απο την 20αδα η ταινια που ο πρωταγωνιστης της με εκανε να αγαπησω τις λιστες :ρ Εξυπνοι διαλογοι, υπεροχο soundtrack, πολυ καλες ερμηνειες και μαλιστα καταφερνοντας να μεινει πιστη στο πνευμα του βιβλιου.
04) Conversations With Other Women
Λατρευω τους πρωταγωνιστες της! Και ποτε δε καταλαβα γιατι δεν εχει περισσοτερους fans. Eιναι απο τις ταινιες που τις βλεπεις και μετα χαμογελας για ολην την υπολοιπη ημερα.
03) Requiem for A Dream
Απιστευτα δυνατη ταινια. Μαλλον η μονη ταινια που ασχολειται με τα ναρκωτικα και δειχνει τοσο καθαρα την εξαθλιωση που προκαλουν.
02) Donnie Darko
Ενα πραγματικα cult εργο. Τελος.
01) Eternal sunshine of the Spotless Mind
Τη λατρευω αυτη τη ταινια. Εχω ενα τεραστιο poster διπλα στο κρεβατι μου και καθε πρωι ειναι το πρωτο πραγμα που βλεπω και χαιρομαι χωρις λογο :ρ
Δε μπορω να σκεφτω απολυτως τιποτα που θα επρεπε να ηταν διαφορετικο στην Λιακαδα. Ειναι ενα μικρο αριστουργημα. Τοσο απλα.

Ξερεις πως με αγαπας ;*

Αποψε φευγει καποιο τρενο για εναν τοπο ωραιο και ξενο, αλλα εσυ πρωτη φορα νιωθεις πως ολα εδω συμβαινουν...

2009-11-18T00:24:00.003+02:00

Σημερα ειναι η 35η επετειος της εισοδου των τανκ στο Πολυτεχνειο και γιορταστηκε με τον συνηθισμενο τροπο. Λιγα επεισοδια στο κεντρο της Αθηνας, χιλιαδες αστυνομικοι να επιβαλλουν την ταξη με το δικο τους μοναδικο τροπο, πορειες και διαδηλωσεις. Χμ
Εγω φετος δε κατεβηκα στην πορεια για πρωτη φορα μετα απο τρια χρονια.
Συναντηθηκα ομως το πρωι με την Αγαθη στον Κεραμεικο και αφου βεβαιωθηκαμε οτι θα εχει μετρο το μεσημερι, αρχισαμε την αναζητηση της οδου Αγησιλαου. Στο φως της ημερας την βρηκαμε μεσα σε 5 λεπτα οποτε πραγματικα δε καταλαβαινω γιατι οσες φορες ειχαμε προσπαθησει να την βρουμε το βραδυ ειχαμε αποτυχει παταγωδως. Μυστηριο.
Στην εν λογω οδο λοιπον μεχρι το τελος του μηνα θα βρισκεται διπλα στο Nixon ενα παραρτημα των μεγαλυτερων stock houses της Αθηνας, με εκπτωση 65% της αναγραφομενης τιμης. Αφησαμε τσαντες και λοιπα προσωπικα ειδη στο δωματιακι διπλα στην εισοδο και για ολοκληρη την επομενη ωρα κοιταγαμε μερικα απο τα εκατονταδες ρουχα που ειχε, κανοντας τα γνωστα χαιρεκακα σχολια μας οταν βλεπαμε κατι που δε μας αρεσε :ρ Μετα αποφασισαμε να δοκιμασουμε κ καμια δεκαρια απο οσα ειχαμε βρει (η Αγαθη δλδ δοκιμασε καπου τοσα, γω ειχα ηδη ψιλοβαρεθει κ αρκεστηκα σε δυο τρια :ρ) και απορησαμε με την λογικη των νουμερων στα ρουχα. (Κοινως δεν μας εκαναν καποια medium size και πληγωθηκαμε :ρ) Αγορασα και το πιθανοτατα 1000ο μου μαυρο φορεμα -oh well, one girl never have enough black dresses- και μετα περπατησαμε μεχρι την Ερμου με τα ποδια οροματιζομενες ενα παραλληλο συμπαν στο οποιο θα ειχαμε αρκετο ελευθερο χρονο για να κανουμε δημιουργηκα πραγματα, αρκετα χρηματα για να βρουμε ενα δικο μας σπιτι κ αρκετα λογικους γονεις που θα μας αφηναν να συγκατοικησουμε χωρις δραματα ;ρ
Αφου περασαμε για λιγο απο το νεο Fnac καταληξαμε οπως παντα στα Starbucks και καλοπιασαμε την Γιωτα για να μας βαλει εξτρα δοση σαντυγης στα γλυκα μας :ρ Περασαμε μια υπεροχη ωρα εκει μεσα γελωντας, κανονιζοντας τα μερη στα οποια θελουμε να παμε (Μαραβελιας live στον Σταυρο του Νοτου, Μαραβελιας live στον Σταυρο του Νοτου :ρ) και μετα πηγαμε Public για να αγορασω το δωρο της Μαριας για τα γενεθλια της. Και αφου χαζεψαμε τις ταινιες και τα βιβλια γυρισαμε στο Αιγαλεω με το μετρο και στην μιση ωρα που περιμεναμε το λεωφορειο ακουγαμε την απαγγελια του Χατζηδακη στο Μονογραμμα λεγοντας και εμεις τους στιχους (η κοπελα διπλα μας μας κοιταξε περιεργα μια-δυο φορες :ρ). Και επειδη το ποιημα κραταει 17 λεπτα αλλα το λεωφορειο εκανε πανω απο 40 για να ερθει, συνεχισαμε το μουσικοχορευτικο μας προγραμμα τραγουδοντας Δεληβορια , κ αι συγκεκριμενα τον Προορισμο ( που το λατρευω <3)>
*συγκινειται*
Και μας εκανε πολυ καλο που βγηκαμε μαζι γιατι ναι, αγαπαμε ολους μας τους φιλους και λατρευουμε το να βγαινουμε ολοι μαζι εξω, αλλα καποιες φορες απλα χρειαζεσαι το να βγεις με την φιλη σου και να περασετε λιγο χρονο οι δυο σας. Και εμεις ειχαμε αρκετο καιρο να το καταφερουμε αυτο οποτε μας ειχε λειψει :)

Ε οκ, μετα πηγα στη δουλεια ;ρ Ωραια ηταν σημερα, ειχε ησυχια λογω του Πολυτεχνειου και διαβαζαμε τις αναρτησεις του Τρωκτικου :ρ

Και μετα γυρισα σπιτι και μιλησα με τον Παυλο στο τλφ :ρ Που δε μπορω να καταλαβω τι εχει σημερα αλλα γκρινιαζει περισσοτερο κ απο μενα ;ρ Αλλα οκ ηταν τοοοσο καλος μαζι μου την προηγουμενη βδομαδα που ειχα χασει καθε επιθυμια να κανω οτιδηποτε αλλο εκτος απο το να κοιμαμαι, και με ανεχοταν παρα την σταματητη γκρινια μου που δεν πειραζει, το δικαιουταν το σημερινο :ρ Αρα παραμενει αξιαγαπητος :ρ

P.S Μολις εμαθα οτι το φορεμα που αγορασα το γλυκοκοιταζε και η Γιαννα αλλα δεν ειχε μαζι της τα λεφτα για να το παρει :ρ

Ξερεις πως με αγαπας:*

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος,στόν Παράδεισο

2009-11-02T01:15:00.002+02:00

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή
σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά

Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό
Εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

Αν και εχω αναρτησει πριν 2,5 χρονια ολοκληρο το ποιημα... Δεν μπορεσα να αντισταθω στον πειρασμο να ξαναβαλω το συγκεκριμενο αποσπασμα.
Πιστευω οτι το Μονογραμμα ειναι ισως το πιο ερωτικο ελληνικο ποιημα που εχει γραφτει μεχρι στιγμης. Και αυτοι ειναι οι πιο αγαπημενοι μου στιχοι.

Δεν ειχα σκοπο να γραψω τιποτα σημερα. Αλλα διαβασα πριν λιγο το τελευταιο ποστ του Μερλιν και πραγματικα συγκινηθηκα απο τον τροπο που περιγραφει κατι τοσο απλο κ καθημερινο, που ομως καποιες φορες καταληγει τοσο μοναδικα πολυτιμο. Και... Δε ξερω, ενιωσα ξαφνικα να υπερνικαει ο ρομαντισμος μεσα μου. Και ξαναδιαβαζω το Μονογραμμα. Και σκεφτομαι ποσο τυχεροι ειναι οι ανθρωποι που πριν πεθανουν θα ξερουν οτι εχουν ζησει τουλαχιστον μια φορα κατι τοσο δυνατο...

Ξερεις πως με αγαπας:*

Everything's alright.

2009-10-25T01:49:00.003+03:00

Σημερα... Σημερα ηταν απλα μια ωραια μερα.
Δε θελω να αναφερω λεπτομερειες γιατι δεν εχει νοημα. Απλα βγηκαμε με τα παιδια στο κεντρο.
Και εκτιμησα ακριβως αυτο. Το οτι καθομασταν τοσες ωρες στο μαγαζι-δευτερο σπιτι μας αλλα και στα πεζουλακια του Θησειου μιλωντας.
Θεε μου, ποσο καλυτερα νιωθει καποιος οταν ειναι με ανθρωπους που αγαπαει!
Νιωθω τυχερη, πραγματικα το νιωθω.
Οχι γιατι ολα ειναι τελεια- κανενος η ζωη δεν ειναι τελεια, ολοι εχουμε να αντιμετωπισουμε ηλιθιες καταστασεις, κ κουραση, κ πολυ δουλεια κ απογοητευσεις. Αλλα τουλαχιστον υπαρχουν καποιοι απιστευτοι ανθρωποι στη ζωη μου που εχουν αποδεχτει οτι θα γκρινιαζω συνεχεια χωρις ιδιεταιρο λογο. Και ξερω πως οταν τους χρειαστω θα ειναι εκει :)

Ξερεις πως με αγαπας:*

Though my dreams, it's never quite as it seems

2009-10-23T11:56:00.003+03:00

Σημερα... Ξυπνησα με περιεργη διαθεση. Μαλλον φταιει ενα ονειρο που ειδα... Δε το θυμαμαι με λεπτομερειες τωρα, αλλα ξερω οτι ξυπνησα στις 5 τα ξημερωματα με μια απιστευτα εντονη αισθηση παραιτησης κ δυστυχιας. Μετα βεβαια ξανακοιμηθηκα κ,ατευθειαν γιατι ο υπνος ειναι μια απο τις 3 μεγαλυτερες αδυναμιες μου κ δε τον θυσιαζω προσπαθωντας να αναλυσω χαζα ονειρα :ρ Οταν ομως ξαναξυπνησα πριν λιγη ωρα δεν μπορω να πω οτι ημουν κ ο πιο ευτυχισμενος ανθρωπος στον κοσμο. Χμ...

Μου κανει εντυπωση που ολοι προσπαθουμε να ελπιζουμε σε εναν...καλυτερο κοσμο. Αξιοθαυμαστη η αναγκη του ανθρωπου για ελπιδα. Εγω ομως μερικες φορες φοβαμαι πως ολα αυτα ειναι ματαια... Να ονειρευτεις οτι ολα μπορουν να γινουν καλυτερα, ναι. Αλλα ΠΩΣ; Πως μπορεις να συνεχιζεις να ονειρευεσαι σε αυτον τον κοσμο που ζουμε;
Δηλαδη ειναι πλεον τοσο τραγικο! Παντου υπαρχουν πολεμοι, και ανθρωποι που ζουν σε αθλιες συνθηκες, και δυστυχια, και θανατος. Υπερβολικα πολυς θανατος για τα δικα μου γουστα. Εχω κουραστει να ακουω για γνωστους η γνωστους γνωστων που πεθαινουν. Ειδικα οταν προκειται για ανθρωπους νεους που θα επρεπε να ζησουν για πολλα, παρα πολλα, χρονια ακομη. Που θεωρητικα ειχαν ολη τη ζωη μπροστα τους και καθε δικαιωμα να κανουν σχεδια για το πως θελουν να την ζησουν. Και καποια στιγμη ετσι ξαφνικα, πεθαινουν στα 13 η στα 18 η στα 23 η στα 30 και ειναι.. δεν ξερω, ειναι τοσο αδικο!
Και το χειροτερο ειναι οτι στην πραγματικοτητα δεν σκεφτομαι τοσο αυτους που πεθαινουν, οσο τους δικους τους ανθρωπους. Αυτους που τους αγαπανε και στα δικα τους σχεδια τους υπολογιζαν διπλα τους. Γιατι κακα τα ψεματα ειναι κριμα να πεθανει καποιος ξαφνικα, αλλα παντα μετα απο εναν θανατο η οικογενεια του και οι πραγματικα στενοι του φιλοι ειναι που υποφερουν. Και πως να τους πεις "Ενταξει, ξεπερασε το και προχωρα"; Δεν γινεται αυτο. Και αυτο ειναι που φοβαμαι περισσοτερο απο ολα στον θανατο. Οχι το ιδιο το γεγονος. Την ζωη μετα απο αυτον...

You know, today i think that nothing's worth . and then I think that you live all that and yet, you continue smile and think positive and... I just can't believe how you manage it.
I wish i was home now, I really want that. Not for you, but for me :p To make me feel better :p
Seriously? I think you might be one of the strongest people I know. I am proud for you, really.
(But of course you have all the others with you and I am sure they try their best to help you and... Well, you know what i mean- God, I suck to things like that....)
Lots of hugs and kisses. :*

P.S: Νιωθω αρκετα καλυτερα πλεον γραφoντας τα ολα αυτα. Ισως γιατι στη μεση του ποστ θυμηθηκα την αγαπημενη μου αποψη περι ζωης."Δεν ειναι δικαιη, δεν ειναι καν ωραια. Ομως οφειλουμαι να την κανουμε οσο καλυτερη μπορουμε χρησιμοποιωντας τα χαρτια που μας εχει μοιρασει."
Και ισως αυτος να ειναι τελικα ο μονος τροπος για να συνεχισεις να ονειρευεσαι σε αυτον τον χαζο και αδικο κοσμο που ζουμε...

Ξερεις πως με αγαπας :*

If I crawl to keep it together like you say you know I can do, to transmit the moment from me to you!

2009-10-13T22:23:00.003+03:00

Το Σαββατοκυριακο ηταν συγκλονιστικο κ ανεπαναληπτο :)
Επισκεφθηκαμε με τον Παυλο την Θεσσαλονικη και... μ, dunno, ερχω την αισθηση πως οτι κ να γραψω απλα δε θα ειναι αρκετο. Περα απο το οτι ειναι πανεμορφη πολη-κ εχει καταπληκτικα γλυκα :ρ- το 3ημερο πηρε extra bonus ποντων γιατι καταφερα να δω παιδια με τα οποια μιλαω τοσα χρονια κ ποτε δεν ειχα αξιωθει να γνωρισω απο κοντα.
Το ταξιδι την Παρασκευη ηταν πολυ ευχαριστο. Μαλλον φταιει το οτι στην μεγαλυτερη διαρκεια του μιλαγαμε για ταινιες :ρ Φθασαμε λοιπον εκει, καταφεραμε μετα απο αρκετη ωρα να παμε στο κεντρο της πολης κ αφου αναλωσαμε τον χρονο μας με εχμ... εξυπνο τροπο (βλεποντας για 100η φορα δλδ επεισοδια του Εισαι το ταιρι μου :ρ) επισκεφθηκαμε το Metropolis, οπου φυσικα ξοδεψαμε με αχρηστο τροπο χρηματα :ρ Στη συνεχεια κ αφου φαγαμε κατι χαζομαρουλες βρεθηκαμε με τον Παλπ που αρχικα μας πηγε για ρακομελα -φυσικα δεν ειχε και πηραμε κρασι κ sangria- κ αφου περασε λιγη ωρα ηρθαν και ο Πακος με κατι φιλους τους (Και για να μην νομιζετε οτι δε θυμαμαι τα ονοματα τους, συγκεκριμενα ηρθαν η Ευη, η Ματινα, ο Δημητρης κ ο Πανος :ρ) και πηγαμε στο Funky- που στεγαζεται μαζι με τον ιστορικο απο το Byint Παπαγαλο- κ ακουσαμε ωραια μουσικη απο live συγκροτηματα αφου πρωτα ανεχτηκαμε την τρομερα αγενεστατη σερβιτορα. Η βραδια εκλεισε με φαγητο σε ενα μαγαζι τυπου Γρηγορης οπου εφοδιαστηκαμε με φαγητο.
Το Σαββατο ως κλασσικοι ανθρωποι σε διακοπες ξυπνησαμε κατα τις 12 :ρ Καταφεραμε να συνενοηθουμε για το τι θα κανουμε και τελικα βρεθηκαμε με τον Ανδρο λιγο πριν τις 4. Μας εκανε μινι ξεναγηση στην πολη και καταληξαμε για καφε σε εναν λοφο που δεν καταφερα να μαθω το ονομα του :ρ Τρεις ωρες αργοτερα πηγαμε στην Καμαρα, φαγανε τα παιδια, βρεθηκαμε με τον Παλπ και πηγαμε στο Cofix, ενα φανταστικοαπιθανο μαγαζι που συνδυααζε comics κ καφε-σκεφτομαι σοβαρα να ανμοιξω υποκαταστημα στην Αθηνα ;ρ - και τλκ καταληξαμε στο Kosmos για να συναντησουμε την Ευη. Επιστρεφοντας στο κεντρο ειχαμε επισκεψεις σε πολυτελη ξενοδοχεια, κλεψαμε μηλα που στη συνεχεια ζωγραφισαμε, ανακαλυψαμε πως ο ξενοδοχος μας ηταν ελαφρως παρανοικος αφου αρχικα αρνηθηκε να αφησει την Ευη και τον Παλπ να ανεβουν στο δωματιο μας και μετα ανεβηκε πανω και τους ουρλιαζε να φυγουν ( η Ευη που ουρλιαζε επισης οτι θα το πει σε ολους τους γνωστους της για να τον κανει ρεζιλι ηταν απλα θεα :ρ) και αφου κατεβηκαμε ολοι στον δρομο και τον θαψαμε για κανα δεκαλεπτο μεσα στο κρυο, ανεβηκαμε με τον Παυλο παλι πανω και μιλαγαμε( aka κουτσομπολευαμε :ρ) μεχρι τις 7.30 το πρωι.
Ξυπνησαμε ελαχιστες ωρες αργοτερα καθως επρεπε να αφησουμε το δωματιο, αγορασαμε τα πανακριβα τσουρεκια του Τερκενλη που ηθελε η αδερφη μου, βρεθηκαμε με τον Comfi που ηταν πολυ πιο συμπαθητικος και γλυκουλης απο οτι περιμενα, φαγαμε στο σουβλατζιδικο που ο Παυλος ειχε ανακηρυξει σε προσωπικο του τοπο λατρειας και μετα απο 4 χρονια που ανεχομαι τις βλακειες του, γνωρισα επιτελους απο κοντα τον Saibot. Θρυλικη στιγμη :ρ
Αφου προσπαθησα (ανεπίτυχως νομιζω) να τον εκνευρισω κατα τη διατκεια του καφε μας οδηγησε σε να μαγαζι που οπως αποδεικτηκε εχει απιστευτα τελεια τριγωνα και αφου τον ξεφορτωθηκαμε (βσκ το λεω ετσι για να παρηγορηθω, στην ουσια αυτος μας παρατησε :ρ) συναντησαμε για τελευταια στιγμη τον Παλπ που, ο καλος μου, ειχε προθυμοποιηθει να μας παει στον σταθμο. Πηγαμε στα Starbucks για πρωτη φορα οσο ημασταν εκει, περπατησαμε στην παραλια της Θεσσαλονικης μιλωντας για μεξικανικες σειρες που βλεπαμε οταν ακομα δεν ειχαμε ανεπτυγμενη αισθηση του γουστου και αποχαιρετησαμε τους φιλους του καθοδον προς τον σταθμο. Περιττο να πω οτι συνεχεια τους ελεγα οτι θα αργησουμε :ρ
Το ταξιδι της επιστροφης δυστυχως ηταν απιστευτα κουραστικο- αδυνατουσα να κοιμηθω καθως η θεση ηταν υπερβολικα στεναχωρη και δεν μπορουσα να βολευτω με τιποτα- αλλα τουλαχιστον ειχε ωραια μουσικη (ακουσαμε ολο το Either/Or και οταν τελειωσε παρολο που ειναι απιστευτα μελαγχολικο cd ενιωθα ευτυχισμενη!) και τραγικα χαζους καβγαδες μεταξυ των αλλων επιβατων που κατεληγαν αστειοι.
Και τωρα, δυο μερες αργοτερα, γραφω για ολα αυτα απλα και μονο γιατι θελω να τα εχω παντα αποθηκευμενα καπου, κοιταω τις φωτογραφιες που βγαλαμε και χαμογελαω μονη μου. Και παρολο που πιστευω οτι οντως το ποστ δεν καταφερνει να μεταφερει την ατμοσφαιρα που επικρατουσε, δεν εχει σημασια. Γιατι οι πραγματικα ωραιες στιγμες μενουν παντα στο μυαλο και την καρδια μας :)

Ξερεις πως με αγαπας :*

Don't you think some flowers, pretty daisies, might relieve the gloom?

2009-10-03T20:00:00.002+03:00

Woh. Αυτο ειναι το 100ο ποστ στο εν λογω μπλοκιδιο.
( Δεν εχω ιδεα γιατι θεωρησα οτι ειναι τοσο σημαντικο ωστε να αξιζει να αναφερθει :p)

Τις τελευταιες μερες εχουν γινει διαφορα που αξιζουν αναφορα αλλα λογω ελλειψης χρονου/ ορεξης/ ενασχολησης με πραγματα που εχουν περισσοτερο ενδιαφερον απο το μπλοκ δεν αξιωθηκα να τα καταγραψω :p

Απο τα πιο σημαντικα ειναι πως γυρισε η Αγαθη απο την Πολωνια. Βγηκαμε λοιπον ολοι μαζι την Τριτη και ηταν ωραια. Μας ειπε ποσο υπεροχος ηταν ο γαμος- προφανως κ ηταν. Οι καθολικοι ξερουν απο μυστηρια,δεν ειναι σαν εμας- και μου εφερε κ σοκολατα γαλακτος που ο αδερφος μου τιμησες δεοντως μεχρι να φροντισω να την κρυψω :p Κατα τα αλλα εκνευρισαμε την Αλικη μιλωντας δυνατα και βρηκαμε με τι ζωα μοιαζουν οι υπολοιποι της παρεας. Οχι οτι εχει σημασια αλλα ο Ηλιας ελεγε πως θα ημουν μια αξιοπρεπεστατη τιγρης. Μαλλον φταιει οτι εχουν κ αυτες δυνατες φωνητικες χορδες ;)
Οταν περασε η ωρα και αποφασισαμε οτι θα ηταν ελαφρως επικινδυνο να παραμεινουμε στο μαγαζι, καναμε βολτες στην Πλακα αναζητωντας μερη για την φωτογραφηση που θελουν τα παιδια να κανουμε. Καταληξαμε στον σταθμο του Θησειου να κοιταμε με τα κοριτσια κοσμηματα. Αφου πιασαμε κουβεντα με τα παιδια ενος παγκου η Γιαννα πηρε ενα ασημενιο σφαιρικο κολιε, που οπως μας ειπε ο ενας απο τους πωλητες ειχε φτιαξει το σχεδιο για την κοπελα του και εγω πηρα ενα ασημενιο που κρεμοταν απο μαυρη κορδελα και το ειχε φτιαξει περσι για την πρωην του :ρ Μου αρεσε και μια περιεργη ασημενια καρδια, που υποσχεθηκα οτι θα ξαναγυρισω για να την αποκτησω. Oh well, οσα κρεμαστα και να εχεις δεν ειναι ποτε αρκετα :ρ

Επισης την Πεμπτη ξεκινησα την βασικη εκπαιδευση για να παω να δουλεψω στην Forthnet. Που οφειλω να ομολογησω οτι δεν ειναι δυσκολη- φοβομουν οτι το συστημα τους θα ειναι περιπλοκο αλλα τελικα ειναι αρκετα ευχρηστο- περιεχει ομως απιστευτες δοσεις πληροφοριων. Αυτη τη στιγμη εχω διπλα μου μια τεραστια στοιβα με σημειωσεις που με κοιταζει επικριτικα περιμενοντας υπομονετικα να την διαβασω. Παντως η εκπαιδευτρια μου ειναι πολυ συμπαθητικη, παρολο που προτιμα το Prison Break απο το Lost :p Τουλαχιστον δινει αστεια ονοματα στους συνδρομητες των αιτησεων που χρησιμοποιησαμε ως παραδειγματα. Βλεπε Ονομα: Ντοναλτ Ντακ, Διευθυνση Κατοικιας: Οδος Ατυχιας 13, Πολη: Λιμνουπολη :p
Γενικα πιστευω πως θα μου αρεσει αρκετα στο καταστημα. Αν μη τι αλλο ειναι δουλεια που εχει internet :p

To πιο fun μερος της βδομαδας ηταν το απογευμα της Πεμπτης. Βγηκαμε για ενα γρηγορο καφε(η τουλαχιστον ετσι πιστευα οταν το κανονησαμε) με την Γιαννα και την Ginny Weasley του hog, aka Κατερινα, aka Hecate του hw. Ειχαμε προσκαλεσει κ αλλους αλλα δε μας καταδεχτηκαν :ρ
Τεσπα κλασσικα πηγαμε στα Starbucks, προμηθευτηκαμε ζεστες σοκολατες απο τον Δημητρη και ανεβηκαμε στον πρωτο οροφο αποφασισμενες να αφιερωσουμε απιστευτα πολυ ωρα μιλωντας για το φορουμ κ τα υπολοιπα μελη του. (Αυτος ηταν ενας φαινομενικα αθωος τροπος να πω οτι θελαμε να κουτσομπολεψουμε μεχρι τελικης πτωσεως :ρ) Ο οροφος καποια στιγμη εκλεισε, εμεις κατεβηκαμε κατω συνεχιζοντας την κουβεντα και τελικα μετα απο μιση ωρα φυγαμε για να κανουμε βολτα στα μισοφωτισμενα, αδεια στενα του Μοναστηρακιου. Συμφωνησαμε ολες πως η Ηφαιστου το βραδυ ειναι ιδανικη για γυρισματα ταινιας του θεουλη Tim, εκφρασαμε την αγαπη μας για την Helena και τις ταινιες της, πηραμε παγωτο απο ενα μαγαζι και αφου αγορασα και την καρδια που ειχα δει την Τριτη καταληξαμε στο πεζουλακι εξω απο τον σταθμο του Θησειου να μιλαμε για funfiction stories. Εκει ηταν που εξομολογηθηκα σε εναν περιεργο τυπο που ηρθε διπλα μας και τον ερωτα μου για το αδειο πλεον κυπελλακι του παγωτου μου ;ρ
Τα λεωφορεια ειχαν ολοκληρωσει τα δρομολογια τους οταν αποφασισαμε τελικα να γυρισουμε στο Μοναστηρακι. Βεβαια επειδη μια τετοια εξοδος δε θα μπορουσε να τελειωσει φυσιολογικα περπατησαμε ως τον σταθμο τραγουδωντας δυνατα τραγουδια απο τα soundtrack των Sweeney Todd και Nightmare Before Christmas :ρ
Και καθως γυρνουσαμε με την Κατερινα σπιτια μας θυμιζαμε η μια στην αλλη διαφορα αστεια ποστ του My Life Is Average :ρ
Κοριτσια πρεπει να το επαναλαβουμε ;)

Αλλα αξιοσημειωτα γεγονοντα των τελευταιων δυο βδομαδων:

Ασχοληθηκα επιτελους σοβαρα με το Order of the Stick. Το οποιο ειναι webcomic με βασικους ηρωες χαραχτηρες ενος DnD party. Και πραγματικα το προτεινω. Ειναι απιστευτα αστειο, ειναι ανεβασμενο στο internet οποτε ειναι δωρεαν και εχει ατακες που γινονται σημειο αναφορας σε παρεες που εχουν την χαρα να το εχουν διαβασει :ρ Αγαπω Haley, Elan και Thing!
Το Logicomix βρισκεται αυτην την στιγμη στο νουμερο 2 της λιστας Best Seller Comics του Amazon. Και μετα λεμε πως στην Ελλαδα δεν υπαρχει ελληνικ σκηνη comics... Μπραβο στα παιδια για τη δουλεια τους :)
Η Κατερινα μου μιλησε για ενα Harry Potter funfiction που μολις το ξεκινησα καταλαβα πως θα γινει η νεα μου αγαπη.Ο τιτλος του Delicate και η ηρωιδα ειναι η 16χρονη Rose Weasley που ανακαλυπτει οτι εμεινε εγκυος απο τον Scorpius Malfoy. Ειναι αστειο και αρκετα εξυπνο ωστε να μην καταντα κουραστικο. Η Rose βεβαια ειναι τυπικη ηρωιδα που δε ξερει τι θελει αλλα συγχωρειται γιατι γνωριζει την αξια του να αυτοσαρκαζεσαι. Plus αυτα τα Malfoy boys ειναι παντα τοσο τελειοι στα funfictions!
Διαλεξα τα μαθηματα για το χειμερινο εξαμηνο και προς μεγαλη μου χαρα εμαθα οτι θα εχω τρια ιδια μαθηματα με την Ιωαννα και ενα με την Γιαννα.
Συνηδειτοποιησα πως τελικα ο Σεπτεμβριος ειναι ισως ο πιο αγαπημενος μου μηνας. Ο Δεκεμβριος μπορει να εχει Χριστουγεννα και κρυο, αλλα ο Σεπτεμβριος εχει αγωνες με την Εθνικη Ομαδα Μπασκετ, Νυχτες Πρεμιερας, βροχη, σοκολατες με νεες γευσεις και νυχτες με γλυκο κρασι και ωραια μουσικη :)

Ξερεις πως με αγαπας :*

When every single day will never feel the same, a single minute can't be wasted

2009-09-25T01:57:00.002+03:00

Αυτος ο στιχος ειναι απο τους πιο αληθινους που εχω ακουσει τα τελυταια χρονια.
Μια συνηθισμενη μερα οι περισσοτεροι απο εμας δουλευουμε, αγχωνομαστε, εκνευριζομαστε, μιλαμε βιαστικα με τους φιλους μας, περναμε απειρες ωρες ακινητοποιημενοι σε ενα αμαξι/λεωφορειο/ whatever, σχεδιαζουμε το ιδανικο μελλον. Και με καποιον τροπο ξεχασαμε πως ειναι να ζει κανεις το τωρα.
Ειναι δυσκολο αραγε αυτο? Η μηπως η ζωη ειναι πολυ πιο ευκολη απο οτι νομιζουμε και απλα την δυσκολευουμε συνειδητα?
Θα στοιχηματιζα στο δευτερο. Ωωω ναι, δεν ειναι παντα ωραια η ζωη. Δεν ειναι καν δικαιη. Αλλα ειναι στο δικο μας χερι να την κανουμε καλυτερη. Το να συμβιβαζεσαι οσον αφορα τα ονειρα σου καμια φορα δεν ειναι αναγκαστικα αρνητικο. Τουλαχιστον οχι οταν οταν βλεπεις οτι αυτο που επιθυμεις ειναι εξωπραγματικο και οτι η προσπαθεια να το πετυχεις αποδεικνυεται υπερβολικα ψυχοφθορα.
Και ειναι πολυ ευκολο να βρει κανεις χαρα σε καθημερινα γεγονοντα.
Απλα ακου ενα τραγουδι που σου αρεσει. Περνα χρονο με τα ατομα που αγαπας. Αληθινο χρονο, οχι με ανοητες συζητησεις στο msn or something. Δεν ειναι καν αναγκη να μιλησετε βασικα- μερικες φορες η σιωπη εχει περισσοτερα να πει απο ασκοπες φλυαριες. Αφιερωσε λιγο χρονο στον εαυτο σου για να κανεις κατι που σε ευχαριστει. Διαβασε ενα αστειο βιβλιο που θα σε κανει να χαμογελας ακομα και ωρες αφου θα το εχεις τελειωσει.
Η ευτυχια κρυβεται σε απλες στιγμες. Για αυτο προσπαθησε να τις ζησεις. Να τις ζησεις πραγματικα.

Top 5 Ασχολιες που με κανουν παντα ευτυχισμενη:

Το να βρισκομαι μαζι με τους φιλους μου. Γιατι τους αγαπω. Και οταν αγαπας καποιον χαιρεσαι και μονο που τον βλεπεις.
Το να περπαταω στη βροχη. Ναι, ακουγεται λιγο τρελο αλλα επισης ειναι απιστευτα απελευθερωτικο.
Το να ακουω κλασσικη μουσικη ξαπλωμενη στο κρεβατι μου και να μην σκεφτομαι τιποτα απολυτως. Η απολυτη ηρεμια.
Το να κοιταω τον γεματο αστερια νυχτερινο ουρανο. Απλα μαγευτικο θεαμα.
Η ενασχοληση με την Τεχνη, σε ολες τις μορφες. Λατρευω το ιδιο το να περνω μερος σε μια θεατρικη παρασταση, το να διαβαζω ενα ειλικρινες ποιημα, το να ακουω ενα ωραιο τραγουδι. το να γραφω εγω μια ιστορια, το να παρακολουθω μια εξυπνη ταινια, το να θαυμαζω εναν πινακα... Η τεχνη ειναι μορφη εκφρασης συναισθηματων και πως μπορει καποιος να μην νιωθει χαρουμενος οταν ασχολειται μαζι της???

P.S.. Πιστευω σε εσενα. Αν σταματησεις να φοβασαι και παραδεχθεις οτι μπορει να μην εισαι τελειος αλλα εισαι αληθινος, τοτε ολα θα γινουν πολυ πιο ευκολα. Και αν οχι... Oh well. Δεν υπαρχει τετοια περιπτωση οποτε μην σκεφτεσαι αρνητικα.
P.S 2. Ωωω ναι, το ξερω δε το θες αλλα σου βγαινει αυθορμητα. Οκ λοιπον τοτε το μονο που εχεις να θυμασαι οποτε εμφανιζονται αυτες οι αρνητικες σκεψεις ειναι οτι εχω παντα αποθεμα αγκαλιων και χρονου για φιλοσοφικες συζητησεις.

Ξερεις πως με αγαπας:*

Λεμονιές στην Κοραή, περικοκλάδες στου Ζώναρς. Θέλω να σε ξαναδώ κατά μόνας!

2009-08-29T02:46:00.002+03:00

Το φετινο καλοκαιρι περασε απιστευτα γρηγορα. Και με σχεδον καθημερινες εξοδους, που ειναι κ ο λογος της αποτομης διακοπης των ανανεωσεων του εν λογω ιστιολογιου. Που καιρος για μπλοκοσυγγραφη οταν ο χρονος που εμενα στο σπιτι ηταν αυστηρα περιορισμενος στις απαραιτητες ωρες φαγητου/υπνου/μπανιου.
(Βοηθαει κ το οτι ο Παυλος ερχοταν πολυ συχνα Αθηνα οποτε δε γκρινιαζε τοσο πολυ για νεο ποστ :ρ)
Λοιπον συντομη ανασκοπηση : Ο Ιουλιος περασε γεματος βολτες στα αγαπημενα μας ρακομελαδικα, στα Starbucks, στις καφετεριες του Θησειου, σε θερινα cinema, σε βραδιες dvd με παρειστικη διαθεση και σε DnD συναθροισεις στο σπιτι του Ηλια. Οι τελευταιες εννιοτε συνδυαζονταν και με τις υπολοιπες επιλογες. Βασικα ηταν ωραιος μηνας, αν και ειχε πολυ λιγες ωρες ξεκουρασης :ρ
Ο Αυγουστος αντιθετα μπορει να χαραχτηρτει ως "μηνας υπνου". Πηγα τις καθιερωμενες διακοπες στην Γερμανια φυσικα, αλλα εκει περα παρολο που βγαιναμε συνεχεια κοιμομομασταν τουλαχιστον ενα 8ωρο καθε βραδυ οποτε ηταν πολυ ξεκουραστα. Περιττο να αναφερω οτι γυρισα με μια βαλιτσα ρουχα :ρ Και ενα επιπλεον κιλο απο τα παγωτα κ τις γερμανικες μπυρες. Αχ Κrombacher, μου λειπεις! Οπως και οι βραδιες αγωνων με βελακια υπο την συνοδεια των Diebels. Σνιφ.
Αφου επεστρεψα, βγηκα για ενα γρηγορο καφε με τα παιδια στο μαγαζι μας κ το απογευμα αναχωρησα για Λερο. Οπου περασα συγκλονιστικες στιγμες αγκαλια μερ το μαξιλαρι μου αφου το μονο που εκανα στην ουσια ηταν να κοιμαμαι, να τρωω, να διαβαζω βιβλια και να βλεπω τους αγωνες της Εθνικης Μπασκετ :ρ
Και σημερα γυρνωντας πισω στο σπιτακι μου διαπιστωσα οτι το καλοκαιρι εχει σχεδον τελειωσει. Γιαυτο αποφασισα να το αποχαιρετησω οπως το ξεκινησα.. με βολτα στο cinema. Πηγαμε λοιπον με την Εμμα κ τον Παυλο και ειδαμε την 6η χαριποτεροταινια που προσωπικα με απογοητευσε αρκετα αφου την περιμενα περισσοτερο περιπετειωδη. Κ στη συνεχεια καληνυχτησαμε την Εμμουλα που γυρισε σπιτι να υποδεχτει τους γονεις της και κατηφορησαμε με τον Παυλο στο κεντρο αρχικα για chocolate cream κ σταφυλια στα Starbucks κ στην συνεχεια για ρακομελα στην Ιριδα. Οπου ηταν τοσο, μα τοσο, μα τοοοοσο τελεια! Κατσαμε τουλαχιστον 2.30 ωρες κουβεντιαζοντας για αγαπημενες μας ταινιες και παλια επεισοπδια των Friends, αναπτυζοντας σο μυαλο μας σημαντικο μερος του επερχομενου αριστουργηματος (:ρ) Happy With a Secret, σχολιαζοντας το μαγαζι κ τους ανθρωπους στα διπλανα τραπεζια, μιλωντας για φιλους μας και γελωντας με τον τροπο που προτιμαμε. Δηλαδη με χαζα θεματα που μονο εμας κανουν να γελαμε κ ολους τους υπολοιπους να μας κοιτανε περιεργα ;ρ
Ουφ, αντε να τελειωσει η εξεταστικη για να επαναλαβουμε αυτη τη βραδια πολλες φορες :ρ

P.S.: Βγηκαν οι βασεις. Ο Παυλος λοιπον περασε στα Εφαρμοσμενα μαθηματικα του ΕΜΠ κ η Αλεξια στο τμημα Οργανωσης κ Διοικησης Επιχειρησεων στην Ασσοε. Εκει που ηθελαν δλδ :D
P.S 2: Next station Σαλονικα. Μετα απ τοσα φθινοπωρα που το λεμε ηρθε η ωρα να πραγματοποιηθει αυτο το καημενο το ταξιδακι.

Ξερεις πως με αγαπας :*

You might think it's over. But it's never over

2009-06-18T19:23:00.002+03:00

Εξεταστικη Ιουνιου... Γνωστη κ ως τρεις φρικτες κ εξουθεωτικες βδομαδες που ζουν ολοι οι φοιτητες, στην ιδανικη περιπτωση για 4 συνεχη ετη.
Εχω δωσει 3 απο τα 6 μαθηματα που σκοπευω να δωσω (κανονικα ειχα δηλωσει 8 αλλα τα δυο εμειναν για τον Σεπτεμβριο) και πραγματικα δεν αντεχω την ιδεα οτι θα κατσω να διαβασω για ακομα μια ολοκληρη βδομαδα. Πφ.Αλλα τουλαχιστον για πρωτη φορα εδω κ πολυ καιρο δε θα εχω τιποτα να διαβασω στα γενεθλια μου. *Χαιρεται*

Αλλα δε θελω να γκρινιαζω..πολυ ;ρ
Σημερα ηταν ωραια μερα, παρα τη ταλαιπωρια του προφορικου μαθηματος. Περιμενα συνολικα 4.30 ωρες, οποτε με προτροπη της καθηγητριας πηγαμε με τα παιδια για καφε σε μια απο τις αμετρητες, πανακριβες κ ενοχλητικα "προσπαθω να σας πεισω οτι ειμαι cool στεκι" καφετεριες που υπαρχουν γυρω απο την Παντειο. Και μου ειχε λειψει αυτο. Ειδα κ την Γιαννα οταν ηρθε να δωσει κ μιλησαμε λιγο. (Μετα την εξεταστικη θελω φορουμοσυναντηση, ωωωω ναι). Και μετα πηγαμε με την Αγαθα στα Starbucks. Ειχα να την δω 2 βδομαδες κ μου χε λειψει πολυ, πολυ, πολυ. Η καημενη ακομα ταλαιπωριεται με το στομαχι της κ δεν πηρε τιποτα για να μην την πειραξει. (Βεβαια απο το δικο μου chocolate cream ηπιε ουτως η αλλως. Δε γκρινιαζω, απλα καταγραφω το γεγονος. Απο εχμ...κοινωνιολογικο ενδιαφερον :ρ)
Κατσαμε λοιπον στο τραπεζι μας και μιλησαμε για βλακειες (ονειρα, σχολιασμο συναυλιων των επομενων ημερων, σχεδια για το καλοκαιρι, μαθηματα, χαζες λεπτομερειες της ιντερνιακης ζωης μας κλπ κλπ) κ καποια στιγμη ηρθε κ η Ηρα και εκατσε μαζι μας, κ παραπονιοταν οτι καηκε σε ολη της την πλατη. Αλλα καλα να παθει, αφου δε προσεχει καθολου :ρ Και εμεις της ειπαμε για την αγγελια που ειχα διαβασει στο se-eida.com (Είσαι barista στο Starbucks στη Μητροπόλεως. 17 Μαρτίου κατά τις 13:30 ήρθα με ένα συνάδελφο και μου έφτιαξες καφέ. Φορούσα μπλε κουστούμι και πράσινη γραβάτα. Είχα πολύ καιρό να σε δω, αλλά πάλι ένιωσα το ίδιο. Ότι πρέπει να γνωριστούμε) και οτι προσπαθουσαμε να μαντεψουμε σε ποια απο ολες τις κοπελες του μαγαζιου αναφεροταν. Και επειδη γελαγε, της ειπα κ για την αγγελια που ειχαμε βρει για τον ψηλο( ο οποιος btw εμφανιστηκε ξυρισμενος και ειναι σαν ενας τελειως διαφορετικος ανθρωπος :ρ) απο εναν τυπο, ωωω θεε.
Και αφου τους ενοχλησαμε αρκετα, γυρισαμε σπιτια μας για να φαμε και να διαβασουμε. Βεβαια εγω καθομαι κ μιλαω στο msn με τον Παυλο, τον Στελιο (που μολις μου εδειξε τα τατουαζ του, προς μεγαλο μου σοκ) κ την Αννα. Μα τι επιμελης φοιτητρια :ρ

Και σκεφτομαι τι θελω να κανω τις επομενες βδομαδες. Οριστε μερικα μονο απο αυτα

Θελω να βγω εξω. Οσο πιο πολυ τοσο καλυτερα. Την τελευταια βδομαδα εμεινα τοσες ωρες στο σπιτι που δε θελω να καθομαι εδω περα απο τις απαραιτητες ωρες του φαγητου-μπανιου-υπνου.
Που μου θυμιζει οτι μολις τελειωσει αυτη η κριση του "θελω να μαι συνεχεια εξω" (αποκλειεται να κρατησει πανω απο βδομαδα), θελω να κοιμηθω για τουλαχιστον 2 συνεχομενες μερες.
Θελω να δω ολες τις ταινιες που δεν ειχα χρονο να δω τους τελευταιους δυο μηνες. Δεν ειναι τοσες πολλες, αλλα οκ. Δεν ειναι κ λιγες :ρ
Θελω να καταφερω να δω επιτελους live τους Planet of Zeus. Καθε φορα πηγαινω κ τελικα φευγω πριν βγουν. Το επομενο live τους ειναι σε δυο βδομαδες, μαζι με αλλα συγκροτηματα της Spinalonga.
Θελω να κανονισουμε να παιζουμε dnd τουλαχιστον μια φορα τη βδομαδα τωρα που δε θα χουμε τοσο περιορισμενο ωραριο λογω σχολης.
Θελω να παμε και εκεινο το 3ημερο που λεμε με τα παιδια :ρ
Θελω να εγκαταστησω επιτελους τα χαζο sims 3 (ωστε να παιξω 3-4 μερες κ μετα να τα σιχαθω κ να μην ασχοληθω ξανα για μηνες :ρ)
Φυσικα θελω κ να τελειωσει επιτελους το Byint.

Και καμια 300αρια ακομα πραγματακια που το θολωμενο απο το διαβασμα μυαλο μου αρνειται να θυμηθει αυτη τη στιγμη ;ρ

Υ/Γ. Φανταζομαι οτι ειναι φανερο απο το υφος του ποστιδιου οτι δεν εχω ορεξη για τιποτα. Φταιει μαλλον το οτι νιωθω καπως πιεσμενη. Και οταν ειμαι πιεσμενη,εχω νευρα. Και οταν εχω νευρα, ειμαι ακομα πιο δυσκολος ανθρωπος απο οτι συνηθως. So, ζητω την κατανοηση σας για λιγες μερες ακομα :ρ

Και κατι τελευταιο.
Thank you for everything. You always manage to make me smile. Miss you so-so-so much. *Hug*

Ξερεις πως με αγαπας:*

In this town, don't we love it now? Everybody's waiting for the next surprise

2009-06-01T11:42:00.002+03:00

Την Πεμπτη ηρθε στην Αθηνα για δυο μερες ο Παυλος. Οποτε εννοειται οτι κανονισαμε να βγουμε, αλλα επειδη εκεινη την ημερα ειχαν συναυλια οι AC/DC (αργοτερα εμαθα οτι ηταν επικο live κ απο τοτε ζηλευω, ζηλευω, ζηλευωωω :ρ) καταληξαμε στα Starbucks μονο εγω, η Αγαθη, ο Παυλος και η Κριστι. Α, κανανε κ ενα quest η Ιωαννα και η Μαρια :ρ
Σε γενικες γραμμες ηταν πολυ ωραια αν κ καποια στιγμη φοβηθηκα οτι η Κριστι ειχε ψιλοφρικαρει μαζι μας ;ρ Και αργοτερα πηγαμε με την Αγαθη κ τον Παυλου να δουμε το Coraline, που μου αρεσε παααααρα πολυ αλλα μαλλον φταιει το οτι βασιζεται σε comics του Gaiman, που ειναι μια μικρη μου αγαπη. Ηταν πολυ γλυκεια ταινια, χαρουμενη κ τρυφερη αλλα ταυτοχρονα ειχε κ μια χμ... πιο σκοτεινη αποχρωση :ρ Οh, and i am the other mother! Κριμα που αυτος που καθοταν απο πισω μας προτιμησε να ασχολειται μαζι μας και να ξεφυσαει συνεχεια καθε φορα που σχολιαζαμε κατι απο το να κατσει να απολαυσει την ταινια. Μυστηριοι ανθρωποι ;ρ
Την Παρασκευη ηταν ακομα καλυτερα βεβαια. Αρχικα πηγα για καφε (η ετσι λεω, χυμο πορτοκαλι ηπια τελικα ;ρ) με τον Δημητρη και μετα πηγα στα Starbucks να βρω την Αγαθη, τον Παυλο και τον Βασιλη μεχρι να ερθει η ωρα να φυγουμε για την Γεωπονικη. Εχω την αισθηση ομως οτι ο Παυλος δεν εκτιμησε την παρουσια μου εκει, αφου οπως ειπε μεχρι να παω και εγω στο μαγαζι συζητουσαν για σοβαρα θεματα αλλα μολις εφθασα αρχισαμε με την Αγαθη τα γνωστα σχολια και καταληξαμε να λεμε παλι βλακειες ;ρ Oh well.... Κακοηθειες :ρ
Τελικα φθασαμε στον σταθμο-φαντασμα που καθε φορα μου φαινεται κ πιο αδειος κ τρομακτικος και περιμεναμε μαζι με την Σοφια την Εμμα, τον Κωστα και καποιους φιλους του που τελικα ειχαν ερθει κ ηταν ηδη πανω! Πφ, ωραια συνενοηση ;ρ Και αφου περπατησαμε οοοοοολον αυτον τον δρομο μεχρι τη Γεωπονικη γιατι τα αγορια ηταν χαζα και δε θελαν να παρουμε λεωφορειο, καταφεραμε να μπουμε στο χωρο και αρχισαμε να ψαχνουμε σε ποια σκηνη επρεπε να παμε. Τελικα ρωτησαμε τον Μηνα γιατι αλλιως ακομα εκει θα ημασταν, να ψαχνουμε ;ρ Ενταξει, ωραια ηταν σε γενικες γραμμες. Τα παιδια που ηταν κ οι μονοι που ακουσα για πολυ ωρα, απο μουσικη αποψη νομιζω ειχαν ισως το χειροτερο live τους απο οσα εχω παει, αλλα ειχε πολυ ωραια ατμοσφαιρα :ρ Και με την Αγαθη τους λεγαμε διαφορες βλακειες οση ωρα καναν sound check η αναμεσα στα τραγουδια (οπως το "πφ, απο καρκινο θα πεθανεις" ;ρ) αλλα το highlight ηταν οταν τους πρηζαμε να πουνε το 7ο κομματι του cd, αυτοι δε θελαν, τελικα τους πεισαμε και ακουγεται ξαφνικα η απορια του Μηνα "Ρε ποιο τραγουδι ειναι το 7?" :ρ Μια χαρααα, μεχρι κ εμεις δλδ καλυτερα τα ξερουμε :ρ
Μετα γυρισαμε στην αλλη σκηνη γιατι η Εμμα ηθελε να δουμε τους Locomondo- χμ, δε ξερω καν αν γραφονται ετσι :s - που οκ ηταν καλοι (δε μου αρεσουν καθολου αλλα ειμαι αντικειμενικη, μπραβο μου :ρ) και παρα τις ματαιες προσπαθειες μας, οταν ξαναγυρισαμε στην μικρη σκηνη δε καταφεραμε να ακουσουμε τους Planet, γιατι οι προηγουμενοι απο αυτουτς ηταν τοοοοοοοσο βαρετοι που δεν αντεξαμε κ φυγαμε :( Πφ, δε θα τους δω ποτε live, παντα τους χανω, αμαν ;ρ

Το υπολοιπο Σαββατοκυριακο ηταν σαφως πιο βαρετο αφου ο Παυλος ειχε φυγει (κ καλα ;ρ)
Το Σαββατο πηγα μετα την δουλεια στο σπιτι της Τζενης για τα γενεθλια της Σοφιας, απλα γιατι εκει ειχε ηδη ετοιμο φαγητο κ βαριομουν να μαγειρεψω :ρ Ναι, κακια ηταν αυτο :ρ Ωραια ηταν, κατσαμε, ακουσαμε μουσικη, φαγαμε, παιξαμε Taboo, ενοχλησαμε τους γειτονες της Τζενης... ;ρ
Και χθες δουλευα πρωι οποτε καταφερα επιτελους να βγω απογευμα Κυριακης εξω! Οπως ελεγα μετα στη Βασιλικη, η τελευταια φορα που χα βγει εξω Κυριακη ηταν στο τελος του Δεκεμβριου, στο live των παιδιων στο Guru. Δηλαδη σε μια αλλη ζωη ;ρ Ενιωσα λοιπον οτι ημουν φυσιολογικος ανθρωπος ;ρ Πηγαμε με τον Δημητρη για καφε και μετα στο Ευρωπαικο φεστιβαλ Jazz. Ε, ακουσαμε κατι Σλοβακους που εμενα μου αρεσαν και εκεινου οχι (ξενερωτος ανθρωπος ;ρ) οποτε φυγαμε μετα απο λιγο και πηγα να δω λιγο τα κοριτσια στα Starbucks.
Και οταν γυρισα σπιτι ειχαμε ομαδικο θαψιμο με την Γιαννα, τον little brother, τον Δημητρη κ την Φωτεινη :ρ Λιγα πραγματα ενωνουν τους ανθρωπους οσο η κοινη αντιπαθεια τους για καποιον αλλον :ρ

Οι αχρηστες πληροφοριες της εβδομαδας:

Ξεκιναω εξεταστικη στις 15 Ιουνιου και απο τα 8 μαθηματα που δινω συνολικα, τα 6 τα δινω τις εφιαλτικες μερες 15-19/06. Ωωωω τι ευτυχια. Περιττο να πω οτι ακομα ΔΕΝ εχω βιβλια. Ξεκινησα ομως να διαβαζω Κοινωνιολογια ΙΙ, κ νιωθω περηφανη για αυτο ;ρ
Τα ονειρα της Αγαθης ξεπερασαν σε ηλιθιοτητα κ τα δικα μου :ρ Στο τελευταιο ονειρο της, τιποτα απολυτως δε πηγαινε σωστα :ρ Ολες οι αντιδρασεις ηταν τελειως αντιθετες με αυτες που θα γινονταν στην πραγματικη ζωη ;ρ
Παρα τις δυσκολιες κ την ελλειψη χρονου συνεχιζω το Draco Trilogy :D
Aκομα προσπαθω να ξεκαθαρισω το τι ακριβως θελω/νιωθω/ whatever. Χμ, ελπιζω να το καταφερω συντομα :ρ
Για αλλη μια φορα αποδεικνυεται πως i have always right :ρ Απο τον Οκτωβριο ελεγα οτι θελω να δω το Bright Star γιατι πρεπει να ειναι πολυ ωραια ταινια. Πριν λιγες μερες λοιπον εκλεψε τις εντυπωσεις στο λατρεμενο φεστιβαλ στις Καννες.
Θελω απεγνωσμενα να φυγω απο την Αθηνα για μερικες μερες. Απεγνωσμενα ομως. So, ποιος προσφερεται να με φιλοξενησει σε αλλη πολη? :ρ

Hugs and Kisses,

Ξερεις πως με αγαπας :*

We Live Together... We Die Alone

2009-05-17T21:45:00.002+03:00

Καλοκαιρι 2006
Οι πανελαδικες εχουν τελειωσει μολις πριν απο τρεις μερες, η ζεστη ειναι αφορητη, τα μαθηματα γενικης παιδειας εχω αποφασισει ηδη οτι δε θα με απασχολησουν ιδιεταιρα και ειμαι ετοιμη να αφοσιωθω στα dvd, το cinema, την μουσικη και τα comics μου. Γιαυτον τον λογο βρισκομαι στο dvdαδικο να κοιταω επιμονα τα ραφια προσπαθωντας να διαλεξω μια απο τις δεκαδες ταινιες που δεν ειχα προλαβει να δω τους τελευταιους μηνες. Ξαφνικα το ματι μου πεφτει στην πρωτη season της σειρας Lost. Θυμαμαι μια συζητηση με τον Saibot που με συμβουλευε να την δω οποσδηποτε γιατι "ειναι απιστευτη σειρα και θα σου αρεσει πολυ" την οποια και φυσικα ειχα αγνοησει εξαιτειας της αφοσιωσης μου στην Λογοτεχνια Κατευθυνσης. Απλωνω το χερι στο πρωτο απο τα πεντε dvd, διαβαζω την περιληψη, κουναω το κεφαλι με αμφιβολια και το αφηνω παλι στο ραφι. Συνεχιζω να ψαχνω για ταινιες, με πολυ λιγοτερο ενδιαφερον ωστοσο. Μιση ωρα αργοτερα, ξαναπαιρνω το dvd απο το ραφι, το κοιταω για μερικα δευτερολεπτα και προχωραω προς το παγκο.

103 Επεισοδια Αργοτερα.
Το Lost ηταν-και παραμενει- ερωτας, και μαλιστα ερωτας απο το πρωτο επεισοδιο. Θυμαμαι χαραχτηριστικα εκεινο το πρωτο καλοκαιρι που το ειχε ανακαλυψει η μιση Αθηνα και καθομασταν με την αδερφη μου μεχρι αργα ξυπνιες παρακολουθωντας τα 45λεπτα επεισοδια και γκρινιαζοντας για την μικρη τους διαρκειας.Και ηταν η πρωτη σειρα που με εκανε να αντιπαθησω με παθος καποιους χαραχτηρες της-μεχρι τοτε ημουν αρκετα διαλλαχτικη με οσους δε μου αρεσαν.
Απο τοτε περασαν τρια χρονια, η πεμπτη season τελειωσε προχθες με ενα δυωρο επεισοδιο και... Τιποτα πλεον δεν ειναι το ιδιο.
Αυτα τα 5 χρονια οι παραγωγοι και οι σεναριογραφοι φροντισαν να παιξουν με πολυ εξυπνο τροπο ενα παιχνιδι με τους fans της σειρας, αναδημιουργοντας συνεχεια την πλοκη της ιστοριας. Δε θελω ουτε να σκεφτομαι ποσα εγκεςφαλικα κυτταρα εχουμε καταστρεψει προσπαθωντας να βρουμε την καταλληλη θεωρια που θα απαντησει στα χιλιαδες ερωτηματα της σειρας, απλα και μονο για να αλλαξει τελειως η υποθεση της σειρας με ενα what-the-fuck επεισοδιο.
Στην πρωτη season, ολα ηταν απλα και ωραια και το παρακολουθουσαμε ως περιπετεια μυστηριου. Και πραγματικα νομιζα οτι ολη η σειρα θα κυλουσε με τις περιπετειες του Jack, της Kate (που τους αντιπαθουσα),του Sawyer και του Locke(που τους αγαπουσα). Ναι, καλα. Στην δευτερh season ανακαλυψαμε την Dharma Initiative με τους περιφημους σταθμους της, και καπου εκει εμφανιστηγκαν και δυο από τους μετεπειτα πιο αγαπημενους μου ηρωες: ο απιστευτα συμπαθητικος Desmond και ο αινιγματικος δολοπλοκος Benjamin Linus, που μετετρεψε την περιπετεια επιβιωσης που βλεπαμε σε εναν πολεμο αναμεσα στους Losties και τους Hostiles, η οπως τους αποκαλουσαν οι επιζησαντες της πτησης, "Οι Αλλοι". Η τριτη season ηταν γεματη δολοπλοκιες, νεους χαραχτηρες (εκει γνωρισαμε και αγαπησαμε την Juliet, σε αυτην εγινε αναφορα για πρωτη φορα στον περιφημο Jacob, απο αυτην αρχισαμε να αναρωτιομαστε για το παρελθον του Richard κλπ.),τον πιο συγκινητικο θανατο της σειρας μεχρι στιγμης, με τον Charlie να θυσιαζεται με αυτοθυσια για να προειδοποιησει τους φιλους του και ενα finale που μας αφησε να κοιταμε τις οθονες ανικανοι να μιλησουμε απο το σοκ της τελευταιας σκηνης. Η τεταρτη season βρισκει τους Losties χωρισμενους σε δυο ομαδες, νεους χαραχτηρες να εμφανιζονται(personal favorite o Daniel) και την βεβαιοτητα οτι η σειρα εχει εξελιχθει στον πολεμο του Ben με τον Wildmore για το ποιος θα κυριαρχησει στο νησι. Και οσο εμεις πιστευαμε αυτα, οι σεναριογραφοι χαμογελαγαν ικανοποιημενοι καθως μας βομβαρδιζαν με τις χωροχρονικες ιδιεταιροτητες του νησιου και δινοντας μας λογους για να ασχοληθουμε ξανα με την φυσικη του λυκειου οταν διαπιστωσαμε την τεραστια ηλεκτρομαγνητικη ενεργεια του νησιου. Και φυσικα, ξανανατιναξαν τα οσα ξεραμε μεχρι τωρα, μετακινωντας το νησι στον χωροχρονο και στελνοντας εξι απο τους Losties πισω στον πολιτισμο. Και μετα απο 8 μηνες αναμονης, ξεκινησε τον Ιανουαριο η πεμπτη season που αποδεικτηκε εξισου mind burning με τις προηγουμενες. Και φυσικα για ακομα μια φορα μας ανετρεψαν τα παντα και ισως για πρωτη φορα πλεον δε μπορουμε να ειμαστε σιγουρη για το τι θα γινει στη συνεχεια.
Ο Jacob επιτελους εμφανιστηκε, σε μια συγκλονιστικη εναρκτηρια σκηνη οπου μας προετοιμασε για το αναμενομενο: ο πολεμος δεν διεξαγεται τελικα αναμεσα στον Ben και τον Wildmore, αφου αυτοι αποτελουν δυο απλα πιονα στην τεραστια σκακιερα που απο οτι φαινεται τα πιονα της μετακινουν ο Jacob και ο αγνωστων λοιπων στοιχειων συνομιλητης του( αν κ θεωριες τον παρουσιαζουν ως τον Esau της Βιβλου).
Για εμενα το finale ηταν συγκλονιστικο. Με ενοχλησε λιγο που για αλλη μια φορα οι αποφασεις για το τι θα κανουν οι ηρωες επηρεαζονταν απο τα καταπιεσμενα ερωτικα συναισθηματα που τρεφουν ο ενας για τον αλλον, αλλα οκ. Αντικειμενικα και στην πραγματικη ζωη συμβαινει αυτο. Η αποκαλυψη οτι ο Locke ηταν οντως νεκρος και απλα ειχε χρησιμοποιησει τη μορφη του ο αγνωστος της αρχικης σκηνης που καταφερε επιτελους να βρει το "loophole" που χρειαζοταν για να σκοτωσει τον Jacob ηταν μια απο τις wtf σκηνες του επεισοδιου, η φραση του Jacob "They are coming" προτου τον ριξει στη φωτια ο fake Locke εχει δημιουργησει πολλες αποριες σχετικα με το σε ποιους αναφεροταν (λογικα στην Ilana και οσους την ακολουθουσαν), η Juliet δινει πραγματικα τον ορισμο της αγαπης λεγοντας στον Sawyer πως οσο και αν τον αγαπα δε σημαινει απαραιτητα οτι πρεπει να ειναι μαζι και η εικονα του γεματου αιματα Jack μου προσφερε μια μικρη παρηγορια για τον θανατο της Juliet (εχουν σκοτωσει ολους τους αγαπημενους μου χαραχτηρες, ειναι αθλιοι ;ρ).
Και τωρα περιμενουμε. Ο Ιανουαριος αργει ακομα και δυστυχως ο Faraday δεν υπαρχει ωστε να μας μεταφερει στο 2010 αλλα οκ. Αρκει απλα να σκεφτουμε ποσες θεωριες μπορουν να δημιουργηθουν μεσα σε 8 μηνες ;ρ
Που φυσικα θα αποδεικτουν απλα θεωριες. Δεν εχει αδικο ο Παυλος οταν την χαραχτηριζει "μια απο τις πιο εξυπνες σειρες που εχω δει ποτε".
Υπομονη μεχρι τον Ιαβουαριο, Lostacholic αδερφια ;)

Ξερεις πως με αγαπας:*

I am gonna start the revolution from my bed.

2009-05-07T22:34:00.002+03:00

Επιτελους, βρηκα λιγο χρονο! Τις τελευταιες μερες ημουν πολυ λιγες ωρες στο σπιτι. Για την ακριβεια τις ωρες που κοιμομουν/εκανα μπανιο/ ετρωγα :ρ
Η τελευταια βδομαδα λοιπον ηταν πολυ γεματη. Με ευχαριστες και με δυσαρεστες στιγμες αλλα τις τελευταιες τις αγνοω επιδεικτικα :ρ

Η Αγαθη εφυγε την Κυριακη για την Μυκονο, απο οπου επεστρεψε πριν λιγες ωρες γκρινιαζοντας για το οτι γυρισε πισω στην Αθηνα. Χμ. Βεβαια εγω φροντισα να κρατησω την υποσχεση που της ειχα δωσει πριν φυγει και την επαιρνα τηλεφωνο γυρω στις 3-4 φορες καθημερινα:ρ

Την Τριτη βγηκα για πρωτη φορα με την Κοινωνιολογα που βρηκα σε ενα forum, την Γιαννα. Γενικα την συμπαθουσα ηδη αρκετα γιατι παιζει dnd, ακουει ωραια μουσικη, εκτιμα το γουστο μου στους σκηνοθετες, με αφηνει να γκρινιαζω με τις ωρες και αντιπαθουμε τους ιδιους καθηγητες :ρ Πηγαμε λοιπον στην Diverso μετα απο δικη της προταση (που να ξερε η καημενη οταν θα καθονταν διπλα μας 10 ακομα κοινωνιολογοι που κατα στιγμες γυρνουσαν προς τα εμας και μας μιλουσαν :ρ) και οταν φυγαμε την ειχα συμπαθησει ηδη πολυ περισσοτερο. Ναι, τελικα το οτι ο κοσμος ειναι τοσο μικροσκοπικος δεν ειναι κακο :)
Οταν φυγαμε απο εκει πηγα στα Starbucks οπου ασχοληθηκαμε με σοβαρα ζητηματα! Τα ονειρα της Ηρας :ρ Ναι ακουγεται συγκλονιστικο, το ξερω :ρ Τεσπα εκατσα καμια ωρα και τελικα εφυγα για να παω στη δουλεια, αφου πρωτα πηγα να πληρωσω καταλαθος με τα ζαρια του dnd :p
Στην δουλεια περιμενα οτι θα βαρεθω τραγικααααα πολυ αλλα τελικα ηρθαν και εκατσαν μαζι μου η Σοφια και η Εμμα και η ωρα περασε πολυ γρηγορα. Αυτο ειναι το καλο του να ερχονται οι φιλες σου στη δουλεια σου ;ρ

Την Τεταρτη αποφασισα να ανανεωσω την σχεση μου με το Day Watch οταν το βρηκα στο περιπτερο, και νομιζω οτι τελικα εχει πλακα :ρ
Μετα πηγα στη σχολη να παρακολουθησω το τρομεραααα ενδιαφερον μαθημα της Ποσοτικης Προσεγγισης (η παρακολουθηση του οταν δεν ειναι συστηματικη μπορει να χαραχτηριστει και ως αργη κ βασανιστικη αυτοκτονια :ρ) και οταν τελειωσαμε πηραμε με την Μαρια και την Ιωαννα το 040 για να κατεβουμε στα Starbucks κανοντας στη διαδρομη ξεναγηση στην Μαρια, που τελικα δεν κανει πλακα οταν λεει οτι δεν εχει ιδεα για το πως ειναι το κεντρο της πολης οπου ζει :ρ
Ε, στα Starbucks πρεπει να εμεινα συνολικα κανα 3ωρο και πλεον εχω αρχισει και πιστευω οτι περισσοτερο καθομαι εκει παρα στο σπιτι μου :ρ
Και βασικα οσο μας ανεχονται μαλλον εκει θα μαστε :ρ

Και χμ τωρα καθομαι και απανταω στα χαζα τεστ του facebook και γελαμε με την Ιωαννα σχολιαζοντας τα :ρ
Οποτε θα αφοσιωθω σε αυτα :ρ

(Το εν λογω ποστ ειναι λιγο βαρετο γιατι ειμαι πολυ κουρασμενη για να γραψω τις πραγματικα αστειες/ενδιαφερουσες στιγμες της βδομαδας και σκεφτηκα να πατησω να πατησω cancel για να μην δημοσιευτει ποτε. Αλλα το εγραψα με πολυυυυ κοπο εχοντας ταυτοχρονα ανοικτα 8 παραθυρα του msn και 3 του mojila και λυπαμαι να το σβησω :ρ )

Ξερεις πως με αγαπας :*

Sometimes Around Midnight

2009-05-06T00:45:00.002+03:00

And it starts, sometime around midnight.
Or at least that’s when you lose yourself
for a minute or two.
As you stand, under the bar lights.
And the band plays some song
about forgetting yourself for a while.
And the piano’s this melancholy soundtrack to her smile.
And that white dress she’s wearing
you haven’t seen her for a while.

But you know, that she’s watching.
She’s laughing, she’s turning.
She’s holding her tonic like a cross*.
The room’s suddenly spinning.
She walks up and asks how you are.
So you can smell her perfume.
You can see her lying naked in your arms.

And so there’s a change, in your emotions.
And all these memories come rushing
like feral waves to your mind.
Of the curl of your bodies,
like two perfect circles entwined.
And you feel hopeless and homeless
and lost in the haze of the wine.

Then she leaves, with someone you don’t know.
But she makes sure you saw her.
She looks right at you and bolts.
As she walks out the door,
your blood boiling
your stomach in ropes.
Oh and when your friends say,
“What is it? You look like you’ve seen a ghost.”

Then you walk, under the streetlights.
And you’re too drunk to notice,
that everyone is staring at you.
You just don’t care what you look like,
the world is falling around you.

You just have to see her.
You just have to see her.
You just have to see her.
You just have to see her.
You just have to see her.
You know that she’ll break you in two.

Ειναι τραγικο το ποσο ασχημα μπορει να σε κανει να νιωσεις ενα τραγουδι.
Ο ερωτας υποτιθεται οτι ειναι ομορφο συναισθημα. Οταν ομως καταληγεις να νιωθεις περισσοτερη αβεβαιοτητα και θλιψη απο οτι χαρα, ξερεις οτι πρεπει να κανεις κατι για να καταφερεις να νιωσεις καλυτερα. Το ερωτημα ειναι, αξιζει πραγματικα να θυσιασεις κατι που πραγματικα αγαπας πολυ, απλα και μονο με την ελπιδα οτι θα πετυχεις τον στοχο σου?
Μακαρι να μπορουσα να απαντησω σε αυτο.

P.S : Χιλια ευχαριστω στα κοριτσια μου,που με ακουνε υπομονετικα και φροντιζουν να με κανουν να νιωσω καλυτερα. Ειδικα σε οσες αντιμετωπιζουν παρομοια θεματα. Ξερουν ποιες ειναι ;)

Ξερεις πως με αγαπας :*

Yesterday I walked down the street, saw the buildings and the lights dance

2009-04-27T23:02:00.002+03:00

Enid Mary Blyton (11 August 1897 – 28 November 1968) was a British children's writer known as both Enid Blyton and Mary Pollock. She was one of the most successful children's storytellers of the twentieth century. Once described as a "one-woman fiction machine", she is noted for numerous series of books based on recurring characters and designed for different age groups. Her books have enjoyed popular success in many parts of the world, and have sold over 400 million copies. Blyton is the sixth most translated author worldwide: over 3400 translations of her books were available in 2007 according to UNESCO's Index Translationum; she is behind Lenin and almost equal to Shakespeare.

Η Enid Mary Blyton λοιπον ηταν πετυχημενη συγγραφεας. Τοσο πετυχημενη που τα παιδια στο BBC αποφασισαν να κανουν ταινια για τη ζωη της. Η ταινια αναμενεται να κυκλοφορησει μεσα στο 2009 και πρωταγωνιστρια θα ειναι η αγαπημενη Helena Bonham Carter. Μου κινησε το ενδιαφερον, ειδικα επειδη η H.B.C δε συνηθιζει τους δραματικους ρολους :ρ Ελπιζω προσεχως να μαθουμε περισσοτερες πληροφοριες :ρ

Σημερα ξαναξεκινησαν κ οι σχολες, ωωω τι χαρα κ ευτυχια! Να δω πως θα ξυπναω παλι τοσο νωρις, δε θελωωω. Ειναι η πρωτη φορα στη ζωη μου που παρακαλαω να ερθει το καλοκαιρι οσο πιο συντομα γινεται ;ρ
Παντως αυριο θα παω στο μαθημα της οικονομιας στον εικοστο αιωνα (μα που τα βρισκουμε αυτα τα τοοοοσο ενδιαφεροντα μαθηματα?) και μετα θα παω για καφε με μια κοινωνιολογα που γνωρισα σε να forum. Γεγονος που επιβεβαιωνει ποσο μικρος ειναι ο κοσμος μας για 1692η φορα :ρ

Γενικες και αχρηστες πληροφοριες των τελευταιων ημερων:

Η Εμμα διαβασε το Blankets μεσα σε ενα βραδυ. Σοκαριστηκα γιατι περιμενα να της παρει πανω απο εναν μηνα! Τολμω να πω οτι ενιωσα περηφανη για εκεινη :ρ
Βγηκε η 4η season του Lost σε Dvd και εδω και μια βδομαδα κανω καθημερινες, ασκοπες επισκεψεις στο ντιβινταδικο ελπιζοντας πως θα πετυχω το cd με τα extras. Γιατι ως γνωστον αγαπαμε extras.
Εχω βαρεθει να βλεπω παντου συνεντευξεις του Jackman για την ταινια του Wolverine, αλλα τον συγχωρω γιατι οταν υποδυεται τον συγκεκριμενο λογο μου θυμιζει το γιατι εχει ψηφιστει 2 φορες μεσα σε 5 χρονια "Πιο Sexy Ανδρας του Κοσμου" :ρ
Αγορασα μωβ ζαρια για το dnd. Ωωω, τι πρωτοτυπη επιλογη χρωματος ε? :ρ
Τα H&M της Αθηνας εχουν ασχημα ρουχα. Και πολυ κοσμο. Θανατηφορος συνδυασμος.
Ο Θανατος του Τζακ Χαμιλτον : Διηγημα του Stephen King, που διαβαζοντας το σκεφτομουν πως αν γινοταν ποτε ταινια θα επρεπε να την σκηνοθετησει ο Tarantino :ρ
Εχω βασιμες υποψιες οτι οι Flakes σκεφτονται να μετακομισουν μονιμα στην Αθηνα. Εχουν προγραμματισει 4 live μεσα στους επομενους 2 μηνες.
Ανακαλυψα πως το να εχεις ως ξυπνητηρι το ραδιοφωνο του κινητου ειναι εξαιρετικα ριψοκινδυνη επιλογη. Ποτε δε ξερεις ποιο τραγουδι θα σε ξυπνησει στις 5.30 το πρωι.
Τα τεστ στο facebokk εχουν πλακα. Ιωαννα εισαι η Σταλιτσα μου! Ποσο αγαπας τον Bam Bam? :P
Το Minimal Films ειναι πλεον υπερηφανο μερος της playlist που εχω στο profile του myspace, ωωωωω ναι!

Ξερεις πως με αγαπας :*

This morning will be wiser than this evening is , then leave me to my enemied dreams

2009-04-21T22:54:00.002+03:00

Αλλη μια βδομαδα περασε και, παρολο που αρρωστησα τελικα, ηταν αρκετα καλη. Ειχε dnd στο σπιτι του Ηλια που ειχε πολυ πλακα γιατι πρωταγωνιστησαν ο Dirty Joe, ο Κ.Κ.Κ γνωστος κ ως ο Καταραμενος Καταρρακτης του Κιτσου και ο σεξομανης Βικτορας. Και οχι, ο Damien μου ΔΕΝ ειναι φοβητσιαρης :ρ. Ειχε επισης αποτυχημενη προσπαθεια να παρακολουθησουμε το live της Spinalonga, κουλουρια με γεμιση σοκολατας και ηλιθιες συζητησεις με την Αλικη στα Starbucks. Ειχε διακοπες στην Ανδρο που ηταν μεν βαρετες βαρετες, βαρετεεεεεες αλλα τουλαχιστον ειχαν τρια καλα: διαβασμα βιβλιων,πολυ φαγητο και ακομα πιο πολυ υπνο. Επιτελους ξεκουραση!
Και ειχε και την σημερινη μερα.
Παρολο που δουλευα μετα απο 4 μερες και δεν ειχα καμια ορεξη να παω ηταν ωραια, ηρθε και ο Γιωργος και εκατσε μαζι μου και σχολιαζαμε/παραλλαζαμε τα τραγουδια του ραδιοφωνου :ρ Και του υποσχεθηκα να του δωσω κατι βιβλια που διαβασα στην Ανδρο (well, μεσα σε 4 μερες διαβασα 3.5 βιβλια, νιωθω περηφανη :ρ) γιατι καποιος, καπου, καποτε του προτεινε να αρχισει την συγκεκριμενη σειρα. Χμ.
Και το απογευμα, φυσικα ειχε καφε στα Starbucks με την Αγαθη, τον Ηλια και τον Χαρο. Α, ναι εννοειται οτι περασε απο εκει και το nerd με την συμφοιτητρια του και το τεραστιο βιβλιο οδοντιατρικης με τις αηδιαστικες εικονες :ρ Ηπιαμε λοιπον τις σοκολατες που μας εφτιαξαν τα παιδια- αφου καταφεραμε να συννενοηθουμε βεβαια, καθως κατι δε πηγαινε καλα σημερα με το τι θελαμε και φτιαχτηκε και μια κρυα σοκολατα καταλαθος που φυσικα η Αγαθη τιμησε δεοντος προς θλιψη του Χαρου :ρ- και καλυψαμε μια τεραστια γκαμα θεματων που συμπεριελαμβανε dnd, σχεσεις, κατα ποσο συμπαθουμε τους ανθρωπους που πασχουν απο το συνδρομο του Peter Pan (εγω τους αγαπω, αρκει να το ξεπερασουν στην ηλικια των 26-27 :ρ), ποιες ηθοποιοι ειναι ωραιες (εγω ψηφιζω Weisz, νομιζω οτι ειναι πανεμορφη) και διαφορα αλλα που τωρα δε τα θυμαμαι :ρ Φευγοντας απο τα Starbucks καναμε μια μεγααααλη βολτα στην Πλακα και το Θησειο και αποχαιρετησαμε τον Χαρο ανανεωνοντας το ραντεβου μας για το πρωι της Παρασκευης στο σπιτι του Ηλια, οπου θα τον μυησουμε και αυτον στο dnd. Χμ, ελπιζω να μην εχει καταστροφικα αποτελεσματα :ρ
Γυρνωντας με τον ηλεκτρικο ειχα και περιεργες συναντησεις με ατομα που μου θυμιζαν γνωστους/ φιλους απο παλια που πλεον συνανταω μονο στα λεωφορεια και τελικα εφθασα στο σπιτι μου κουρασμενη και ετοιμη να αφοσιωθω στο Draco Sinister, το δευτερο βιβλιο του Draco Trilogy στο οποιο μπηκα αισιως πριν μερικες μερες και χαιρομαι πολυ που δε το παρατησα για ακομα μια φορα στη μεση :ρ Αν και ειμαι ακομα στην 40η απο τις 996 σελιδες του συγκεκριμενου βιβλιου οποτε δε ξερω αν θα μεινω πιστη τελικα στον στοχο μου ;ρ

Υ/Γ: Η ανακυκλωση δεν ειναι παντα εξυπνη ιδεα :ρ

Ξερεις πως με αγαπας :*

Each breath that you take has a thunderous sound.Everything, everything's magic

2009-04-13T21:52:00.004+03:00

Αναθεωρω την δηλωση που χα κανει πριν λιγες μερες. Η αναζητηση των βιβλιων του στα βιβλιοπωλεια του κεντρου ειναι ακομα χειροτερη εμπειρια για εναν φοιτητη απο τις δηλωσεις των μαθηματων. Για εναν περιεργο λογο μου ειχε φανει εξυπνη ιδεα χθες να δεχθω να παω με τα παιδια να παρουμε τα βιβλια τους, παρολο που υποψιαζομουν οτι τα δικα μου δε θα ειναι εκει αφου εκανα δηλωσεις πριν 4 μερες. Και φυσικα ειχα δικιο. Και φυσικα ολο το πρωι προσπαθουσα να καταλαβω τι ακριβως σκεφτομουν χθες οταν ειπα στην Ιωαννα "Οκ ρε, θα τα πουμε αυριο το πρωι."
Χμ, οχι ειλικρινα τωρα... Δεν ηταν τοσο τραγικα, για την ακριβεια ηταν αρκετα ωραια :ρ Αφου ξεμπερδεψαμε με τα βιβλια πηγαμε στα Goody's της Σολωνος και φαγαμε (δλδ τα παιδια εφαγαν, εγω ανακατευα τις πατατες στο μπολακι τους και μου πηρε 40 λεπτα για να τις φαω :ρ) μιλωντας για μουσικη, συμφοιτητες μας, σχεσεις κλπ. Και ειχα την εμπνευση να ρωτησω τον Σπυρο αν ενδιαφερεται για να κανει σχεση, γιατι η κολλητη μου ψαχνεται :ρ Ελπιζω οτι δεν τον πειραξε παντως, ειδικα μετα απο το σχολιο της Ιωαννας για το οτι η Αγαθη ειναι οντως ομορφη :ρ
Αφου αποχαιρετηστηκαμε για να παει η Ιωαννα στη δουλεια της, κατηφορησα με τα ποδια μεχρι τα Starbucks για να παρω ενα chocolate cream και αφου παρατηρησα για λιγο ενα πολυ συμπαθητικο κ χαριτωμενο nerd που διαβαζε μονος του σε μια γωνια, πηρα τλφ την Αγαθα που τελικα ηταν στα Stratovarius της Ερμου. Πηγα να την βρω εκει και αφου πληρωσε την μπλουζα που αγορασε ως δωρο στην Αγγελικη ξαναγυρισα στα Starbucks και αρχισαμε να μιλαμε για τον γαμο της αδερφης της και προσπαθωντας να αποφασισουμε για το ποιος πληρωνει το νυφικο. Τελικα μας ελυσαν την απορια η Ηρα καιο η Βασιλικη λεγοντας μας πως το πληρωνει ο γαμπρος. Μα τι χρησιμες πληροφοριες που συλλεγουμε σε αυτο το μαγαζι :ρ
Whatever, εκμεταλευτηκαμε το οτι η Βασιλικη εκανε το μοιραιο λαθος να κατσει στο τραπεζι μας και αρχισαμε να την ρωταμε αν εχει κανεναν "νεο, ομορφο, αδεσμευτο φιλο να μας γνωρισει" :ρ Ναι, ξερω, ακουγεται τραγικο. Well εχει και συνεχεια :ρ
Φευγοντας απο το μαγαζι η Αγαθη προσεξε το nerd, συμφωνησε οτι ηταν ομορφος, προσεξε οτι διαβαζε ενα ιατρικο βιβλιο και αφου το σκεφτηκαμε για μερικα δευτερολεπτα ξαναγυρισαμε στο μαγαζι και του πιασαμε την κουβεντα :ρ
Οκ, και τωρα μπορω να παραδεχτω και επισημως οτι χρειαζομαστε αμεση βοηθεια :ρ Παντως οπως ειπε και η Αγαθη μετα, δεν ηταν και τοσο τρομακτικο , τουλαχιστον μας μιλησε πολυ ευγενικα ;ρ
Η υπολοιπη μερα κυλησε αργα και βασανιστικα, αφου ημουν στη δουλεια ;ρ Ευτυχως μιλησα με τον Παυλο στο τηλεφωνο για λιγη ωρα και καταφερα να ξαναβρω την χαμενη μου διαθεση για ζωη ;ρ
Και μιας που γραφω γιαυτον...

5 τροποι για να κανεις τον Παυλο να σε αντιπαθησει:

ή τουλαχιστον 5 τροποι που θεωρει η Ρεα αρκετα σιγουρους για να το καταφερεις ;ρ

Να μιλησεις υποτιμητικα για το "Εternal Sunshine of a Spotless Mind." Δεν ειναι και πολυ σοφη κινηση, αφου προκειται για μια απο τις πιο αγαπημενες του ταινιες.
Να σχολιασεις αρνητικα τον Elliot Smith, ειτε για τις προσωπικες ειτε για τις καλλιτεχνικες του επιλογες. Μια φορα το καλοκαιρι ειχε κανει ενας φιλος μας αυτο το λαθος στο msn και ειχε εκνευριστει πραγματικα πολυ.
Να χαραχτηρησεις "ηλιθιο" καποιο επεισοδιο του Lost που του αρεσε, η ακομα χειροτερα ολοκληρη την σειρα. Την θεωρει μια απο τις πιο εξυπνες σειρες που προβαλλονται στην τηλεοραση τα τελευταια χρονια.
Να επιμενεις να του μιλας για τα προτερηματα της Θεωρητικης Κατευθυνσης και για το ποσο βαρετο και αχρηστο μαθημα ειναι η Φυσικη. Τεχνολογικη ειναι το παιδι και θελει να περασει στο Φυσικο, για το ονομα του θεου :ρ
Να τον αποκαλεσεις "αταλαντο wannabe μουσικο" :ρ Και γενικα να τονιζεις συνεχεια ποσο μονοτονα και εκνευριστικα ειναι τα τραγουδια του :ρ

Οκ σοβαρα τωρα, δε ξερω κατα ποσο ισχυουν αλλα μου φαινεται υπερβολικα πιθανο το να εκνευριζοταν με καποιο απο τα παραπανω :ρ
Hope i know him :P

Ξερεις πως με αγαπας :*

It's never gonna happen

2009-04-12T01:06:00.002+03:00

Το Comicdom ειναι αγαπη. Οχι τοσο εντονη οσο το φεστιβαλ της Βαβελ αλλα δε πειραζει, παραμενει μεγαλη αγαπη. Μετα απο αρκετη ταλαιπωρια με ταξι, λαθη στα μετρο και αναμονη για το σωστο συρμο κατεληξα να φθασω στην Ελληνοαμερικανικη Ενωση με 1 ωρα καθυστερηση! Ακομα προσπαθω να καταλαβω πως ακριβως το καταφερα αυτο :ρ Επειδη στις 7.30 ειχαμνε ραντεβου με την Αγαθη στα Starbucks δε κατσαμε πολυ, αλλα φυσικα προλαβαμε και πηγαμε με τον Ηλια στο περιπτερο της Giganto, οπου και εδωσα 18 ευρω σε comics και pins των παιδιων και μετα επιασα την κουβεντα στον Τασο για ταινιες και εμαθα και hot news για τις Νυχτες Πρεμιερας, χιχιχι. Οκ, απλα τους αγαπω :ρ Και μιλωντας με τον Ηλια για την αθλια μεταφορα του Watchmen στον κινηματογραφο (once again... μισω τον Snyder. Τον μισω, τον μισω, τον μισω! Ας του απαγορεψει καποιος να γυρναει ταινιες που βασιζονται σε comics!)
ειχα την καταπληκτικη ιδεα να του αγορασω για τα γενεθλια του το graphic novel για να δει ποσο ωραιο ειναι :)
Μετα οκ κλασικα πηγαμε Starbucks οπου και αφοσιωθηκαμε στο διαβασμα των τελευταιων αποκτηματων μας αλλα και στην αναπτυξη των χαραχτηρων μας στο dnd. Αγαπω το δαιμονιο της Αγαθης, ο Ηλιας προβλεπεται να τον κανει τρομερα αστειο :ρ Φευγοντας μιλησαμε λιγο με την Μαρια και την Γιωτα που καναν διαλειμμα και πηγαμε με την Αγαθα να βρουμε την Εμμα και την παρεα της στην Υδρια. Το μαγαζι αυτο ποτε δε μου πολυαρεσε και ειχε αφανταστα δυνατη μουσικη οποτε μετα απο ενα ποτηρι σαγκρια τους χαιρετησαμε και αρχισαμε να κατηφγοριζουμε προς Θησειο. Στον δρομο πετυχαμε τον Γιωργο που πηγαινε να βρει τα παιδια και μιλησαμε λιγο προτου συνεχισουμε να κατηφοριζουμε προς την Αραιοπαγειτου.
Δυστυχως δεν πετυχαμε τα παιδια που παιζουν σμυρνεικα αλλα ηταν εκει η Βανα, η χαρτοριχτρα που ειχε πετυχει χθες η Αγαθη και ηθελα να κατσουμε να μου πει και μενα τα Ταρω, just for fun. Η Βανα φυσικα ειχε κοσμο οποτε αφου περιμεναμε ματαια για λιγο συνεχισαμε να προχωραμε (η κ να τρεχουμε εννιοτε, σαν 15χρονα. Τελικα δεν ειχε αδικο η φιλη των παιδιων που μας περασε για ανηλικα :ρ) , να λεμε ανοησιες για τους γνωστους μας και την εντονη ομοιοτητα που εχουμε αποκτησει τελευταια με την Δαφνη του Μανιφεστου (lol, ξερετε τι εννοω :ρ), συναντησαμε κατι αθλιους καγκουρες και κατι συμπαθητικους τυπους που ομως μας αγνοησαν προτιμωντας ο ενας την παρεα του αλλου και ξαναγυρισαμε στην Βανα. Χμ δε θα αναφερω διεξοδικα το τι μου πε, αλλα καποια ισχυουν, καποια ειναι πιθανα να συμβουν και καποια τελειως απιθανα :ρ Αλλα μετα απο προτροπη της Αγαθης (κ στη συνεχεια της βραδιας και της Εμμας και της Ιωαννας) αποφασισαμε να το παλεψουμε ;ρ Well, δε θα βγει τιποτα αλλα δεν εχουμε και να χασουμε κατι, so why not?
Ξαναγυρνωντας Μοναστηρακι πηρα τηλεφωνο την Εμμα που ηταν μεσα στο μετρο και μας περιμενε για να γυρισουμε ολες μαζι, της ειπαμε για οσα εγιναν στο Θησειο, γλυκοκοιταξαμε (η Αγαθη δηλαδη :ρ) δυο τυπους που καθονταν απεναντι μας και φθασαμε Αιγαλεω, οπου αυτοι οι δυο θεωρησαν εξυπνο το να μας αγνοησουν επι ενα δεκαλεπτο παρολο που στεκομασταν διπλα τους και να μας μιλησουν ακριβως τη στιγμη που μπαιναμε στο ταξι ;ρ Και φυσικα η Αγαθη δε χαρηκε και ιδιεταιρα με αυτην τους την ιδεα αλλα τεσπα :ρ
Και τωρα λεμε και παλι για τους χαραχτηρες του dnd οποτε παω να αφοσιωθω στην δημιουργια της Melody :p

Ξερεις πως με αγαπας :*

So here I lay dreaming, looking at the brilliant sun

2009-04-10T23:41:00.004+03:00

Οι δηλωσεις μαθηματων ειναι ο,τι χειροτερο μπορει να ζησει ενας φοιτητης. Ακομα χειροτερο και απο το να εχεις καθε μερα μαθημα με τον Διαβολοδωρο :ρ
Για τεταρτη φορα αυτη τη βδομαδα ξυπνησα στις 5.15, που απο μονο του ειναι αρκετα δυσαρεστο. Οταν ομως προσθεσεις στην εξισωση την φρικτη κινηση, μια αδικαιολογητη σταση 10 λεπτων στο σταθμο της Καλλιθεας και 5.30 ωρες αναμονης εξω απο την γραμματεια για να καταφερεις να εκπληρωσεις τον στοχο σου, το αποτελεσμα ειναι απλα τραγικο. Τουλαχιστον ειδα απειρους γνωστους που ειχα να δω καιρο και καθομουν μαζι με μια απο τις πρωτοετινες μας και συζηταγαμε για τα φεστιβαλ μας, για ταινιες και για μουσικη και περασε η ωρα. Και σε μια παρορμηση της στιγμης αποφασισα να παω στα ΤΕΙ της Εμμας και να κατσω μαζι τους μεχρι να ερθει η ωρα να παω στην δουλεια.
Φευγοντας λοιπον απο τη σχολη περασα απο τα Starbucks για να παρω σοκολατα- ζεστη παρολο που για εναν μυστηριο λογο η Κωντσαντινα ηθελε να μου δωσει κρυα- και συναντησα τυχαια την Κριστι, *Σκηνη flashback απο χθες: Ειχαμε παει με την Κριστι στο μαγαζι και περασαμε δυο πολυ ευχαριστες ωρες μιλωντας για τις αγαπημενες μας σειρες, για γνωστους, για τα φεστιβαλ comics κλπ. Και ηθελε να παρουμε τηλεφωνο τον Παυλο οποτε της εκανα το χατηρι αλλα μετα το μετανιωσα γιατι ανελυσαν ολην την δευτερη season Arrested Development, τα χαζα :ρ * και χαρηκα πολυ που την (ξανα)ειδα.
Και τελικα καταφερα να φθασω στη σχολη της Εμμας. Λοιπον, ειναι απλο. Αγαπω, αγαπω, αγαπωωωωω ΣΤΕΦ Πειραια! Καθομουν και περιμενα την Εμμα σε ενα παρκινγ και σκεφτομουν οτι η Αγαθη θα ενιωθε απολυτα ευτυχισμενη αμα την ειχα παρει μαζι μου :ρ Στη σχολη ηταν και η υπολοιπη παρεα της Εμμας (βλεπε Σοφια, Τζενη, Κωστας και Γιωργος) που πολυ τους συμπαθω :D Μπηκαμε λοιπον στα Συστηματα Αυτοματου Ελεγχου, που στην αρχη μου φαινονταν πολυυ βαρετα γιατι δε καταλαβαινα απολυτως τιποτα και καθομουν και επαιζα παιχνιδια στο κινητο μαζι με τον Γιωργο, αλλα στην πορεια αρχισα να παρακολουθω και ειχα και αποριες, αμε :ρ Εζησα και την ανεπαναληπτη σκηνη, να βγει η καθηγητρια απο το μαθημα γιατι ειχε νευριασει που κανεις δε την προσεχε και ολοι προτιμουσαν να μιλανε μεταξυ τους. Τι στο καλο οι δικοι μας τοσο αναισθητοι ειναι? Ειμαστε παντα τα τριπλασια ατομα και ποτε δεν εχουμε καταφερει να βγαλουμε καθηγητη απο την αιθουσα επειδη τον αγνοουμε. Βεβαια μαλλον φταιει το οτι συνηθως μας αγνοουν αυτοι και συνηθως δεν μπαινουν καν για μαθημα, αλλα αυτες ειναι μικρες και ασημαντες λεπτομερειες που αρνουμαι να αναλυσω ;ρ
Οποτε εκμεταλευτηκαμε τον ξαφνικο ελευθερο χρονο που ειχαμε πηγαινοντας σε ενα απο τα εκατονταδες προαυλια που εχει αυτος ο λαβυρινθος που αποκαλουν σχολη :ρ Και ξαναγυρνωντας στο κτηριο την ωρα που περναγαμε απο τα τραπεζακια της Π.Κ.Σ ακουσα μια κοπελα να φωναζει ξαφνιασμενη "Ρεα;". Φυσικα δεν την αναγνωρισα, αφου μπορω να βλεπω καθε μερα τα ιδια προσωπα και να μη θυμαμαι ποτε απο που τους ξερω, αλλα τελικα αποδεικτηκε οτι αυτην δεν την ειχα γνωρισει ποτε.Ηταν η Βαλια απο το Hogwarts (nickname=Gothicvalia) και με αναγνωρισε απο κατι φωτογραφιες που ειχα ανεβασει. Και μου λεγε για το οτι διαβαζει το Free και το Beside you in Time εδω και χρονια και χαιρομασταν παρεα :ρ Παντως ηταν σιγουρα το τελευταιο ατομο που περιμενα να συναντησω γιατι δεν ηξερα οτι εχει περασει στο ιδιο τμημα με την Εμμα :ρ
Εννοειται οτι πηρα τηλεφωνο τον Παυλο οταν πηγα στη δουλεια και του το ειπα και γελαγε και αυτος :ρ Αλλα αυτο δεν ειναι κατι περιεργο, απο την 1 ωρα περιπου που μιλησαμε σημερα, τα λεπτα στα οποια γελαγαμε ηταν τουλαχιστον 35-40 ;ρ
Και για να ολοκληρω αυτην την ωραια μερα θα κατσω να συνεχισω το Darco Trilogy. Ειπαμε, αυτη τη φορα θα το τελειωσω ακομα και αν χρειαστει να το διαβαζω για 6 συνεχομενους μηνες!

Ξερεις πως με αγαπας :*

Show me how you do it, and i promise you that I will run away with you...I will run away with you...

2009-04-07T22:27:00.002+03:00

Απο την ημερα που γυρισα απο την Γερμανια αντιμετοπιζω μεγαλο προβλημα στο θεμα "υπνος". Ανεξαρτητα απο το ποσες ωρες θα κοιμηθω το βραδυ μου ειναι τρομερα δυσκολο να ξυπνησω το πρωι. Το οτι ειμαι αναγκασμενη να ξυπναω στις 5.30 το πρωι 4 μερες τη βδομαδα δε βοηθαει ιδιεταιρα. Τεσπα, σημερα αποφασισα να ενδωσω στον πειρασμο και κοιμηθηκα μεχρι τις 9, οποτε φυσικα δεν καταφερα να παω στην αστυνομια για να βγαλω καινουργια ταυτοτητα αφου 12.30 ειχα ραντεβου με τον Ηλια στα Starbucks. Αντιθετα μιλησα για λιγο με την Μαριαλεκα στο chat του facebook και εφυγα απο το σπιτι για να φθασω στο κεντρο της Αθηνας μετα απο1 ωρα παραμονης στο λεωφορειο και νιωθοντας ηδη κουρασμενη. Αλλα περασαμε ωραια και αυτο ειχε σημασια. Συμφωνησαμε οτι πρεπει να κανονησουμε οποσδηποτε παιχνιδι στοι σπιτι του καποια στιγμη τη Μεγαλη Βδομαδα και του δανεισα το Blankets μου γιατι αρνουμαι οτι υπαρχουν φιλοι μου που ακομα δεν εχουν αποδεχτει οτι ειναι απλα καταπληκτικο :ρ
Και εδω ειναι το θεμα του ποστ αφου το προοριζα αρχικα για σχολιασμο του comics :p

Το Blankets είναι άνετα το πιο αγαπημένο μου comics, ένα εικονογραφημένο μυθιστόρημα-έργο ζωής για τον έρωτα, τη θρησκεία, την αμφισβήτηση και τη χειραφέτηση.
Ο εικοσιοκτάχρονος Αμερικανός δημιουργός Craig Thompson αυτοβιογραφείται και αφηγείται τα παιδικά του χρόνια και την πιο κρίσιμη περίοδο της εφηβείας του, μέσα από το εικονογραφημένο μυθιστόρημα Blankets.
Το Blankets παρουσιάζει τη σταδιακή μεταστροφή του πρωταγωνιστή από την άρνηση των απολαύσεων και της χαράς της ζωής των παιδικών χρόνων στη συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας για τις μικρές και σύντομες όμορφες στιγμές ξενοιασιάς.
Κάθε σχέδιο αυτού του έργου είναι πλημμυρισμένο από μια γλυκιά νοσταλγία της εποχής της νεανικής αθωότητα.
Για το Blankets, που πρωτοκυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Top Shelf στις ΗΠΑ το 2003, ο Thompson κέρδισε πολλές υποψηφιότητες για βραβεία και το περιοδικό Time ανέδειξε το βιβλίο του ως το καλύτερο κόμικς της χρονιάς.
Τα παιδικά χρόνια του Craig σε ένα καταπιεστικό οικογενειακό περιβάλλον με γονείς αυστηρούς και θρησκόληπτους χαράσσονται βαθιά στη μνήμη του και τον συνοδεύουν σε κάθε βήμα του.
Μέχρι που στη ζωή του εισβάλλει η Raina, ο πρώτος και μεγάλος έρωτάς του. Εκεί ο Craig έρχεται αντιμέτωπος με την ίδια τη ζωή και όχι με την εικονική, τη θρησκευτική της περιγραφή, αναγκάζεται να ζήσει και να εγκαταλείψει την ευκολία της άρνησης. Η απόσταση από το σπίτι του, ο έρωτας με μια γυναίκα, τα αδέρφια της Raina, υιοθετημένα παιδιά με ειδικές ανάγκες, η απομάκρυνση από την «ασφάλεια» της Εκκλησίας, το σεξ, η ανάληψη ευθυνών, έρχονται σαν καταιγίδα και αναστατώνουν την ταραγμένη εφηβική ζωή του. Η κουβέρτα (Blanket) που πλέκει και του χαρίζει η Raina γίνεται η νέα σανίδα σωτηρίας του. Επιστρέφοντας στο σπίτι του είναι πια ένας άλλος άνθρωπος που αποφασίζει να αρχίσει να ζει παίρνοντας πρώτα από όλα την απόφαση να ασχοληθεί με το σχέδιο και την Τέχνη.
Σιγουρα δεν ειναι το καλυτερο graphic novel που εχει τυχει να διαβασω αλλα ειναι αυτο που ερωτευτηκα απο τις πρωτες σελιδες. Ισως γιατι οταν το διαβασα ημουν λιγους μηνες μεγαλυτερη απο τον Graig και μου φανηκε πολυ αληθινο. Και παρολο που εχω διαβασει πολλα πραγματικα καλα comics που αναγνωριζω οτι ηταν απιστευτα απο τεχνικη αποψη, το συγκεκριμενο συνεχιζει και κατεχει την πρωτη θεση γιατι ειναι απο τα ελαχιστα που καθε φορα που το ξεφυλλιζω βιωνω με την ιδια ενταση την συγκινηση, τον ενθουσιασμο και την θλιψη που μου ειχε προκαλεσει την πρωτη φορα.

Και μιας και μιλαμε για comics, θα αναφερθω ξανα στο Comicdom με λιγες περισσοτερες πληροφοριες :ρ Οπως καθε χρονο συνδιοργανωνεται απο την Comicdom Press και την Ελληνοαμερικανική Ένωση στις 11 και 12 Απριλίου. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί, στο κεντρικό κτίριο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, Μασσαλιας 22.Ο εκθεσιακός χώρος του συνεδρίου θα φιλοξενεί πρωτότυπη έκθεση-αφιέρωμα στα υπερηρωικά comics, μέσα από σελίδες original art, commissions, συλλεκτικά τεύχη, video screenings και πάσης φύσεως collectibles και artifacts. Η έκθεση θα συνοδεύεται από επεξηγηματικό υλικό, ενώ κατά τη διάρκεια του διημέρου θα προγραμματιστούν σχετικές ομιλίες και προβολές.Καλεσμενος του φεστιβαλ ειναι ο ο Barry Kitson, σχεδιαστής πολλών επιτυχημένων comics της DC και της Marvel.Φέτος για πρώτη φορά, θα πραγματοποιηθεί σε ένα ειδικό event στο θέατρο, οπτικοακουστική παρουσίαση όλων των νέων τίτλων που κυκλοφορούν και θα κυκλοφορήσουν από τις συμμετέχουσες ελληνικές εκδοτικές, ενώ θα ακολουθήσει panel με θέμα το παρόν και το μέλλον της εγχώριας εκδοτικής παραγωγής.Επίσης για πρώτη φορά φέτος, και σε συνέχεια της επιτυχημένης συνεργασίας της Comicdom Press με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (Ε.ΚΕ.ΒΙ.), στο πρόγραμμα των Workshops, συμπεριλαμβάνονται και σεμινάρια εξοικείωσης των παιδιών με τα comics, μέσα από το δημιουργικό παιχνίδι.
Και φυσικα οπως καθε χρονο τα διαφορα κομιξαδικα/εκδοτικες εχουν τον δικο τους χωρο.
Ωωω, και στην Lifo αυτης της βδομαδας υπαρχει αφιερωμα στα ελληνικα comics με αφορμη το Comicdom και θα περιεχει μικρες συνεντευξεις των Τασου Παπαιωανου, Μιχάλη Διαλυνά, Ηλία Κυριαζή, Παναγιώτη Πανταζή και Ταξή και ενα μικρο σκιτσακι ενος υπερηρωα απο τον καθενα τους. Αν την βρειτε διαβαστε την :)

Ξερεις πως με αγαπας :*